ලිහිණි සර

නිදර්ශක

2011-05-31T19:46:00.001+05:30

කිසිවක්

තවත් කිසිවක් හා

සැසදිය නොහේ

කිසිවෙක්

තවත් කිසිවකු හා

සැසැදිය නොහේ

එපමණකි!

තනියට කඳුළයි හසරැල්ලයි

2011-05-27T11:08:00.007+05:30

ආදරේ සුන්දර ගින්දරක් කියල කවුදෝ කියල තිබුණ. ලිහිණි, කාලයකින් දැනෙන නිර්මාණයක් දුටුවෙ නෑ, දැන් ලියන්නෙ නැද්ද කියල අහන, හැමදාමත් අලුත් දෙයක් විදින්න බලාගෙන ඉන්න අයට පහුණු කාලෙ දෙන්න උත්තරත් තිබුනෙ නෑ මට. මොකද වැඩත් එක්ක යුද්ධයක් කිව්වට නොලියා සිටීමට ඒක හේතුවක් කියල පිළිගන්න කවුරුවත් සූදානම් නැති නිසා.
මේ ගීතය ලියවුනේ යමුණා ස්වර්ණමාලි රන්කොත් වෙනුවෙන් ලියවුණු ස්වර රචනාවකට, එහි ස්වර රචනය රවී අලුත්ගේ සොහොයුරාගේ, යමුනා ස්වරණමාලි මගේ පළමු ගීතය "ලිහිණි" ගැයු එයට සාධාරණය ඉටු කළ ශිල්පිණිය. තවත් වැල් වටාරම් ඕනි නෑ.. එහෙම නේද? අහල බලන්න.

තනියට කඳුළයි හසරැල්ලයි වී
ජීවිතයට සිහිලසක් පතා
බදා වැළදගත් ගින්දර සිසිලයි
කියන්නෙ කොහොමද පෙම්බරයෝ//

ජීවිතයම වූ පෙමැති අතීතේ
මඳහස දැවටුන මතක මංපෙතේ //
අතිනත තනියට මතකය කැදවා
සිතිවිලි ඉගීලී හද සැලෙනා//

මට මා අහිමිව නුඹ හිමි වුනදා
හදවත පිරිමැදි මුඳු වීනා තත//
තියුණු සැතක් වී මා රිදවන බව
දැන සිටියේ නෑ පෙම්බරයෝ//

තනියට කඳුළයි හසරැල්ලයි වී
ජීවිතයට සිහිලසක් පතා
බදා වැළදගත් ගින්දර සිසිලයි
කියන්නෙ කොහොමද පෙම්බරයෝ//

උපතක සතුට!

2011-04-19T16:18:00.014+05:30

අප්‍රේල් 2011ට පැමිණ නික්ම යන්නටත් ආසන්නව ඇත. තනිව ගත් පළමු හුස්මේ සිට අවසානයක් නොදන්නා ගමනක තවත් එක් සැතපුමක් අතීතයට එක්වී හමාරය. මේ සටහන තබන්නේ සතුටක් බෙදා ගැන්මටත්, සතුටක් ලබාගන්නට සහෘදයනට විවෘත ඇරයුමක් ලබාදීමත් අරමුණු කොටගෙනයි.

ගතවු අප්‍රේල් 12 වනදා උදෑසන නාරාහේන්පිට ජාතික රුධිර පාරවිලන මධ්‍යස්ථානයට ගොස් රුධිරය පරිත්‍යාග කළයුතු යැයි සිතුනේ කවර මොහොතක කුමන හේතුවක් නිසාදැයි මතකයේ නොවේ. ඒ කෙසේ වුව දුරකතනය හරහා පැමිණ ‍බොහෝ සුපැතුම් සමඟ රුධිය දන්දීමට අවශ්‍ය සියලු කොන්දේසි සපුරා තීබීම නිසාවෙන් රුධිරය පරිත්ත්‍යාග කීරිමේ හිමිකම් ලැබිම එදින මා ලද සුවිශේෂි තිළිණයයි.

රටතුළ යුද්ධය පැවති වකවානුවේ නිරන්තරව රුධිර‍ පරිත්ත්‍යාග ශීලීන්ගෙන් රුධිරය ලබාගැනීමේ ව්‍යාපාර පැවත්වුවද වර්ථමානය වනවිට ඒ සඳහා ප්‍රබල යොමුවීමක් දක්නට නැත. ‍ලේ බැංකු වාර්තාවන්ට අනුව මාර්තු අප්‍රේල් යනු රුධිර ගබඩාවේ ඉල්ලුම ට සැපයුම් යන්තම් පිරිමහ ගන්නා කාල වකවානුවයි.

කාල දින වකවානු කෙසේ වේවා ඔබ, ‍ඔබේ රුධිරය පරිත්‍යග කි‍රීමේ කැමැත්තෙන් පසුවේ නම්, කි‍සිවෙක් රුධිරය පරිත්‍යග ශීලීයෙකු වීමට සුදුසු දැයි පිරිස්කා බලන ප්‍රකාශ පත්‍රයට අනුවත්, රුධිර‍යේ හිමොග්ලොබින් ප්‍රතිශතය ප්‍රමාණවත් නම්, ශරිරයේ බර කිලෝ ග්‍රෑම් 50ට වඩා වැඩි නම් අවුරුද්දේ ඕනෑම දිනයක, ඕනෑම මොහොතක ඔබටද රුධිර පරිත්ත්‍යාගගීලියෙකු වීමේ සතුටට හිමිකම් කිව හැකිවනු ඇත.

නාරාහේන්පිට රුධිර පාරවිලන මධ්‍යස්ථානයේ දී එකවර 10 දෙනෙකුට පමණ පමණ ‍රුධිරය පරිත්ත්‍යාග කල හැක. යන්න. පමා නොවන්න, තනිව හෝ හැකිනම් තවත් එක් අයකුවත් කැටිව ගොස් ජීවිතයේ එක් වතාවක් හෝ රුධිරය පරිත්ත්‍යාග කි‍රීමේ නිරාමිස ප්‍රීතිය අත්විදින්න...

නයන්තා

2011-03-01T13:05:00.006+05:30

ජීවිතේ මහ දුකක්
සිනාවෙන්නට හැකියි
බොහෝ සීමිත දවස්
ආ පයට ආ මඟම
දුක’අතැර ඉක්මනින්
"නයන්තා" නෙතුපියා
ජීවිතෙන් සමුඅරන්...

දයාබර සොයුරියේ නුඹට නුඹ ප්‍රාර්ථනීය සැනසීම ලැබේවා,

කටු සටහන් -02 සුන්දර දවස්

2011-02-23T16:56:00.005+05:30

සේයා රූ - සුජීව අබේණායක

ජීවිතයේ බොහෝ අසුන්දර මතකයන් අතරින් පෙරි විත් මුවමදහාස නංවන අති සුන්දර දවස් වෙත කි‍මිදෙමි.‍ අතීතෙයන් එන ඒ සො‍ඳුරු මතකයන් සිහිවන සෑම මොහොතක්ම මා සිත රමණීය මිහිරියාවකින් ඇළලේ.
එදවස, අම්මාට රැකියාව ලැබී නොතිබිණි, වානේ සංස්ථාවේ සේවය කළ තාත්තා සිය සේවා මුරය නිමාකොට ගෙදර එනතෙක් අවදිව බලාසිටින්නට අයියාත් මමත් අපමණ උත්සාහ දැරීමු, එළඹ තිබුනේ 1980 වර්ෂයයි. ගෙමිදුලේ සුදුවැලි පිරුණු මහ සියඹලාව පාමුල අම්මා දුනුකේ පැදුර එළයි. විශාල සියඹලාව පින්න වලකාලන හෙවනක් වැනිය. බිළිදු මල්ලීව උකුලේ හොවා ගන්නා ඇය දෙපසට අයියාත් මමත් එක්වෙමු.

එබදු සමහර සැදෑවරු ගතවූයේ විවිධ ජනකවි හා ළමා ගී ඇසුරේ ගොඩනැගෙන ළමා මණ්ඩපයකිනි. කරුණාරත්න අබේසේකර මාමාගේ ගුවන් විදුලි ළමාපිටියත් සුමනා ජයතිලක නැන්දාගේ හඳ මාමා වැඩසටහනත්, කුඩා දරුවන්වූ අපවෙත පිරිනැමුණු රස ගුලාවකි, දමයන්ති ජයසුරිය, ඉන්දීවරී ආරියසිංහ, රෝහිණි ජයසිහ, ලංකා රාජිනී ගුණසේකර ගැයු "ලියුං කාරයෙක් ඇවිදින්", "වතුසුදු අරලිය ගසක පිපෙනවා", "බල්ල පිදුරු කන්නෙත් නෑ", " මගේ පිගානේ ඉන්නා මාළු කූරියෝ" ආදී ගීත බොහොමයක මුල අල්ලා දෙන්නේ අම්මායි. මේ සංගීත සන්ධ්‍යාවන්ට අමතරව සඳ ඇති බොහෝ රාත්‍රීන්හිදී අපේ ප්‍රියතම ක්‍රීඩාව වන්නේ පන්සල් සෙල්ලමයි. කෝම්පිට්ටු වෙහෙර වටා වලාකුළු බැම්ම බැදෙන්නේ මයිඤොක්කා කොළ නටුවේ දම්වැල්වලිනි. චෛත්‍ය මළුවට සිවුවනක් පිරිසට පැමීණීම‍ට වාහල්කඩ සතරක්ද සැදේ, සැන්දෑවේ පිපෙන කහපැහැති සීනි ‍ඉද්ද මල් ‍චෛත්‍යවටා රටාවකට තැන්පත්වෙයි. අවසන අප දන්නා සියළුම ගාථා කියා හැකි අයුරින් බුදුන් වදින්නෙමු. මේ සියල්ල නිර්මාණය වන්නේ අපි ඇසුදුටු දෑ ඇසුරින් මිස ව්‍යවහාරික බුද්ධියකින් නොවේ.

සියල්ල මෙසේ වන අතරම, සිහින් සුළං සමඟ විත් අප වටා දැවටෙන සියඹලා මල්පෙති එකින් එක පැදුරෙන් ඇහිද කටේ දමා ගැනීමටද අපි අමතක නොකරමු. නෙල්ලි ගෙඩියක බදු සිහින් ඇඹුලකින් දිවඟ තෙත්වේ. රාත්‍රිය එළඹිමත් සමග ම අම්මා අප තිදෙනාවද රැගෙන ගෙට වදී. කුප්පි ලාම්පුවේ ලා කහ ආලෝකය මුළු නිවසම ආලෝකවත් නොකරයි. එනිසාම පොල්අතු වහලයේ සිහින් සිදුරු තුළින් පෙරී විත් ගොම පිරිමඩනා ලද ගෙබිමට වැටෙන සඳ එළිය බිදු මද අඳුරේ කැපී ‍පෙනෙයි.ඒ සඳ එළිය දිගේ නලියන දුහුවිලි අංශු අත්ලට ගුළිකර ගන්නට අප වෙහෙ‍සෙමු. සඳ එළිය අපට කීකරු නොවී ගෙබිමේ නොයෙක් තැන්වලට සක්මන් කරයි.

එම අත්දැකීමම වඩාත් සුන්දරව විදීමේ තවත් ස්වරූපයක් අපවෙත තිබිණි. ඒ දෑස් තදින් වසා කළු ඉංගිරිව තෙරපාගෙන සිට අදුරට දෑස් විවර කළවිට දෑසින් අ‍‍‍ඳුරට නිකුත්වන අධෝරක්ක වර්ණාවලිය දෙස බලා සිටීමයි. කවදා කවුරු කෙසේ සොයා ගත්තේ දැයි නොදන්නේ නමුදු එය බොහෝ දෙනාගේ පොදු අත්දැකීමක් බව දනිමි. මේ ක්‍රීඩා වන් දෙක අවසන් වන්නේ නොදන්නා මොහොතක නිදිපැදුරේ දෑස් පියවෙනතෙක් ගෙබිමේ සිට වහලටත් වහල සිට ගෙබිමටත් දූවිලි අංශුදිගේ දැස් දිවයෑම හෝ කළු ඉංගිරියාව තෙරපමින් දෑස් අරිමින් වහමින් ‍අදුරේ සුන්දරත්වය අත්විදීමයි.

අතීතය

2011-02-21T16:36:00.004+05:30

මූණ මල් පිපී ඉවුරත
ඇල දියට වැටී හිමිහිට
තාලයට නටා දියරැලි අතර ගිලෙනවා
හීන් පුසුබ පමණක් පවනතේ රැදෙනවා.

ගල් බොරළු ඇනුුනු දෙපතුල
උදැසන පිනි බින්දු තවමින්
අකුරු කරන්නට ආ මඟ
හිතේ ඇදෙනවා
මුණ මල් සුවඳ ඉවකර
ගෙවී ගිය අතීතය වෙත
හිත ඉගිලෙනවා...

ලදුදෙනි වැට කඩොලූ මැදින්
අකුරට මම ගිය කාලේ
මල් සුවදත් නෑ, පොඩි මාළුත් නෑ
දිය හවරිය පදුරුත්
හොරු ගෙනිහිල්ලා...

කටු සටහන් -01

2011-02-11T15:06:00.009+05:30

උපන්දා සිට මියෙන තුරාවට දිනෙන් දින මොහොතින් මොහොත අලූත්වන ජීවිත සටහන් පොතේ කටු ගෑ යළි යළිදු ලියු බොහෝ සටහන් මා මනසේ චි‍්‍රතණය වෙයි. ඉනිදු බොහොමයක් කාලය විසින් ගිලගෙන මතකයෙන් ඈත්කර තැබූවද, දුළන අදුරෙහි පිපෙන සිහිනි තරු කනිණිකා සේ ක්ෂණයකින් ජීවය ලබා නැවත උපදී...

විටක සිනහව ද, තවත් විටෙක කඳුළ ද, සතුටද, වේදනාවද දැවටුන මේ කටු සටහන් අකුරු ලෙස අස්වැද්දීමේ වුවමණාවක් මෑතක සිට මා තුළ පැන නගින්නේ සියල්ල කෙරන් නිදහස් වීමේ, සැහැල්ලූවීමේ වුවමණාව විසින් මා වෙත ඇති කරනු ලැබූ තෙරපීම නිසාද විය හැකියි. කෙසේ වුව ජීවිතේ බොහෝ දේ අභිමුව මහාමේරුව සේ ජීවිතය දරාගනිමියි මට ම සපථකොට සිටි මා වෙත ඵළඹ, බොහෝ අසීරු අවස්ථාවන් වලදී මා දරාගත් ආදරණීයයෙකු ‘‘මම පුංචි ගිනි පුපුරක් වෙද්දි, ඔයා මහා සීතල හිම කන්දක් වෙලා,’’ යැයි පැවසීම මහා මේරුව ජීවිතය හා ග්ලැෂියර ගැන නැවත සිතීමටත් ජීවිතය මා තුළම අලූතින් කුරුටු ගෑමටත් ඇතිකල අති මහත් පෙළඹවීම සෙනහසින් සිහිපත් කරමි.

කටු සටහන්

‘‘තිබිරිගෙය නොවේ ඇරඹුම, සුසානය නොවේ අවසන, ජීවිතය දිගු ගමනක නවාතැන්පොළක් පමණය. මහගම සේකර.” නොමියෙමි.
සැබෑවකි. ජීවියෙකුලෙස, මනුෂ්‍යයකු ලෙස මගේ උපත මා විසින් කරන ලද පූර්ව සුදානමක් තූළ සිදුවූ පිළිසිඳගැනීමක් නිසා සිදුවූවක් නොවේය යනු මගේ අදහසයි. එසේ වුව මනුෂ්‍ය‍යෙකු ලෙස ජීවිතය වැළද ගැනීමට, අතැරයාමට, මඟ හැරයාමට හෝ පලායෑමට මට හැකියාවක් තිබේ. කෙසේවුව ද මා විසින් ගනු ලබන සෑම තීරණයක්ම මගේ හෘද සාක්ෂියට එකඟ විය යුතු යැයි, මගේ ඇතුලාන්තය මට නිරන්තරව හඬගා කියයි.

ජීවිතය, එය කිසි විටකත් මල් පියලි ඇතිරූ සිනිදු සුව යහනක සුවය මවෙතට ළංකල හත්පෙති මල් පෙත්තක් නොවූවද ඒ ගැන දුකක් හෝ තැවුලක් අදටත් මට නොවේ. එදවස ද ලෝකයත් තරමටම ආදරයට ලොබබැදි දැරියක ලෙස ඇය පෙරලා බලාපොරොත්තුවුයේ කෙහෙරැල්ලක දැවටෙන ඇගිලිතුඩක සුවයකි, ආදරණීය ඇමතුමකි, උණුසුම් උකුලක සුවයකි. ඇයගේම වූ හීන අතර සැරිසරන, තනිව සිනහසෙන, තනිව කතාකරන තනිව හඬන ඒ ළදැරිය ඇගේම සිහිනවල තනිව කිමිදෙන්නට ‍්‍රපිය කරන්නියකි,

අදටත් ඉදහිට අතීතයෙන් වර්තමානයට පැමිණ මා මුහුණට එබිකම් පාන ආදරයට ලොබ බැදි ඒ දූගී සිගිත්තිය ගේ පළමු සිහින නගරය වූයේ, චීන මහා පරාප කාරය බඳු උස් තාප්පයකින් වටව තිබූ ඔරුවල වානේ කම්හලයි. වෙල ඉස්මත්තට දිස්වන විශාල යන්ත්‍රෝපකරන, ගොඩනැගිලි, නිරන්තරව අහසට දුම් පිබින උස් චිමිනය හා මුළු කොළඹ නගරයම මැනෙවින් පෙනෙන්නේ යයි පවසන අහසට නැගිය හැකි විවෘත පඩිපෙල සහිත නමක් නැති ගොඩනැගිල්ලට නැගීමේ සිහිනය බොදකර දැමු ගැහැනුකමට එරෙහිව යාමට හැකියාවක් එදවස ඇයට නොවුණි.

කෙසේ වුව තමන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටිය යුතුයැයි, අරගල කල යුතුයැයි ඇය උගත්තේ ඒ සිහින නගරය ඇසුරෙනි. දහවල එකොලහටත් සවස තුනටත් නැවත රාත්‍රී එකොලහටත් ගම සිසාරා ඇසෙන කම්හලේ නලා නාදය ඇගේ කුඩා හදවත තුළ සිහින් දෙදරුමක් ඇති නොකෙරුවා නොවේ. අයියාටත් මල්ලීටත් පුතාල වීම නිසාම හිමිවූ පුංචි ගේට්ටුවෙන් ඇතුළට පිවිසීමේ වරය දුවක වීම නිසාම ගිලිහීයාමත්, පියා පසුපස එල්ලී ගොස් එහි ඇතුළු වීමේ වරය ලබාගැණීම උදෙසා වන බෙරිහන්දී හඩාවැටීමට එරෙහිව අම්මාගේ අතපුරා වදින කම්මුල් පහරවල වේදනාවත්, හිතුවක්කාරී දඩබ්බර එකියෙකැයි යන ලෝක අපවාදයේ මතකයත් තවමත් ඇය හා රැදී සිටී.

දිදුළන අන්ධකාරය

2011-02-09T16:46:00.007+05:30

සිහිනයක මල් පිපී
රා‍්‍රතිය ඇස් හරී
තරු කිනිති පරවෙලා
මඟ සොයන්නට බැරි
කනාමැදිරියො නැතී
අන්ධකාරය දිදුළයි

මඟ කියනු කිසිවෙක් නැතී
මඟ අසන්නට රිසිනැතී
දිදුළන අන්ධකාරය
වැයෙනා හද ස්වරයයි

කළුවරට පෙම්බැදී
මල් සුවද විදගමි
සිහිනයක කිමිදෙනා
කොපුළතක දවටමි

අදුර තූළ වැතිරෙමි
හිරුට දහවල දෙමි
දුලන අදුරම වෙමි
එළියේ සැඟවී ගමි

2011- 02- 09

ජීවිතය අන්තැනක

2011-02-01T14:33:00.005+05:30

ජීවිතය අන්තැනකය

එසේවුව ලෙහී විසිරෙයි සිනහව

සඟවා පපුතුර කොනිතිලන

රිදවුම...

නොහැක්කේ මන්ද මට

වසා දමනට

කරදරකාර කරාමය

හැකි සෑම විටකම

කඳුළු වතුරම වගුරන...

පස් මහ බැලූම් නැතිවම

ගුලිකොට දමමි ඉවතට

නූපදින්නයි සිනහව

කඳුඵ ගර්භාෂ ඇතුළත

දන්නා කෙනෙක්

කියා දෙනවද හනිකට

වසාලන්නනේ කෙලෙසද

කඳුළු උතුරා ගලන

ජීවිතේ කරාමය

ධම්පල් සිසු දරු දැරියන්ගේ සෞන්දර්ය පෙළහර

2010-11-03T06:47:00.004+05:30

‘‘අප රට අර බල...

ආන්තරාවක...

ඇදි ඇදි යන සැටි...

ඈතින් ඈතට...’’

රටක අනාගතය වන්නේ එ රට දුවා දරුවන්ය. ඔවුන් දැනුමෙන් හැඟුමෙන් පිරිපුන් මිනිසුන් වන දිනෙක ලෝකය වඩා යහපත් වන බව අප විස්වාස කරමු. ඒ අනාගතය වර්තමානයේ බිහිවෙමින් පවතින අයුරු පන්නිපිටිය ධර්මපාල විද්‍යාලීය භූමියේදී මා නෙත ගැටිනි.

‘‘සංකලන’’ ධර්මපාල දු පුතුන්ගේ හද රිද්මයය සනිටුහන් කෙරෙන ගායනයෙන්, වාදනයෙන් නර්තනයෙන් හැඩගැන්වූ සෞන්දර්ය පෙළහරයි. එළඹෙන නොවැම්බර් මස 03 වැනි බදදා දින මහරගම තරුණසේවා රඟහල වේදිකාවේ කරළියට එන සංකලන සැබවින්ම සංගීතයේත් නර්තනයේත් අපූරු සුසංයෝගයකි.

පස්වන ශේණීයේ සිට උසස් පෙළ දක්වා ඉගෙණුම ලබන දම්පල් දූ දරුවන් අතරින් සියයකට ආසන්න පිරිසකගෙන් සමන්විත පෙර’පර දෙදිග වාද්‍ය වෘන්දය සත්සර රටාවන් ගායයෙන් හා නර්තනයෙන් හැඩගැන්වීමට විද්‍යාලීය සංගීත අංශයේ සහ නර්තන අංශයේ තවත් දු පුතුන් තුන්සියයක් පමණ එක්ව සීටි.ධර්මපාල විද්‍යාලීය විදුහල්පති කේ. ජී. විමලසේන මහතාගේ සහ ආචාර්ය මණ්ඩලයේ මග පෙන්වීමෙන්, ආදී ශිෂ්‍ය සංගමයේ සංවිධාන දායකත්වයෙන් ඉදිරිපත් කෙරෙන ‘සංකලන’ ප‍්‍රසංගය අධීක්ෂණයට ආදී ධර්මපාලීන් වන සංගීතඥ රෝහණ වීරසිංහ, රවි බන්දු විද්‍යාපති, නදික වැලිගොඩපල, නිහාල් වික‍්‍රම එදිරිසූරිය සමගම සමන්ත පෙරේරා වැනි ක්ෂේත‍්‍රයේ ප‍්‍රවීනයන්ගේ නොමද දායකත්වය හිමිවී ඇත.

නදික වැලිගොඩපොල ගේ සංගීතය මෙහෙයවීමෙන් වැයෙන ස්වර සමති‍්‍රක‍්‍රමණය කෙරෙමින් හැඟීම් ගැයෙයි. මොහොතකට සිත දැහැන් ගත වෙයි. වේදිකාව මත ‘‘උපතක සතුට’’ ප‍්‍රතිනිර්මාණය වේ. සතුටක උපත මගේ නෙත මුල සිහිල දනවයි. සැබවින්ම ප‍්‍රභාතය පෙරඹරින් නැඟ එයි. ඔව්, ඒ මගේ රටේ දූ දරුවන්ගේ අනාගතයයි.

‘‘මවක පියතුරු තුඩින, ගලන කිරි දුටු විලස - සිත් සතුට පුරවා......

මිනිස්කම මුණ ගැසෙන තවත් මිනිසකුගෙ, නෙත - තුටු කඳුළු උනාවා.....’’

ඉතින් ආදරණීය ධම්පල් දු පුතුන් වෙනුවෙන් ආදී ධර්මපාල සිසුවියක ලෙස මා ඔබට මෙසේ ඇරයුම් කරමි.

‘‘පිපෙන සඳ ජීවිතය සොඳුරු රඟ බිම තූළ

දම්පල් අභිමානය

දු දරු දෙ අත් මත කැටිකොට

විදින්නට එන්න

2010 - 11- 03 බදාදා එනම් අද සවස 6.30 ට

මහරගම තරුණ සේවා රඟහලට ’’

විමසුම්

2010-10-21T10:03:00.002+05:30

කොහිවෙද
ඒ පැරණි ලිහිණිය,
බොහෝ විමසුම් සුසුම්
සවනත අසය.
තැපැල් මල්ලේය...
සහෝදර දැත්වල සීතලට නොව
උණුහුමට
හීගඩු පිපේ,
මහා කුනාටුවකට පසුව
ඇතිවන මාරාන්තික නිහඬතාවය
දරාගමි...

මේ එයට මොහොතයි,
දරාගැනීමේ මොහොතයි.....
බලා හිදිමි...
නොදන්නා
දිනයක් වකවානුවක් දෙස
ඇමතුම
එයට රිසි මොහොතක
එළබෙන....

කවිමල්

2010-09-03T14:57:00.004+05:30

කවිමල්
සත්තකයි මට
නුඹ අලුත් කවියක්

හීන පැතුමක් පුබුදලා
මලක්සේ පෙති විහිදුවා
දිලෙන ඔයනෙතු
ඉරත් මමයැයි, සඳත් මමයැයි
කියනවා මට හැ‍ඟෙනවා.....

පියැසි සිදුරෙන් හොරෙන් ඇවිදින්
ගෙබිම මතමුදු රටා මවනා
සදෙන් බිදුවක් වගේ
හැඟේ සෙනෙහස ඔබේ....

wesak

2010-05-27T17:13:00.000+05:30

ආදරණීය අම්මේ.......

2010-05-10T00:21:00.002+05:30

ආදරණීය අම්මේ
හුගක් පැහැබර දවසක රෝස පාට සාරියක් ඇදල, ඇස්වල සතුටත්, දුකත් දරාගෙන හිටිය ඔයාව මම දැක්ක ගමන් අදුරගත්ත. දුරින් අඩිය තියල දුරකට වෙලා හිටිය අම්මගේ ඇස්වල කඳුළු දිලිසෙනව මම බලාගෙන හිටිය. මම ඔලුව උස්සල අම්ම දිහා බැලුව. ඇහැට ඇහැ හමුවුණාම ඔලුව චුට්ටක් නමල ඔයා මගෙත් එක්ක හිනා වුනා. හරියට හුග කාලෙක ඉදල දන්නව වගේ. අලුත් ජීවිතයක අලුත් බලාපොරොත්තු එක්ක මගේ පුංචි යෙහෙලිය පෝරුවට නැගුන. ඒ පුංචි සුරංගනාවිය දිහා අපි හැමෝම බලාගෙන හිටියෙ හරිම ආදරෙන්. ඇත්තටම අපි හැමෝම එතනට ආවේ එයාට අපේ ආශීර්වාදයත් ආදරයත් දීල යන්න.

ඒ එක්කම මට ඕනවෙලා තිබුණ ඒ සුරංගනාවිට පොළොවට පය ගහන්න, බය හැකක් නැතිව ඇවිදින්න, වාරුවක් නැතිව නැගිට්න්න අතදීපු අම්මට ආදරෙයි කියන්න, ස්තුතියි කියන්න. දවස නිමා වෙන්න මොහොතක් හරි තියල ඒක ඔයාට කියන්න මම බලාගෙන හිටිය. එක මොහොතක මම ඔයාව හෙවිව. අනේ ඔයා කොහේවත් හිටියෙ නැහැ. මට හරියට දුක හිතුණ. මට මගේ යුතුකම කරන්න බැරිවුණා. මම මගේ යෙහෙළියකට කිව්ව.

ඊටත් පැයකට විතර පස්සෙ අම්මව මට මුණ ගැහුනෙ අහම්බෙන්. මම අම්මගෙ නම කියල ඒ ඔයා නේද කියල ඇහුව. ඇත්තටම මට ඒ වෙලාවෙ දැනුනෙ බොහෝම සුන්දර ආදරණීය ලෙංගතුකමක්. මගේ කමක්, අපේ කමක්, ඒ වුනත් මට අම්ම ට මගේ හැගීම් ඒ විදිහටම කියන්න බැරිවුණා. භාෂාව අපි දෙන්න අතරට බාධකයක් වුනා. ඒ වුනත් මම කියන්න ඕන වුනු මගේ හැගීම් අම්මට දැනුන කියල මට දැනුණ.

ඇත්තටම ආදරණිය අම්මෙ. ඔයාව බදල වැලදගන්න බැරි තරම් මගේ දෑත් පුංචියි. ඔයාගේ හදවත ඒ තරම් විශාලයි. ආදරය, කරුණාව දයාව විතරක් නෙමෙයි සතුට, සැනසීම, ආශීර්වාදය ඔයාගාව තියෙනව. ආදරණිය අම්මෙ අපේ රටේ අපි හැදිල තියෙන්නෙ හැමදේම ඇතුලු හදවතින් දරාගන්න. අපි දෙයක් ප‍්‍රකාශ කරන්න යොමු වෙන්නෙ හරිම අඩුවෙන්. ඒ වුනත් මම දන්නව හංගපු ආදරයකින් ලැබෙන දෙයක් නෑ කියල. ජීවිතේ සමහර දේවල් එළියට ප‍්‍රකාශ කරන්න ඕනි නෑ තමයි. අම්ම අම්මගේ ආදරය ගැන කරුණාව ගැන කතා කරන්නෙ නැහැනෙ. අම්මගේ සතුට ගැනයි කතා කරන්නෙ. ඒ වුනත් ආදරණීය අම්මෙ, තමන් කෙනෙකුට ආදරෙයි කියන එක ඒ ආදරේ අනෙකාට දැනෙනව කියන එක ආදරේ දෙන කෙනාට දැනුනහම තියෙන සතුට විශ්වාස කරන්න බැරි තරම් විශාලයි.

ඇත්තටම මම මගේම අම්මව හුග කාලෙකින් තුරුළු කරගෙන නැහැ. දැන් මගේ අමිමව මම තුරුළු කරගන්න ගියොත් ඈ මගෙන් අහනව මොකද මේ නාකි දණ ගාන්න හදන්නෙ කියල. ඒ වුනත් එදා ඒ මොහොතෙ අම්ම මාව තුරුළු කර ගත්තහම මගේ හිස අම්මගේ පපුවෙ රැදුනම මට හරි අපුරු සුවයක් දැනුන. ඒ එක්කම අම්මගේ හඳවත ඉකිබිදින හ~ත් මට හොදටෝම දැනුන. ඒත් එක්කම මට දැනුන අම්මගේ ඒ කඳුළ වැටුනෙ සතුටත්, දුකක් බෙදාගන්න හිනාවක් කඳුළක් බෙදා ගන්න තරම් හයියක් නැති අය වෙනුවෙන් කියල. ආදරණීය අම්මේ ඔයා හඬන්න බැරි අය වෙනුවෙන් හඬා වැටෙනව. හිනා වෙන්න බැරි අයට හිනාවක් දීල ඒ අයත් එක්කම හිනාවෙනව. ඒක තමයි මම ඔයා තුළින් දකින විශේෂත්වය.

ආදරණිය අම්මේ මම හදවතින්ම කියනව ඒ ගෙවුණ හෝරාව ඔයාගෙ කියල. මගේ යෙහෙලියගේ මංගල දවස ඔයාගෙ කියල. මම දුටුව ඔයාගේ වාගේම දීප්තිමත් තවත් ඇස් හතරක්. මගේ යෙහෙළියගෙ දීපිතිමත් දෑස. ඒ එක්කම ඔබේ ජීවන සහකරුවාගේ දීප්තිමත් දෑස, ඒ දෑස්වල දි¥ලන ආලෝකය දීප්තිය ඔබයි මගේ අමිමෙ.

ආදරණිය අම්මේ. මට ඔයාට කියන්න ඕන, මම දකින මම දැකපු අම්මල අතර ලෝකෙ ඉන්න ආදරණීයම අම්ම ඔයා කියල. මම දන්නව ගැහැණියකගේ ආදරයේ විවිධ සීමා මායිම් තියෙනව කියල. හැබැයි දරු සෙනෙහස හැම ගැහැනියකටම පොදුයි. ආදරණීය අම්මේ, ඔයාගේ ආදරයට සීමා මායිම් නැහැ. ඔයාට පුළුවන් මුළු ලෝකෙටෙම ඔයාගේ ආදරය දෙන්න. මම දන්නව දැනටමත් ඔයා මුළු ලෝකෙටම ආදරය කරනව කියල. ඒ වුනත් ඔයාගේ ආදරේ දැනෙනව කියල මට ඔයාටම කියන්න ඕන.

ආදරණීය අම්මේ, කෙනෙකුගේ ලැබෙන උදව්වට අපිට හරිම ලේසියෙන් ස්තූතියි කියල කියන්න පුළුවන්, එහෙම නැත්නම් බොහොම ස්තූතියි කියල කියන්නත් පුළුවන්. හැබැයි කෙනෙක්ගෙන් ලැබෙන ආදරයට හිලව් කරන්න පුළුවන් ඒ වාගේම ආදරයක් විතරමයි. හැබැයි ඒ ආදරයට කොතනකදිවත් මොන විදිහටවත් මනින්න බැහැ. ඒ ආදරයට වටිනාකමක් දෙන්න බැහැ.

ආදරණීය අම්මේ මම ඔයාට කියනව හුගක් ආදරෙයි කියල. එක හදවතක ආදරේ කොච්චර විශාලද කියල මම දැනගත්තෙ ඔයාගෙන්. මම ඔයාට ස්තුතියි කියනව, අපිට දෛවය විසින් උරුමකරන දේ මොනවගේ දෙයක් වුනත් ඒ දෙය අභිමවා යන්න ශක්තිය අපිට තියෙනව කියල කියල දුන්නට. මම ස්තුතිවන්න වෙනවා ඔබේ දෙමාපියන්ට, ඔබ වැන්නියකට ජීවිතය දුන්නිසා. ඔබෙන් තව බොහෝ දෙනෙක් ජීවිතය ඉගෙන ගන්න නිසා. අම්මේ මම ඔයාට ගරු කරනව. ආදරේ කරනව ඔබ සැබෑ ගැහැනියක නිසා.

2004 - 08 - 18
උපතින් දෑතක් අහිමි දියණිකට දෑතක් වූ, මවකවූ, ආදරණිය සුදු අම්මා වෙනුවෙන් ලියැවුණු මේ සටහන නැවත පල කෙරෙන්නේ ලොව පුරා වෙසෙන මව්වත් ගුණැති සියළු මව්වරුන් නමටය............

අවබෝදාත්මක සහෝදරත්වයක් අවශ්‍යව තිබේ.

2010-04-20T20:43:00.005+05:30

‍මේ යතාර්ථය අපි පිළිගන්න ලෑස්තිද? අඩුම වශයෙන් පිටස්තරයාගේ මේ ලියවිල්ල තවදුරටත් බෝ කරමු.

සිංහල දෙමළ සහෝදරත්වයේ නාමයෙන් කරන පුංචි ඉල්ලීමක්
http://pitastharayablog.blogspot.com/2010/04/blog-post.html

මේ පොඩි ලිපිය ලියන්න හිතුවේ මා දැනට සිටිනා විශ්වවිද්‍යාලයේම වැඩිදුර අධ්‍යාපනය ලබන යාපනයේ දෙමළ සහෝදරවරුන් කිහිප දෙනෙකු සමග දින කිහිපයක් තිස්සේ වරින් වර ඇති වූ සාකච්ඡාවක ප්‍රතිඵලයක් හැටියටයි. අද යාපනයේ වැසියන් විශාල ලෙස පීඩාවට පත්ව සිටිනවා විශාල සංඛ්‍යා වශයෙන් එහාට පැමිණෙන සිංහල සංචාරකයන් හා වන්දනාකරුවන් නිසා. ඒ එතරම් විශාල ජන පිරිසකට අවශ්‍ය පහසුකම් ඒ ප්‍රදේශයේ හිග බැවින්. ඒ නිසා වැසිකිලි ලෙස බාවිතා වන්නේ ඇතැම්විට පොදු ඉඩම් පිට්ටනි වැනි ස්ථාන. ඒ වගේම එකවර විශාල සංචාරක පිරිස් සෑම දිනෙකම අපි ජීවත්වන ප්‍රදේශයේ රෑ දවල් නැතිව සැරිසරන්න ගත්තොත් එය අපගේ එදිනෙදා ජීවිතයට කොතරම් බලපාවිදැයි මෙය කියවන ඕනෑම කෙනෙකුට වැටහෙනවා ඇති.

එසේ ම නල්ලූර් කන්දසාමී කෝවිල ඉදිරිපිට පදික වේදිකාවේ කුඩා කඩ දමාගෙන සිටින පිටතින් ගිය වෙළෙන්දන් තමන්ට අවශ්‍ය වැසිකිළි පහසුකම් නැති බැවින් ඒ කටයුත්ත සඳහා බාවිතා කරන්නෙත් කෝවිල් භූමියට අයත් ඉඩමමයි. නමුත් ඒ ගැන නෙවෙයි මම ලියන්න යන්නේ.

යාපනයට යන බොහෝ දෙනෙකුට ඒ ප්‍රදෙශයේ ජීවත්වන අයගේ සංස්කෘතිය ගැන අවබෝධය අඩුකම නිසා දෙමළ වැසියන්ගේ හිත් රිදවන බොහෝ දෑ අද සිදුවෙමින් පවතිනවා. දෙමළ හින්දු අය තම පූජ්‍යස්ථානවල ලිං සලකන්නේ ශුද්ද වූ ස්ථාන හැටියට. ඒ ලිං ජලය නෑමට ඇඳුම් සේදීමට පාවිච්චි කරන්නේ නෑ. නමුත් අද එහි යන සිංහල ජනයා විශාල ලෙස එය සිදුකරනවා. එය හින්දු ජනයා ගේ හිත් දැඩිලෙස පාරවන්නක්. දෙවනුව ඔවුන් පූජ්‍යස්ථාන ගොඩනැගිල්ල තුළ ද ඉන් පිටත ද ගමන් කරන්නේ අපි දාගැබ පැදකුණු කරන ආකාරයටයි. එනම් දකුණු අත නිතරම පූජනීය ස්ථානය දෙසට පවතින ලෙස. වම් අත ඒ දෙසට තිබෙන ලෙස ගමන් කළහොත් ඒය සැලකෙන්නේ ආගමික ස්ථානයට කරන අපහාසයක් ලෙස. මේ ගැනත් එහි යන අයට අවබෝධයක් නෑ. අපේ බුදුපිළිමය ඇති විහාර ගෙට පිටින් පැමිනෙන කෙනෙක් සපත්තු දමාගෙන හෝ තොප්පියක් දමාගෙන ගියොත් එය කොහොම පිළිගනීවිදැ'යි ඔබම හිතන්න.? සාමාන්‍ය හින්දු ජනයාට මේවා සුලු කාරණා නොවෙයි. නමුත් ඒවා වෙනස් කරන්න ඔවුන්ට හැකියාවක් නෑ. පහුගිය දා බුදුදහමට නිගරු කළාය කියා 'අකෝන්'ට රටට ඇතුළුවීම ද තහනම් කළා සේ තම ආගමික විශ්වාසවලට අපහාසවන ලෙස කටයුතු කරන කාට හෝ එරෙහිව කිසිම තීරණයක් ගැනීමට දෙමළ ජනයාට නොහැකි බව අපි හැම දෙනා ම දන්නවා නේ.

තව බොහෝ කරුණු ඇතත් තව එක්කරුණක් ගැන විතරක් සඳහන් කර මේ ලිපිය හමාර කරනවා. ඒ මෑතක සිට උතුරට පැමිණෙන හමුදාවේ පිරිස්වල පවුල්වල අයට නවාතැන් දීමට යාපනයේ වැසියන්ට සිදුවීමයි. මෙය සිදුවන්නේ "හෙට/අනිද්දා අපේ පවුලෙ මෙච්චර පිරිසක් යාපනයට එනවා. දවස් දෙකක් ඒ අයට ඕගොල්ලන්ගෙ ගෙදර නවාතැන් දෙන්න" කියා කරන ඉල්ලීමක් ලෙසට. ඇතම් තැනක මෙය බලය යොදා කළ අවස්ථාත් ඇති බව මාගේ මිත්‍රයන් පැවසුවා. මෙය සිදු වෙනවා ඇත්තේ යාපනයට එන පිරිස්වලට අවශ්‍ය තරම් නවාතැන් පහසුකම් නැතිකම නිසාත් යාපනයට එන තම ඥාතීන් නිසි පහසුකම් නොමැතිව දවස් ගතකිරීමට ඉඩහැරීම යාපනයේ සිටින තමන්ගෙ වගකීම් පැහැර හැරීමක් ලෙස එහි සේවය කරන හමුදා භටයින් සිතන නිසාත් විය හැකියි. නමුත් මහනුවර කොතරම් නවාතැන් ප්‍රශ්න තිබුනත් අම්පාරෙන් එහියන මට නන්නාදුණන ගෙදරක නවාතැන් සකසා දෙන්න එහිසේවය කරන මගේ හමුදා ඥාතියෙකුට බෑ. එහෙම ඉල්ලීමක් කරන්න වත් කවුරුවත් උත්සාහ කරන්නේ නෑ. නමුත් මෙය අද යාපනයේ සිදුවෙමින් පවතිනවා.

මෙය ලියන්න ආසන්නතම හේතුව වුනේ අප අතර සිටින එක් මිත්‍රයෙකුගේ නිවසට පෙරේදා පැමිණි හමුදා බට පිරිසක් තව දින දෙකකින් යාපනයට එන තම ඥාතීන්ට නවාතැන් සපයන ලෙස ඔහුගේ වයෝවෘධ දෙමාපියන්ට පැවසීමයි. මාගේ මිත්‍රයා මෙයින් දැඩි හිත් පීඩාවට පත්ව සිටිනවා. මේ කතාව ඇසූ එක් සිංහල සහෝදරයෙක් කියා සිටියේ ඇයි ඔයා අධිකරණයට යන්නේ නැත්තේ, මේක මානව අය්තිවාසිකම් කඩවීමක් කියායි. නමුත් මාගේ දෙමළ මිත්‍රයාගේ පිළිතුර ඉතාම වැදගත්. ඔහු කීවේ මට අධිකරනයෙන් වත් දෙමළ දේසපාලකයන්ගෙන්වත් මේකට උත්තර හොයන්න ඕන නෑ. ඒකෙන් වෙන්නෙ අපි තව භේදවෙන එක. සිංහල අය අතර මේක සාකච්ඡාවට ගැනිලා මේව නවත්ත ගන්න ක්‍රමයක් ඇතිවෙන එකයි මට ඕන කියායි. යාපනයට එන ජන සංඛ්‍යාව එහි ඇති පහසුකම්වල ප්‍රමානයට සීමා කළහොත් හමුදාවට අපේ ගෙවල් ගන්නට වෙන එක්ක නෑ කියායි.

මේ කියවන හැමගෙන්ම ඉල්ලනවා මේ කාරණයට හැකි ආකාරයෙන් මැදිහත් වෙන්න. මිනිස්සු දැනුවත් කරන්න පුළුවන් හැම ක්‍රියා මාර්ගයක්ම ගන්න. ඔබ දන්නා මාධ්‍යවලට සම්බන්ධ අය ඉන්නවානම් මේ ගැන ලියන්න සාකච්ඡාකරන්න පොළඹවන්න. රජය හෝ එහි යන ජනයා විවේචනය කරන්න නෙවෙයි. එය මගේ මිතුරාගේ බලාපොරොත්තුව නෙවෙයි. ඒ වෙනුවට ඔවුන් දැනුවත් කරන්න.

අප නොදන්නා කාලයේ දෙමළ ජනයා අප රට තුළ අවමානයට ලක්ව ඇත්නම් එයට අපට කරන්නට දෙයක් ඉතිරිව නෑ. ඒත් අප ජීවත්වන කාලය තුළ සිදුවන එවැනි දේ සම්බන්ධයෙන් අපට වගකීමක් තිබෙනවා. මේ කියවන (පෙර ලිපිවල මා ඉදිරිපත් කර ඇති අදහස්වලට පක්ෂ විපක්ෂ) සහෝදර සහොදරියන් හැම කෙනෙක්ම පුලුවන් යමක් කරයි කියල අපේක්ෂා කරනවා.

Posted by පිටස්තරයා-2 at 11:06 AM

ආදරේ සලපතල මළුවක්......

2010-04-15T16:04:00.006+05:30

කිසියම් අත්දැකීමක් පද පේලියක් වුනාට පස්සෙ ඒක ගීතයක් කරනව කියන්නෙ වෙනම වැඩක්. එතනදි රචකයාට හැමෝම දන්න බොහොම ප‍්‍රසිද්ද නමක් තියෙනවනම්. එත් නැත්නම් මූල්‍යමය හැකියාව තියෙනවනම් , ඒ දෙකම නැතිවත් අහවලාට කියල ලියා ගත්තොත් ෂුවර් හිටි එකක් තමයි රාවයක් තියෙනව නම් ගැටවක් නෑ. නමුත් මේ කිසිම දෙයක් නැතිව ගීතයක් නිර්මාණය වෙද්දි ඒකෙ බරපැණ දරන්නට ඉදිරිපත්වෙන පාර්ශවයඅනුව බොහෝ දේ තීරණය වෙනව.

ගීතයක් ලියවෙද්දි ගොණුවෙන අදහස් වලට වටිනාකමක් නැති වුණාට ඒක ගීයක් වෙන්න රුපියල් සතවල ලොකු වටකාකමක් තියෙනව... ඊළඟට රූප රචනා කරනව කියන කාර්යයෙදි මිල ස‍්‍රත‍්‍රය ලක්ෂ ගනනක් වෙනව.

මේ හැම දේම කතා අතර අතුරු කතා.
අහල බලන්න.
දැනෙන දේ අවංකවම කියන්න...

ආදරේ
සලපතල මළුවක්
කොයි දෙසින් ආවත්
ගිමන් නිවනා කෙම් බිමක්
දසදෙසින් හමනා.....
සිහිල් මදනල සේ
විඩා නිවමින් සියොළඟම දැවටේ
ආදරේ........ දෝරේ ගලනා ආදරේ

ඛෙදා වෙන්කර ගන්න ඕනෑ නෑ
බදා හිරකර ගන්න ඕනෑ නෑ
දෑල ඉවුරේ පිරී ඉතිරේ
ආදරේ........
දෝරෙ ගලනා ආදරේ

නීල අහසේ නිසසලේ ඇදෙනා
වලා දුහුලේ සැහැල්ලුව රැගෙනා
හමන මදනල කියන රහසයි
ආදරේ........
දෝරේ ගලනා ආදරේ

ආදරේ
සලපතල මළුවක්
කොයි දෙසින් ආවත්
ගිමන් නිවනා කෙම් බිමක්
දසදෙසින් හමනා.....
සිහිල් මදනල සේ
විඩා නිවමින් සියොළඟම දැවටේ
ආදරේ........ දෝරේ ගලනා ආදරේ

හඬ - උපමාලිකා කරුණාරත්න
නාද මාලාව -රෝහණ වීරසිංහ

මෙතනින් අහන්න
http://www.boondi.lk/Convert/Adare%20Salapathala%20Maluwak.wma

ආදරණීය ප්‍රගීත් අන්කල්

2010-02-24T17:23:00.002+05:30

අපි හැමෝම මේ ලියමන අපේ බ්ලෝග් වලට එකතු කරගමු. නිරංජි වෙනුවෙන්. නැතිවේගෙන මැරිගෙන යන මනුස්සකම වෙනුවෙන් මේක ඉල්ලීමක් - ලිහිණි'
ආදරණිය ප්‍රගීත් අන්කල්,

ප්‍රගීත් අන්කල් කවදාක හරි මේ ලිපිය දකීවි කියන විශ්වාසය තියාගෙන මම මේ ලිපිය ලියන්නේ. මාස කිහිපයකට පළමුවෙන් ඔබ මට ලියූ ලිපිය නැවත 'ලංකාදිප' පත්‍රයෙහි පළවී තියෙනවා මම දැක්කේ අහම්ඛෙන්. ඔබ ඒ ලිපිය ඒව්වේ පසුගිය වසරේ අගෝස්තු මාසයේ ඔබ පළමුවරට පැහැරගෙන ගොස් නිදහස් කළ පසුවයි. අවුරුදු විස්සකින් පසු පළමු වතාවට-

-මම ප්‍රගීත් අන්කල්ට ලියන්න පෙළඹුණේ ඒ සිදුවීම විසින් මා තුළ ඇති කළ කම්පනයයි. අවුරුදු විස්සක් කොයි තරම් දිගු කාලයක්ද?

ප්‍රගීත් එක්නැලිගොඩ පැහැරගෙන ගිය බවට ඒ අගොස්තුවේදී පුවත් පළ වී තිබුණත් ඔබ මා කුඩාකළ දැන සිටි ප්‍රගීත් අන්කල් යැයි මට එක්වරම නොසිතුනේ ළමා විය ගැන මගේ මතකය දුබල නිසා විය හැකියි. ඒත් ඔබේ පින්තුරයක් අහම්ඛෙන් දැක්කාම මට ඔබ කවුදැයි යන වග මතක් වූයේ ඔබේ රුව මගේ ළමාවිය ගැන ඉතිරිව ඇති මතක කැබැලිති අතර විසි වසක් නොනැසී තිබූ නිසායි. ඔබට කතා කළ යුතුයැයි කියන හැඟීමෙන් දින කිහිපයක් තැවුල් විඳි මම අසීරුවෙන් ඔබේ දුරකතන අංකය සොයාගත්දා කොයිතරම් සතුටු වූවාද? ඔබට ලියූ පළමු ඊ මේල් පණිවුඩය මම ලිව්වේ වේදනාබර සතුටකින්. ඔබ විඳි දුක් ගැහැට ගැන ඇසීමෙන් හටගත් වේදනාව යටකොට ළමා වියේ මා දැන සිටි 'ප්‍රගීත් අන්කල්'ට විසි වසරකින් පසු ලියන්නට ඉඩ ලැබීම සතුට කොයිතරම්ද?

ඒත්, නැවතත් ඔබ අතුරුදහන් ප්‍රගීත් අන්කල්!
මේ ලියන මොහොත වනවිට ඔබ ගැන තොරතුරක් නැතිව හරියටම දින 30ක්. ඔබ ගැන සිත නිවෙන පුවතක් දැකීමේ නොමැඩිය හැකි ආශාව මේ දවස් මුළුල්ලේ මා හැර නොයා රැෙඳන්නේ මගේ ළමා කාලය පිළිබඳ ඇති පී්‍රතිමත් මතකයන් අතර ඔබ අදත් ජීවමාන නිසායි. ඔබ ලියා තිබුණා වගේම මම අද, මගේ තාත්තාගේ ඔබ වැනි ආදරණීය මිතුරන්ගේ සෙනෙහස විඳ හැදී වැඩුණු ඒ පුංචි දැරිය නොවේ. සමාජය ගැන දැනුම් තේරුම් ඇති වැඩිහිටියෙක්. නමුත් දෙවෙනි වතාවේත් අතුරුදහන් වූ ඔබ ගැන යමක් කරන්නට අපි කිසිවෙකු සමත් වී නැහැ. ප්‍රගීත් අන්කල් මට ලියූ වචන මතකද? අද තියන භීෂණකාරීත්වය ගැනත්, ඔබ වැන්නන්ගේ අවදානම් ඉරණම් ගැනත් ඒ ලියූ හැම වචනයක්ම මට කට පාඩම් වන තරම් මම ඔබේ ලියුම කියවා තිඛෙනවා. නමුත් නැවතත් ඔබව පැහැරගෙන යන තුරුත්, ඉන් පසුත් අපට කළ හැකිව ඇති දේ
කොයිතරම් අල්පද?

ප්‍රගීත් අන්කල්, මම ළමා කාලයේදී අත් දුටු අතීත භීෂණයට වඩා අද භීෂණකාරීත්වය වෙනස් කියා ඔබ ලියා තිබූණා මතකද? ඔබ නිදහස්ව ආ දවස්වල ලියූ ඒ වචනවල බැරෑරුම්කම මට දැනෙන්නේ දැන්. මගේ ජිවිතයේ අඳුරුතම කාලය වූ 88-89 සමයේ මාත් - අක්කාත් පණ පිටින් මළවුන් බවට පෙරළු භීෂණයෙන් මට කිසි කලක ගැළවුමක් ලැඛෙතැයි මම හිතන්නේ නැහැ. නමුත් විසි අවුරුද්දකට කලින් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණෙන් ඝාතනය කළ ප්‍රතිපත්ති ගරුක මිනිසෙකු වූ මගේ තාත්තා ගැන මතකයෙන් පෑරෙන අපේ ජීවිත සුවපත් කරන්නට උදව් කළ ප්‍රගීත් අන්කල් වැනි ආදරණීය කාරුණික මිනිසුන්ට විසි අවුරුද්දකට පසුවත් ලංකාව අනාරක‍ෂිත තැනක් වන්නේ ඇයි?

ඒ අතීත ළමා කාලයේ මතකය තවමත් සිහිනයන් වගේ. ප්‍රගීත් අන්කල් අපේ ගෙදරට එන්නේ 80 වැඩ වර්ජනයෙන් පස්සේ. සාලයේ වාඩිවී තාත්තා එක්ක දොඩමළු වන සිහින් සිරුරක් ඇති ඒ ප්‍රගීත් අන්කල් මට තවමත් මතකයි. අපි ඉගෙනගත් ඌව කරඳගොල්ලේ පුංචි ඉස්කෝලයට පුස්තකාලයක් හදන්න තාත්තා එක්ක මහන්සි වුණු ඒ දවස් අන්කල්ට මතකද? ඉස්කෝලේ ළමයින්ට බුදුන් වඳින්නට කියා අපේ ගෙදර ඉස්සරහ තියාගෙන අන්කල්ගේ අතින් නිර්මාණය කළ බුද්ධ ප්‍රතිමාවට අදත් ඒ ඉස්කෝලයේ දරුවන් වඳිනවා ඇති. නොදන්නා දුර ඈත ගමක, නොදන්නා මිනිසුන්ගේ දරුවන්ට වඳින්නට රෑ දවල් වෙහෙස වී ඒ බුදු පිළිමය අඹන්නට අන්කල් මහන්සි වූ දවස්වල මගේ තාත්තා ඒ අසළට වී බලා ඉන්නා විදිය මේ ලියන මොහොතෙත් මගේ හිතේ දුක්බර රූපයක් වී ඇෙඳනවා. විසි අවුරුද්දකට පසුව පවා ඒ දුප්පත් ඉස්කෝලයේ පියස්ස යටට එකතු වෙන දරුවන්ට වඳින්නට බුදු පිළිමයක් නෙලු නොදන්නා මිනිසා කොළඹ වීදියක හිටි ගමන් අතුරුදහන් වූ බව කරඳගොල්ලේ දරුවන් කෙසේ නම් දැනගන්නද?

ආදරණීය ප්‍රගීත් අන්කල්,
කිසිදාක අමතක නොවෙන ඒ අඳුරු අතීතය මැද දිලෙන පහන් ආලෝකයක් වැනි ඔබේ මනුෂ්‍යත්වය ගැන මේ ලියූ සියල්ලට වඩා අමතක නොවෙන තවත් දෙයක් මම ලියන්නම්. තාත්තා මුහුණ දුන් රුදුරු මරණයෙන් පසුව භීතියෙන් තැතිගත් නෑ හිත මිතුරන් බොහෝ අය අපේ තාත්තාගේ අළු පවා තියා ගන්න බිය වුණු කාලයක් ඒ. කුඩාවියේ සිටි අක්කාට හෝ මට තාත්තාගේ අවසන් මොහොත පවා දකින්නට ඉඩක් ලැබුණේ නැහැ. අපි උස් මහත් වී වැඩිහිටියන් වූ දවසක අපට දෙන්නට අපේ තාත්තාගේ අළු ළඟ තබාගෙන පරිස්සම් කර දෙන්නට තරම් හදවතක් හා ධෛර්යයක් තිබුණේ ඔබට බව මම දැනගත්තේ ගොඩාක් පසු කාලයකයි. නමුත් ඒ භීෂණයේ කුණාටුවෙන් බිඳී විසිරුණු කැදැල්ලකින් විසිව තැනින් තැන හැදී වැඩුණු අක්කාත්, මමත් ඔබ හමුවන්නට ප්‍රමාද වූ නිසා, ඔබ ඉතා ගෞරවණීය විදියට මගේ තාත්තාගේ අළු කැලණි ග‍ෙඟ් පා කළ බවත් මම දැනගත්තේ ඒ කාලයේදීයි. කොළඹ වීදියක මහ රැයක අතුරුදහන් වූයේ ඒ තරම් උතුම් මනුෂ්‍යත්වයෙන් හෙබි දුර්ලභ මිනිසෙකු බව මිනිස් තෙතමනයක් නොදැනෙන සමාජයකට කියා තේරුම් කර දෙන්නට මට කවදා නම් පුළුවන් වේවිද ප්‍රගීත් අන්කල්?

ආදරණීය ප්‍රගීත් අන්කල්,
මගේ තාත්තා එනතුරු මග බලා ඉන්න තිබුණා නම් ජීවිතය කෙළවර වන තුරුම අපේක‍ෂා අත් නොහැර මට බලා ඉන්න හයිය තිබුණා. භීෂකයින්ගේ දෑතින් විකෘති කළ මගේ තාත්තාගේ කෙසඟ සිරුර ඒ බලාපොරොත්තු මගෙන් උදුරා දැමුවා. ඒත් ප්‍රගීත් අන්කල් නැවත එන බවට අද මගේ විශ්වාසය ශක්තිමත්. කිසි දවසක දැක නැති අන්කල්ගේ පවුලේ අය සමග අන්කල් නැවත එනතුරු බලා ඉඳින මිනිසුන් අතර මමත් රැඳී ඉන්නේ ඒ නිසායි. ඒ ආ දවසක සන්සුන් සිතින් අන්කල් මේ ලිපිය කියවන බව මට විශ්වාසයි. නැවත පෙරළා එන්නට ප්‍රගීත් අන්කල්ට ශක්තියක් වෙන්නේ අපි හැමෝම තුළ ඇවිළෙන ඒ විශ්වාසයයි.

මට ලෝකයක් තරම් ආදරය කළ මගේ තාත්තාගේ අවසන් අළු බඳුන අපි වෙනුවෙන් රැකගන්නට හදවතක් තිබූ ඔබ මගේ තාත්තාගේ ආදරය විසින්ම රැකදෙන බව මට ඒකාන්තයි.

මම, නන්දේගේ දුව
Ruwandi Neranjala | රුවන්දි නෙරංජලා

2010

2010-01-01T20:42:00.001+05:30

"ඕනෑම මල් ගසකට වාරයක් මෙන්ම අවාරයක්ද ඇත. එය සදාතනිකය. අවාරය යනු , වාරයට පෙර සුදානමකි. ඒ කිසිවක් නිශ්පල කාලයක් නොවේ. නව වසර වාරයන් මෙන්ම අවාරයන්ද සහිත වනු ඇත. එය තේරුම් ගෙන කටයුතු කිරීමට හැකිවේවා."

( අනුෂ්ක තිලකරත්න සොහොයු‍රාගේ අවුරුදු කෙටි පණිවිඩය)

2009 ‍ගෙවී යන්නට පළමුව

2009-12-25T08:41:00.026+05:30

2009, අන්තිම දවස් කිහිපය ගෙවිල යනව. 2007, 2008, වසර දෙකටම වඩා 2009යෙදි සමාජයක් වශයෙන් අපට කතා බහ කරන්න අතපසු උණ බොහෝ දේ තියෙනව කියල දැනෙනව.

කාලය මොනතරම් වේගයෙන් ඉගිලුනත් අපිට කරන්න තියෙන දේවල් අපි කරන්නම ඕනි. ‍ගෙවීයන 2009 වසර අපි හැමෝටම මකතයේ සිටින හා මතකයේ නොසිටින බොහෝ දේ සිදුවූ වසරක්. ඒත් ඒ අතරින් ඉදිරියේදීත් නිරන්තරව සිදුවිය හැකි, සිදුවීමට නියමිත, මේ මොහොතේදීත් සිදුවන, වලක්වා ගතහැකි, වලක්වා ගතයුතු බොහෝ දේවල් තියෙනවා.

මම මේ කතා කරන්න හදන්නෙ කාන්තාවන් ගැන, කුඩා දරුවන්, දැරිවියන් ගැන, ඝාතනයකෙරුණු, විශේෂ‍යෙන්ම අතවරයන්ට ලක්වූ, සිය දිවි නසාගත්ත, ලිංගික අතවරයන්ට ගොදුරුවුණු ‍යෞවනියන් ගැන. ඊ ළඟ මොහොතේදී ‍මේ තත්ත්වයට ගොදුරුවිය හැක්කේ කවුද? සමහර විට, ඔබ, මම, එහෙම නැත්නම් අපේ දරුවන්, මිතුරි මිතුරියන්.

මේ කවුරු වුනත් අපි පිළිගත යුතු එක දෙ‍යක් තියෙනව. නොදැනුවත්කම, නොසැලකිල්ල නිසා බොහෝ ජීවිත අපට අහිමිවන බව. මෙනතදි නොදැනුවත්කම කියල මම අදහස් කරන්නෙ අපේ බොහෝ යෞවන යෞවනියන්ට දුරස්ථ, ප්‍රජනක හා ලිංගික සෞඛ්‍ය අධ්‍යාපනය ගැන.

අපි ඇත්ත කතා කලොත් මේ ගැන අපිට හරි දැනුවත් වීමක් තියෙනව කියල අපට කියන්න පුළුවන්ද? අපේ අධ්‍යාපන රටාවේ විෂය නිර්දේශය මේ ගැන තියෙනව. නමුත් පාසල තුළදී දරුවන්ට මේ පිළිඳව නිසි මග පෙන්වීමක් ලැබෙනවද? ලිංගික හා ප්‍රජනක සෞඛ්‍ය පිළිබඳව කිසියම් ගැටලුවක් ඇතිවූ විට ඒ පිළිබඳව කතාබහ කරන්නට දැනුවත් වන්නට අවස්ථාවක් අපේ දරුවන්ට තියෙනවද?

මේ ගැන කතා බහ කරන්නට මා පෙළඹවු කරුණු දෙකක් තියෙනව.

1) මනෝ වෛද්‍ය කපිල රණසිංහ මහතාත්, ප්‍රසව හා නාරී ‍වෛද්‍ය හේමන්ත පෙරේරා මහතාත් සහභාගි වූ සම්මන්ත්‍රණයකදී කෙරැණු කතා බහක්.

කුඩා දරුවන්, දැරිවියන් බොහෝ විට අතවරයට පත්වන්නේ තමන්‍ හොදින් දන්නා හදුනන වැඩිහිටියන් අතින් කියලයි එතනදි කියවුනේ, වරක් රෝහලට ඇතුලත් කෙරුනු ළදරු ගැබිනියක් කියල තිබුණ අයිය අරගෙන ආපු සීඩි එකේ තිබුණු සෙල්ලම දෙන්න එක්ක කලා කියල. අන්තිමට අයියයි නංගියි දෙන්න නොදැනම එයාල අම්ම අප්පච්චිල වෙලා. මේ අපේ රටේ කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ මීට අවුරුද්දකට, දෙකකට කලින් වෙච්ච දෙයක්.

දැන් දැන් අන්තර්ජාලේ ලෝකේ ළබාලම අම්මල ගැන වීඩියෝ දකින්නත් තියෙන එකේ මේක මහ අරුමයක් නොවෙයි කියල කාට හරි කියන්නත් පුළුවන්. එත් ඔබට එහෙම හිතලා ඒක අමතක කරන්න පුළුවන්ද?

2) ගතවුණු වසර තුළ පාසල් දරුවන් අතරය සිය දිවිනසාගැනීම හා ‍සිය දිවිනසාගැනීමට තැත් කිරීම් රාෂියක් වාර්තා වුනා. ඒ අතර සමුහ වශයෙන් කනේරු ඇට කෑමක්ද වාර්තා වුනා. අඩු වැඩි වශයෙන්, පෙම් පත්, ජංගම දුරකතන, හිත් රිදවා ගැනීම් ආදී හේතු රාශියක් මීට බලපා තිබුණත් අපේ දරුවන්ට ලිංගික හා ප්‍රජනක සෞඛ්‍ය පිළිබඳ නිසි අධ්‍යාපනයක් දීම කෙරෙහි බලධාරීන්ගේ අවධානය යොමුවිය යුතු බවයි මගේ හැගීම.

පසුගිය කාලයේ උදාවූ යෞවනය නමින් යෞවන ප්‍රජාව දැනුවත් කිරිම සඳහා සෞඛ්‍ය අමාත්‍යංශය මගින් සකස් කෙරුනු අත්පොතත් අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශයේ කඹ ඇදිල්ලක් නිසා පාසල් සිසුන් අතර බෙදා හැරුනේ නෑ.

මේ සියල්ල මෙසේ සිදුවෙද්දි අපට කළ හැක්කේ කුමක්ද? අප කළ යුත්තේ කුමක්ද? මළවුන් වෙනුවෙන් ජීවත්වන්නවුන් රැකගැනීම සඳහා එකමුතු වෙන්නටයි මේ ඇරයුම. තනිව කම්පාවනවාට වඩා, කිසිවක් කිරිම අත්‍යවශ්‍ය ‍මොහොත එළඹෙමින් තිබේ. ලියන්න. lihinisara@gmail.com, හුදකලා දැනුවත්වීමකට එහායින් වන සමාජ වගකීමකට එක්වමු.
ආදරෙන්
ලිහිණි

ලිහිණිසර ට අවුරුද්දයි

2009-10-29T00:37:00.008+05:30

බ්ලොග් ලියන්න පටන් අරන් පළමු අවුරුද්දත් ගෙවිල ඉවර වෙලා. දන්නෙම නැතිව. කාලය හරි ඉක්මණට දුවනව. දවසින් දවස, මොහොතින් මොහොත ගුණනය වන වැඩ කන්දරාව එක්ක ‍‍ලිහිණිසරට තාවතාලික නිහැඬියාවක් එක්වුණත් මේ වසරක් ගෙවූන තැන කලින් පද පේලි විතරක් වුණු පදමාලවක ස්වර රටාව ඔබට අහන්න දෙන්න ඉඩකඩ ලැබුණා. ඉතින් අහන්න මේ ස්වර රටාවන්,

අහස දුර වැඩියි අල්ලා ගන්නට බෑ
පොළව බර වැඩියි උසුලා ගන්නට බෑ
තත්පරයක් එක තත්පරයක්
අත්ලට ගුලිකර අල්ලා ගන්නට
කවුරුද එන්නේ

http://www.divshare.com/download/9026765-349
ahasa dura wadi koddippili.mp3

ගායනය - නිපුනි කොඩිප්පිලි,
සංගීතය - කපිල මැද්දෙගොඩ

මේ සුනිල අහස යට පොළව මත
රැදි රැදී දිලෙන පිණි අහුරු ළඟ
නවාතැන් ගන්නවා මගේ සිත
කියවන්න ඔබේ නෙතඟින් කියන
සොඳුරු තම සිතිවිල්ල

http://www.divshare.com/download/9073629-b
me sunila ahasa yata___sithumini.mp3

ගායනය - සිතුමිණි මැද්දෙගොඩ,
සංගීතය - කපිල මැද්දෙගොඩ

හෙට පිපෙන මල් කැකුළු

2009-10-01T07:48:00.003+05:30

අද ලෝක ළමා දිනය

අම්පාර සද්ධාතිස්ස මහා විද්‍යාලයේ ඒ වෙනුවෙන් විශේෂ උත්සවයත් පැවැත්වෙනවා.

" අක්ෂර සෙනඟ" සාහිත්‍යයය තරඟයේ පද්‍ය රචනා අංශයෙන් පළමු තැන ලැබූ ඩී. චමින්ද්‍රා කුමාරි සොයුරියට පාසලේ ගුරු මණ්ඩලයේ සහ සහෝදර සිසු සිසුවියන්ගේ උපහාරය පිරිනැමෙන බව විදුහල්පතිතුමා අපට දැන්වුවා.

චමින්ද්‍රා ගේ ජයග්‍රහණය ඇගේ පාසල් පුස්තකාලයට රුපියල් 30.000, පුස්තකාල ‍පොත් ලබාදුන්න. එහි අපේ වැකිය,

"තනි අස්සයෙක් වින් කරන්න ඇබ්බැහිවෙච්ච මිනිස්සු ඉන්න රටක අනුන් වෙනුවෙන් දුවන්න, ඉදිරිපත්වීම බලාපොරොත්තු සහගතයි" කියල

ඉතින් මේ අගය කිරීම, අපට තව තවත් බලාපොරොත්තු දල්වනවා නොවේද?

ආදරේ බෙදාගන්න හිතිවිලි බදාගන්න එන්න, හෙට සයිබර් අහසින් පොත් පිටු අතරට එන නවක විහග නද විදින්න.

2009-09-25T22:24:00.005+05:30

ජාතියකට මුඛවාඩම් බැදීම....

2009-07-28T07:50:00.004+05:30

ස්වාධින රූපවාහිනි උදැසන ප්‍රවෘත්ති http://www.divshare.com/download/8012760-4d9

14 .1 අ වගන්තියට අනුව ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ සදහන්වන පරිදි ශ්‍රී ලාංකික සෑම පුරවැසියෙකුටම භාෂණයේ නිදහසට හා ප්‍රකාශය ඇතුළු අදහස් පලකිරීමේ නිදහ‍ට හිමිකම් ඇත්තේය.,

නිදහස් නිවහල් දේශයක සංස්කෘතික පොලීසියක අභිමානය සමරන්නට ඔබත් එක්වෙන්න, ලොව විශාලම ළදරු කැබිනෙට්ටුව සහිත රාජ්‍යවිමේ අනාගත ගිනස් වාර්තාවන් පිහිටුවන්න ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාත්‍රාන්තික සමාජවාදී ජනරජයට සහයෝගය ලබාදෙන්න.

මූලික සුදුසුකම් -සෑම වැඩිහිටියෙක්ම කැමැත්තෙන් හෝ අකමැත්තෙන් සදාකාලික ළමාවියක් ගෙවිය යුතුයි.

වැඩිහිටියෙකු වීම, වැඩිහිටි අදහස් දැරිම,වැඩිහිටියෙකු ලෙස භාෂණයේ හා අදහස් ප්‍රකාශකිරී‍මේ යෙදීම උක්ත ගිනස් වාර්තාව හඹායෑමේ විශාලම බාධාවයි. ප්‍රවේසම් වන්න, සදාදරණිය දේශප්‍රේමියෙකු වන්න,

කශේරුකා

2009-07-28T07:36:00.003+05:30

කන්නගීපුර ‍තේමා ගීතය

2009-07-17T00:48:00.009+05:30

කන්නගිපුර ‍ තේමා ගීතය
අපේ උත්සාහය ගුවන් විදුලි මාලා නාට්‍යක් හරහා සමාජය තුළ අවබෝධය විශ්වාසය සහ සහයෝගය ගොඩනැංවීම, මේ එහි පළමු පියවර, හිනාවෙන, වැළපෙන, අපේ ජිවිත කන්නගිපුර ජීවත්වනවා.

http://www.youtube.com/watch?v=nwu1oFPNIYs

යෞවනයට වැට කඩොළු නැතී
සිහින ඉසව්වට දොරටු නැතී
ළඟක ඇති දුර ඈත නැති
අපි අපිමයි වෙන කිසිවකු නැතී

එක මිටට එන්න
දුක සැපට ඉන්න
ආකාසේ පුරා ඉනිමං බදිනා
තටු නැතිව සරා
එක රැලේ නොආ
ජීවිතේ සොයා පියමං කරනා

ගිනි දැල්ලක් නසා
හස රැල්ලක් නඟා
කදුලැල්ලක් මකා
හිනැහෙමු
ජීවිතේ
හිරු එළියක් වෙලා
ඝන අදුරත් නසා
එක පොකුරක් වෙලා
ජයගමු
ජීවිතේ

සොඳුරු දිවිය පුරා
සතුට දෝර ගලා......ලා....
ඉමක් සොයනු සිතා ...
එක්ව පියමනිනා

තුන් කල්හිම සැනසීම ඔබෙ ආදරේ
හසරැුල්ලක්දෝ රහසින් ගෙනා
ඔබ සිහිනෙන්ද මට කිවුවෙ ඒ ආදරේ
හැම භවයේම පතමි සදා

අන්න අන්න අර බලන්න
දේදුන්නක් පායල,
අද කන්නගිපුර හරිම ලස්සනයි

ගිනි දැල්ලක් නසා
හස රැල්ලක් නඟා
කදුලැල්ලක් මකා
හිනැහෙමු
ජීවිතේ
හිරු එළියක් වෙලා
ඝන අදුරත් නසා
එක පොකුරක් වෙලා
ජයගමු අපි
ජීවිතේ......

ඔබට මට දැනෙනා...
අතින් අත බැදීලා
දිරිය ඇතිවේවා
සියල් සිත් පුරවා....

සන්ත්‍රාසෙ වළාවන් ඈතට යවලා
සහයෝගේ බැදීමෙන් එක්වී
එක රෑනක් වෙලා නිදහසේ ඉගිලෙමු
වැට මායිමි නැතී ජීවීතේ

සංගීතය -

කපිල පූගලආරචිචි

පද රචනය
සංජීවිකා මනෝහාරී දයානන්ද
ජානක නාවලගේ
ලෙනාඞ් රජිත් ජෝෂප්
තරංගා ප්‍රියදර්ශනි

ගායනය -

කපිල පූගලආරචිචි, දිනිති විදානපතිරණ, ඩයානා රෝකි

ළහිරු ප්‍රනාන්දු, තරිකා වික්ක්‍රමරත්න,ඒ. වතීශ් වරුණන්, .

Its just an interpretation

2009-05-24T22:36:00.011+05:30

Clear water is always enticing,
Still,
Unlike the dissolved muddy water,
Sometimes even the sky
Turns in to black and whites
Yes, the breeze,
Do turn into a gale,
So does the love...
My heart whispers
Fascinate, quiescent, violent

The poem was translat by Fathima Ishrath

බුද්ධ වර්ෂ‍ 2553

2009-05-08T22:31:00.011+05:30

සාමකාමී, ආගන්තුක සත්කාරයේ ලැදී මිත්‍රශීලී ධාර්මික ජනතාවක් සිටින ධර්මද්වීපයේ 2553 වන බුද්ධවර්ෂ‍යේ ආරම්භය සනිටහුන් කරමින්; දිට්ට ධම්ම වේදනීය කර්මය වෙන කවරදාටත් වඩා හොදින් පෙන්නුම් කෙරෙමින් පවතින රටක, එම කර්මය මෙන්ම කර්ම විපාකයද නෙතින් දකින, කනින් අසන එම දුකෙහි කොටස්කාර සමාගමයේද, එසේ කර්ම විපාකය පල දෙනවුන් ‍දෙසබලා එම විපාක ඵලයෙහි සතුට බෙදාගන්නා භුක්ති විදින්නන්ගේ සමාගමයේද අනාරාධිත නිත්‍ය සාමාජිකත්වය ලැබූ රටවැසියෙකුගේ දැක්ම;

නීතියෙහි කන්‍යාවගේ දෑස් බැද පොලිසිය තොවිල් නැටීම ලිපිය තුළ කතාබහ කෙරෙන්නාවූ සිදුවීම් පසුගිය කාලය පුරාවටම තැනින් තැන විවිධ වේශයෙන් නිරන්තරව සිදුවෙමින් පවතී, අක්මීමන කවීන් රශ්මික හා තනුජා අයිරාංගනී ගේ ඝාතන සිදුවූයේ වර්ෂා දැරිය‍ගේ ඝාතනය සිදුවී යන්තම් මසක් ඉක්මයද්දීය, එහි කෙළවර වර්ෂා ඝාතන සැකකරුවන් සියලුම දෙනා නඩු නැතිවම උන්ඩයට ගොදුරුවූ අතර කවින් හා තනුජාගේ ඝාතනවල සැකකරුවන් දෙදෙනාගෙන් එක් අයෙක්, පොලිස් වෙඩි පහරින් මියගියේ පොලිසියට වෙඩි තැබීමට කළ උත්සාහයකදීය. අනෙකා නාදුනන පුද්ගලයින් විසින් ඝාතනය කෙරිනි. එයින් දෙසතියක් යන්නටත් පළමුව නැවතත් මඩකලපුවේ කෝට්ටමු‍ණෙයි කුඩා දැරියක ඝාතනය කෙරැණු අතර එහි සැකකරුවන් යැයි සැකකල පුද්ගලයින් පොලිසියට වෙඩි තැබුමට කළ උත්සාහයේදී පොලිස් වෙඩි පහරින් මරණයට පත්විණි.

උතුරේත් දකුණේත් දෙකොන විලක්කු ඇවිලෙද්දි උතුරු නැගෙනහිර සිදුවන මෙවැනි අපරාධ ළමාආරක්ෂක දෙපාර්තමේන්තුවේ සභාපතිතුමා විසින් පශ්චාත් යුද ගැටුම් සහිත සමාජයක

සිදුවීම් ලෙස අර්ථදක්වයි. එහෙත් දකු‍ණේ සමාජය තුළ සිදුවන එබදු අපරාධ, ‍අර්ථ ගන්වා ගන්නේ කෙසේද යන ගැටළුව අප ඉදිරියේ ඉතිරිව පවතී.

දෙවනුව පොලිසියට අනුව මේ සියල්ල නීති විරෝදී අවිදරන කණ්ඩායම් මගින් සිදුකරනුලැබූ ඒවායි. එහෙත් ගැටළුව වන්නේ මේ සියල්ලෙහි දේශපාලන සැගවුම් යතාර්ථය කුමක්ද යන්නයි. තෙවැන්න මේ සියළුම සිදුවීමි හරහා මතුකෙරෙන්නාවූ අනාරක්ෂිත ගිනි අවි පිළිබද කතාවයි. ‍‍ මැරයින් පාතාල නායකයින් ආදීන් පමණක් නොව ගම්මැද්දක පිහි ඇනුමක ඝාතකයින්ද අවසානයේ අත් බෝම්බ, හා තුවක්කු ‍සැගවු තැනින් එළියට ‍ගෙන පොලිසියට කොකා පෙන්නන්නට ගොස් ජීවිතයෙන් වන්දි ගෙවයි.

ගම් නියම් ගම් සිසාරා හමා යන ප්‍රචණ්ඩත්ව‍ය ගිනි අවි, අත් බෝම්බ, තවත් ජීවිත කීයක් බිළිගනීවිද? අප තව කෙතෙක් කල් බලා සිටිය යුතුද යන ගැටළුව අප ඉදිරියේ පවතී. අතීතයේ දිනක සන්බබා නමින් හැදින්වූ වරෙන්තු කරුවෙකු පොලිස් වෙඩිපහරින් මරුමුවට පත්වූ අවස්ථාවේදී; එම සැකකරු විලංගු සහිතව පොලිසියට අත් බෝම්බ ගැසීමටගත් උත්සාහය අධිකරණය ඉදිරියේ නිරූපණය කිරීමට වාද්දූව පොලිසියේ නිළදාරියෙකුට සිදුවූ අකාරය අමතක කළ නොහැකිය.‍ එය එසේ සිදුවුයේ අධිකරණයේ අපක්ෂපාතීත්වය සමාජයට පෙන්වීමට පමණක්ද යන්න තවත් ගැටළුවකි.

මේ සියල්ල අවසන ත්‍රිවිධ හමුදාවට පොලිසියට අමතරව ලංකාව තුළ ගිනි අවි භාවිතා කරන පිරිස, හා ගිනි අවි භාවිතය පිළිබද අව‍බෝධයක් ඇති පිරිස සුළු පරිමාණ වශයන් ගත හැකිද? ඒ සම්බන්දව අපේ මැදිහත්වීම ප්‍රමාණවක්ද? අධිකරණය මේ පිළිබදව අවධියෙන් සිටීද? වරද කරුවනට දඩුවම් ලබා දෙන්නට, නඩු අවැසි නොවන රටක හෙට දවස ??????

Thereafter

2009-05-04T23:53:00.006+05:30

Tiny leaves are falling,
Pollens of flowers are spreading...
Wind is sobbing,
Trees and leaves are weeping...
A flower carpel is trembling,
And sliding away from the brink

The poem was translat by Fathima Ishrath

මිනිසා නොමිනසා බවට රූපාන්තරණය වීම

2009-05-03T22:18:00.005+05:30

දන්නෙ නෑ කොහෙන්ද පටන් ගන්නෙ කියල. නිමා කරන්නෙ කියල. ඒ වුණත් හැම තිස්සෙම ඇස් මුලට එකතුවෙන කදුළු වලට වැටෙන්න ඉඩ අරින්න ඕනි. සිංහල දරුවො මෙචිචර මරා දැම්ම, දෙමල දරුවන් මෙච්චර මරා දැම්ම කියල ගණනින් ගණන එකතු කරල, මේ දරුවා ගැන කතා කලා මේ දරුවා ගැන කතා නොකලාය කියන තැනින් එහාට..............

පසු ගිය මාස කිහිපය පුරාම සාපේක්ෂව කුඩා දරුවන් රැසක් මරා දමලා තිබුණ. හරිම පහසුවෙන්, අම්මෙක් දරු දෙන්නත් එක්කම ළිංපතුලෙදි භවය අතැර ගිහින් තිබුණ. ගිය සතියේ තාත්තෙක් දරු දෙන්න එක්කම කඹ පොටවල හයිය බලල තිබුණ. ගාල්ල, අක්මීමණ, සපුගස්කන්ද, තිරිකුණාමලය, මඩකලපුව මේ හැම තැනම දරුපැටවුන්ට එකම එක පොදු සාධකයක් බලපාල තිබුණ. හුස්ම හිරවීම එහෙම නැත්තම් හුස්ම හිර කිරීම; ඒ එකම සාධකය. ‍ඒ හිර කරපු අත් සිංහලද දෙමලද මුස්ලිම්ද? නම වර්ෂාද? සුමල්ද? හද ගැහුනෙ සිංහල, සිංහල කියලද? නැත්නම් දෙමළ, දෙමළ කියලද? කියන එක මට වැදගත් නෑ. වැදගත් එකම දේ, මුදලට, කෑදරකමට, කප්පම් ගැනීමට, ඉඩම් ආරවුලට, පොඩි එකෙක්ගෙ විහිලුවකට තත්ත්පර ගණනාවකින් මිනිහ තිරිසනාවීම විතරයි. දර කෝටු කඩනව වගේ පහසුවෙන් දරුවන්ගේ ‍බෙල්ල කඩලදාල හුස්ම හිරකරන්න තරම් මිනිසා තිරිසනා වීම විතරයි.

මේ සියල්ල ‍ මෙහෙම වෙද්දි‍ ර‍‍ටේ වඩා ජනප්‍රියම ගුවන්විදුලි වැඩසටහන ‍වෙලා තියෙන්නෙ සෙත් පිරිත්. ඒක වර්තමානෙ රූපවාහිනී මාධ්‍ය සලකා බැලුවහොත් වන්නි මෙහෙයුම වෙන්නත් පුළුවනි.ඉතින් මේ තරමට බුදු බණ අහන රටක, පවුල් පිටින් සමාජය සමුළ ඝාතනය කරන රටක, තාත්තලට දාව දූල දරුවො බිහිකරන රටක, වයස අවුරුදු තුනේ හතරේ දරුවන් තම අසල්වාසීන් ගෙන්, පවුලේ වැඩිහිටියන් අතින් අතවරර විදින රටක, යුද්ධයට; දිනන පරදින ‍දෙපිලේම මිනිසුන් බිලිවන රටක, ජන්දය කිට්ටු වෙනකොට විරුද්ධ පාක්ෂිකයයින් උන්ඩයට බිලිවෙන රටක, මරණය පිළිබදව ලියවෙන සටහන් තුළ අහිමිවන ජීවිත නොව ලිවී‍මේ අතිමානුෂිකක්වයම සොයන රටක , ප්‍රතිවිරුද්ධ මත දරන්නන් ත්‍රස්තවාදින් වන රටක, අනාගතය මොනවගේ වෙයිද? ඔබට මොකද හිතෙන්නෙ.

රූපාන්තරණය

2009-05-02T12:15:00.001+05:30

මව් වුවද පුරුවේ පිනකට
දරු නැති සොවින් වැලපෙන දහක් මව්වරු අතර
ආදරේ පමනක්ම ‍ද ජිවිතය‍;
තනිව යා නොහැකිය නික්ම
භවය අතැහැර ; හැරදා මගේ වස්තුව
දරුවනි කැටුව යන්නෙමි
නූඹලාද ළිං පතුළට...........
භවාන්තරණය පිණිස

දරුවනි මගේ අදරැති
නික්ම යා යුතු හෝරාව පැමිනැති
පැල දොර පලාගිය කළ මවිතුමි
යුධට ගිය සොයුරා විදුලියට බිලිවුණ
පැවතෙනු කෙලෙස නොදනිමි
දරැවනි වරෙල්ලා; සසර දිගු වුව
................. රැහැන දිග ඇති

The Spark

2009-04-28T20:58:00.004+05:30

The Spark

I am a fire-fly
Where I peregrinate in the darkness
A pile of day light,
Desiring for the black out
In the shadow less new moon
Where the sliver moon is missing,
And I glare for a moment,
As a spark of fire,
A pip of brightness

The poem was translat by Fathima Ishrath

සාධාරණ යුද්ධය

2009-04-23T22:03:00.010+05:30

මෙය 2003 අපේල් මාසයේ ඇමරිකාව විසින් ඉරාකය ආක්‍රමණය කිරීමට ප්‍රථම Australia වේ එක්තරා ස්ථානයකදී සිදුවූ සිදුවීමක් ලෙස හදුන්වා දිය හැකිය. මේ කාලය තූළ ඇමරිකාව ඉරාකය ආක්‍රමණය කිරීමේදී Australia ව එම ඒකාබද්ධ හමුදාවට එක්වීම සාධාරණද නැද්ද? යන්න පිළිබඳව විවාද පැවති සමයකි. ( Australia ව එම යුද්ධයේදී ඒකාබද්ධ හමුදාව නියෝජනය කලා. ) ඒත් එක්කම සරණාගතයින් අත්අඩංගූවේ තබා ගැනීම සම්බන්ධයෙන් Australia එරෙහිව මේ වන විට නොයෙකූත් චෝදනා එල්ලවෙමින් තිබුනා.

එමි : තාත්තේ සාධාරණ යුද්ධයක් කියන්නේ මොකද්ද?

තාත්තා: දැන් බෑ ස්වීට් හාර්ට් පස්සේ කථා කරමුද? මට දැන් වැඩ වැඩියි.

එමි : ඒ වුනාට ඔයා කිව්වේ ඕනම වෙලාවක ඕනම ප්‍රශ්නයයක් තියෙනවා

නමි අහන්න කියල.

තාත්තා: හොඳයි. දැන් මොකද්ද ඔයාගේ ප්‍රශ්නේ?

එමි : යුද්ධයක් කොහොමද සාධාරණ වෙන්නේ ?

තාත්තා: ඔව්, ඒක හොද ප්‍රශ්නයක්. එක පාරටම මේ ගැන අහන්න හිතූනේ මොකද ?

එමි : ඔයා දන්නවනේ දැන් ඉරාකෙ තියෙන ප්‍රශ්නේ.

තාත්තා :

හොදයි මුලින්ම මම කියන්නම් ඕනම යුද්ධයක් බොහොම නරක දරුණූ ප්‍රචණ්ඩකාරී බලහත්කාරය වපුරුවන දෙයක්. ඒ වගේම යුද්ධයකින් ගැටුමක් විසදිය නොහැකි බව ඉතිහාසය පෙන්නල දීලා තියෙනවා. මං හිතන්නේ අනාගතයේදී මිනිස්සු ආපසු හැරිලා බලලා තමන් යුද්ධ කරන්න තරම් මෝඩවීම ගැන කණගාටු වේවි. යුද්ධය කිසිවකූට දිනන්න බෑ. ඒ වගේම විශාල පිරිසකට හානි සිද්ධ වෙනවා. කිසිවෙක් තමන් අපේක්ෂා කළ අරමුණු කිසි දිනක ඉෂ්ඨ කර ගන්නේ නැහැ.

එමි : ඒ කියන්නේ ඔයා යුද්දෙට විරුද්ධයි.

තාත්තා:

හැමෝම යුද්දෙට විරුද්ධයි. කවුද කැමති තම තමන් මරා ගන්නවට ? තම තමන්ගේ නගර විනාශ කරනවට ? ඔයා හිතන විදියට යුද්දෙ කියන්නේ හමුදා සෙබලූන්ට විතරක් අයිති දෙයක් කියලද නෑ. මේ යුද්දෙ නිසා සිවිල් වැසියන් ළමුන් මිය යනවා. ඇත්තවශයෙන්ම මම යුද්දෙට විරුද්ධයි. ඔයා විරුද්ධ නැද්ද ?

එමි: ඒ කියන්නේ ඔයා සාමවාදියෙක්ද ?

තාත්තා:

නෑ, ඒක එහෙමම නෙවෙයි. මගේ අදහස්වලින් භාගයක් ඒකට එකඟයි.

මම සාමය අගය කරනවා. නමුත් සටන්වලට එරෙහිව විකල්පයක් නැති අවස්ථා තිබෙනවා.

එමි: ඒ කියන්නේ සාධාරණ යුද්ධය කියන එකෙන් මිනිස්සු අදහස් කරන්නේ ඒකද ?

තාත්තා:

මං හිතන්නේ එහෙමයි. සාධාරණ යුද්ධය කියන එක ඇතිවෙන්නේ කවුරු හරි පහර දෙනකොට. මොකද එතකොට ඔබට ආරක්ෂා වෙන්න සිද්ධ වෙනවා. එහෙමත් නැත්නම් මිත්‍ර පාක්ෂික රටකට පහර දෙනකොට ඒ නායකයින් ඔයාගෙන් ආරක්ෂාව ඉල්ලනවා.

එමි :

ඉතිං ඇමරිකාව ඉරාකයට පහරදෙන විට ඉරාකය තනිවම ආරක්ෂාකාරී ක්‍රියාමාර්ග ගන්නවානම් ඒක ඇමරිකාවට සාධාරණ යුද්ධයක් වෙන්නේ නෑ. නමුත් ඒක ඉරාකයට සාධාරණ යුද්ධයක් විය හැකියි. ඉරාකය ඇමරිකාවට එරෙහිව තමන්ගේ ආරක්ෂාව සඳහා තම මිත්‍රපාක්ෂික රටකින් උදව් ඉල්ලා සිටිය හොත් ඒ මිත්‍ර පාක්ෂික රටට ඒ යුද්ධය සාධාරණ යුද්ධයක්. එහෙම නේද?

තාත්තා:

ඒක ඒ තරම්ම සරල නැහැ. හොඳ මිනිස්සු සහ නරක මිනිස්සු කියල දෙවර්ගයක් ලෝකේ ඉන්නවා. සදාම් හුසේන් නරක මිනිහෙක්. ඒක නිසා ඔහුව පරදන එකට කවුරුත් විරුද්ධ වෙයි කියලා මම හිතන්නේ නැහැ.

එමි :

ඒ වුනාට ඔහු කාටවත් පහරදෙන්නේ නැත්නම් එයාගේ රට ආක්‍රමණය කරන එක කොහොමද සාධාරණ යුද්ධයක් වෙන්නේ. ඔයා කියන විදිහට අනුව රටක් ආක්‍රමණය කරන එක වැරදි වැඩක්නේ තාත්ත.

තාත්තා:

ඔව් ගොඩක් වෙලාවට. නමුත් හැමෝම විශ්වාස කරනවා සදාම්ගාව භයානක අවි ආයුධ තියෙනවා කියලා.

එමි : ඇමරිකාවට වඩා නරක?

තාත්තා:

නෑ. එච්චර නරක නෑ. නමුත් ඔහු නරකයි කියලා හැම දෙනෙක්ම හිතන නිසා කොයි මොහොතක හෝ රටකට එරෙහිව ඒ භයානක ආයුධ පාවිච්චි කරාවි කියලා මිනිස්සු හිතනවා. ඒක නිසා ඔහු ඒ ආයුධ පාවිච්චි කරන්න ඉස්සෙල්ලා ඒ රට ආක්‍රමණය කරලා ඒ ආයුධ විනාශ කරන්න ඇමරිකාවට අවශ්‍යයි කියල.

එමි :

ඒ ආයුධ පාවිච්චි කරන බවට තර්ජනය කරලා තියෙනවද? සදාම්ට ඕනෙ කාට පහර දෙන්නද?

තාත්තා:

නිශ්චිතව අහවල් රටට විරුද්ධව ඒ ආයුධ පාචිච්චි කරනවා කියලා නැහැ. ඒවුනත් ඔවුන්ව ආක්‍රමණය කලොත් ඇමරිකාවට එරෙහිව ඒ ආයුධ පාවිච්චි කරාවි.

එමි : Australia ගැන හිතමු. අපිත් ඉරාකය ආක්‍රමණය කරන්නේ නැද්ද? අපිත් සෙබලූන් යවනවා ගිය සතියේ මම ටී.වී. එකේ දැක්කා.

තාත්තා:

එහෙමම නොවෙන්න පුළුවන්. අපි සදාම්ට ආයුධ බිම දාන්න කියලා බය කරන්න කරන දෙයක් වෙන්න පුළුවන්. ඔහුව රවටනවා වෙන්න පුළුවන්.

එමි :

නමුත් ඔහු කිසිවකූට පහර දෙන්න සැලසුම් කලේ නැත්නම් තමන්ට එල්ලවන ප්‍රහාරයකින් ආත්ම ආරක්ෂාව සපයා ගැනීමට හැරෙන්න තමන් එම ආයුධ පාවිච්ච් නොකරන බව එයින් අදහස් වෙන්නේ නැද්ද?

තාත්තා:

ඔව් ඒ අදහස තර්කානුකූල බව පේනවා. නමුත් අපි ඉස්සර වුනේ නැත්නම් ඔහු කිසියම් රටකට එරෙහිව පහරදෙයි කියලා ආණ්ඩුව විශ්වාස කරනවා.

එමි :

අපේ ජීවන කූසලතා මිස් කිවුවා වඩා වැදගත් වන්නේ අවසන් ප්‍රතිඵලය නෙමෙයි. අපි එය ළඟා කරගන්නේ කොහොමද කියන එක තමයි වැදගත් කියලා. ඒක වැරදිද?

තාත්තා: මං දන්නෑ දරුවෝ. ඇත්තටම මම දන්නේ නැහැ.

එමි :

ඒක නෙවෙයි. ඔසාමා බින් ලාඩන්ට මොකද්ද වුනේ? මම හිතාගෙන හිටියේ එයා තමයි ලෝකේ ඉන්න අංක එකේ නරක මිනිහා කියලා. සදාම් ඊට වඩා දරුණුද ?

තාත්තා:

ඒ දෙන්නම නරකයි. ඔවුන් ත්‍රස්ත්‍රවාදීන්. ඒ දෙන්නම මිනිස් ජීවිතවලට බොහොම අඩු වටිනාකමක් තමයි දෙන්නේ.

එමි :

තාත්තේ ඒ සරණාගත කඳවුරු වල පුංචි ළමයි තවමත් හිරකරගෙන ඉන්නවද?

තාත්තා: ඔව්, අපි හිරකරගෙන ඉන්නවා දුව.

එමි : ඉතිං අපි හොද මිනිස්සුද? නරක මිනිස්සුද?

තාත්තා : හොද මිනිස්සු, ඇත්ත වශයෙන්ම. තවත් ප්‍රශ්න නෑ. තේරුනාද?

Written by Jon Hargreaves and Francis Rolt,

Published by HCRand Search for Common Ground

Thissa Abesekara - " Kaviyata mama alum karanne ai "

2009-04-22T20:12:00.004+05:30

2008 - ජුනි මස 11 වන බදාදා

ආරියවංශ රණවීරයන්ගේ දෝතක් කවි කවි සංග්‍රහය ජන ගත කිරීමේ උළෙලේදී තිස්ස අබේසේකරයන් විසින් පවත්වන ලද දෙසුම.

සද්ධන්තයකුගේ නික්මන

2009-04-21T20:41:00.005+05:30

දිඳුලන සංධ්වනියක
සලකුණක් නින්නාද කොට
අප අතර,
උදාරම් ලෙස නැගී සිට
සද්ධන්ත සහෘදයකු ලෙස;
තබා පිටමත පෙරපර දෙදිග
ඥානය
දෑළ පිරිවර නොමැතිව
පෙරහැරක් නොවූවද
තනිව සක්මන් කළ
සහෘදය,

ගම්පෙරළිය ද , නිධානය ද
නිදන්කොට
එතෙර ද මෙතෙර ද
සහෘද හිත්වල;
විස්මයෙන් ලෝකය දුටු
සහනුබුද්ධියෙන් ලෝකය බෙදාගත්
සද්ධන්තයා නුඹය,
නිහඬවම පැමිණ නිහඬවම නික්මුණ

2009 - 04 -20

සමුදෙන්න ප්‍රියේ කුවෙණී

2009-04-17T16:20:00.004+05:30

විසල් නුඹ කුසිනි
හෙබවූ පුරවර
සහ පිරිවර සමගින්
වැජබෙනු රිසිවූයෙම්

ගමන විලම්බා
මුව මියුලගනා
කුමාරියක දුටුවෙම්
ජීවහත්ත හා දිසාලාව දෙදරුන්
අප දෙදෙනා ලදුයෙම්

කුවේර පුරවර සේ මෙ ලක්දිව
අගරජු මම්ම නොවෙම්
අභිෂේක ලබනු රිසියෙම්,
මාදේවි අසන් මෙවදන්

දුරු රටින් නැවට නැගලා
කුළ කුමරි ඒවි මතුදා
විජය ගේ රැජිණ විලසින්
අභිෂේක ලබන්නිය වී

කේතකී සුවඳ ගවසා
මාලතී රේණු අතුරා
සැදි යහන ඇයට සකසා
නුඹ නික්ම යන්න මෙපුරින්
දරුවන්ද රැගෙන නොලසා
මට ක්‍රෝධ වෛර නොකරා
යනු මැනවි පුරෙන් නික්මී
කුවෙණියේ දයාබාරී

ඉරයි හඳයි

2009-04-17T01:28:00.002+05:30

වන්නියේ අවුරුදු

2009-04-08T17:33:00.003+05:30

එරොබොදු මල් කුමට

අවුරුදු ළඟයි කීමට

කොවුලනි ගයන්නේ

හංස ගීයද

අවුරුදු කඳබැදන්

නෑදැ ගමන් කුමකට

උතුරේ විසාලානුවරට

අබැටක් සොයා නොයනෙමි

කිසිවෙකු නොමළ ගේකට
08 . 04 . 2009

මහ ගහට තණ පඳුරු

2009-04-08T11:34:00.005+05:30

අතු අත් නමා
සිප වැලඳ ගන්නට
බැරිවුනත් ,
සැඬ හිරුගෙ
හෙවණැලි අවුරනා
නුඹ ,
මහා පවුරක්
සෙනෙහසින්
සෙවණක් සාදනා
නුඹ ,
වනස්පතියක්

සද එළිය බිදුවක්

2009-03-30T23:21:00.011+05:30

ගැ
ඉරිතැළුනු බිම් කඩක්
සෙනෙහසින් තෙත් කරන
මල් කිනිති පුබුදුවන
හැමදාම, හැමදාම, හැමදාම මල් පිපෙන
සදාකල් වසන්තය
මේ තරම් ළංවුනේ කවදාද ?

පි
සද එළිය බිදුවක්ය ආදරේ
මුදු සුවද පවනක්ය ජීවිතේ

ගැ
පිණි කැටිති සීතලට
තුරුළුවෙයි පත් අඟට
සිනාසෙයි කිරිල්ලක්
පෙම්බරාගේ හඬට
සදාකල් වසන්තය
මේ තරම් පමාවූයේ ඇයි ද ?

පි
අවාරෙට මල් පිපෙන
නමාගෙන අතු නැමෙන
අරුමයන් දකිනවිට
හැමදාම පිබිදෙනා
මල්යාය දකින්නට
මේ තරම් පමාවූයේ ඇයි ද ?

ගැ
සද එළිය බිදුවක්ය ආදරේ
මුදු සුවද පවනක්ය ජීවිතේ

පි
දෝරේ ගලායන රන් අරුණැල්ලට
වියන් බැදෙනවලූ නිල් ගුවනේ

ගැ
වළා වියන වී උණුසුම් වෙන්නම්
ඒ රන් අරුණළු රුස් දහරේ

අහන්න - http://www.divshare.com/download/6963993-6cf

හඬ රටාව - සිතාරා පවිත්ත‍්‍රානී / උදය ශී‍ වික‍්‍රමසිංහ
නාද රටාව - කපිල පූගලආරච්චි
ටෙලි නාට්‍යය - සුදු හංසයෝ

හය හතර කියාදෙන්න

2009-03-23T22:06:00.011+05:30

"අම්මේ, "
"ඇයි මගෙ දූ?"
"මම අම්මයි තාත්තයි ළගට ආ‍වේ ‍කොහෙන්ද?"
"ආ...., චුටි කුරුල්ලෙක් තාත්තටයි මටයි දූවව ගෙනත් දුන්නනේ. ඇයි ම‍ගෙ දූ "

"අම්ම කියන්නෙ බොරු නේද? අපේ ටීචර් කිව්ව අපි හැ‍මෝම අපේ අම්මලගෙයි තාත්තලගෙයි කියල, අම්මයි තාත්තයි කසාද බැන්දහම බබාල අම්මල තාත්තල ළඟට එනවලු."

"බබාලව අයිති අම්මටයි තාත්තටයි විතරයිලු. ඒ හින්ද අම්මයි තාත්තයි නැතිව වෙන කාටවත්ම අපිව අතගාන්න අල්ලන්න දෙන්න එපා කියල අපේ ටිචර් කිව්වෙ. අම්මයි තාත්තයි කියපු කෙනෙක් ඇරෙන්න වෙන කා එක්කවත් කොහේවත් යන්න එපා කියලත් ටීචර් කිව්ව. එහෙම කවුරු හරි කතා කලොත් හරි අතගාන්න අල්ලන්න අවොත් හරි අම්මට තාත්තට හරි ටීචර්ට හරි කියන්න කිව්ව. "

ලිංගික හා ප්‍රජනක ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍සෞඛ්‍ය පිළිබදව මාධ්‍ය‍‍‍‍වේදීන් දැනුවත් කිරි‍මේ සම්මන්ත්‍රණයක් පසුගියදා පවුල් සංවිධාන සංගමයේ ශ්‍රවනාගාරයේ දී පැවැත්වුණා. දරුවන්ට කුඩා වි‍යේ දීම ලබාදෙන නිසි අධ්‍යාපනය මගින් ඔවුන් ගේ අනාගතය වඩා සුරක්ෂිත කිරිමේ වැදගත්කම ‍එහිදී කතා බහට ලක්වුණා. එයට සහභාගීවූවන්ගේ පුද්ගලික අත්දැකීම් කතාබහ කිරී‍මේ දී එක් මවක් ඉදිරිපත් කල ඇගේ අත්දැකිමක් මේ.

පළමුවෙන්ම මම මේ දියණිය ගේ ගුරුතුමීට හිසනමා අචාරකරනවා. ඇය දෙමාපියන්ටත් පළමුව සිසු දරු දැරියන් දැනුවත් කිරීම ගැන. ආදරණීය අම්මේ තාත්තේ, තවදුරටත් රෝස කැලෙන් ඇහින්දා කියා හෝ කුරුලු පැටවුන් හෝ වෙනත් කිසියම් කෙනෙක් විසින් ගෙනත් දුන්නායයි ‍පවසමින් දරුවන් මුලාකරන්නට එපා. දරුවන් දෙමාපියන්‍ ගේ සම්පත බව ඔවුන්ට නොසගවා පවසන්න. ඔවුන්ට ආදරේ දෙන්න. ළඟම විශ්වාසවන්තම යහළුවා, යෙහෙළිය වෙන්න. බොරු කියා ඔවුන්ගේ විශ්වාසය නැතිකරගන්න එපා.

මා මේ සටහන තබන මො‍හෙතේදීත් ත්‍රිකුණාමලයේ වර්ෂා දියණිය පාපතර නොම්නිසුන් අතින් කෙලෙසී මරු තුරුලට ගොස් අවසානයි. නමින් දන්නා නොදන්නා තවත් සිය දහසක් දරුවන් මේ මොහොත තුළ දීත්., ආරක්ෂිතයයි අප විසින්ම රවටා ගන්නා අනාරක්ෂිත සමාජයේ පාපතරයන්ගේ ගොදුරු බවට පත්වෙමින් සිටින මතකයේ තිබේ නම්, ඔවුන්ගේ සුරක්ෂිත හෙට දවස උදෙසා දරුවන් දැනුවත් කරන්න මැලිවන්න එපා.

හය හතර කියාදිය හැකි දුවා දරුවන්ට හය හතර කියා නොදීමේ වරද නිසා, නොදැනුවත්කම නිසා දරුවන්ට ඔවුන්ගේ ආරක්ෂාව සලසාගත හැකි අවස්ථාවන් මඟහැරෙන්නට ඇති ඉඩ වලකාලමු. පිපෙන්නට පෙර පාගා විනාශකර දැමූ වර්ෂා දියණිය වෙනුවෙන් අජිත් පැරකුම් ජයසිංහ‍ සොයුරා තැබූ මේ සටහන තැලී පොඩිවී විකසිතවන්නට පෙර මිලානවූ සියළු මල් කැකුළු වෙනුවෙන්.

අපේ දරුවන්ගේ ජීවිත වෙනුවෙන් අද, හෙට හෝ අනින්දා නොව මේ මොහොතේ සිට දැනුවත් වෙමු, දරුවන් දැනුවත් කරමු. මේ ඔබේත් මගේත් වගකීමයි. යුතුකමයි

වර්ෂා

ලෝදිය උතුරන

මේ මහ පොළවට

පුංචි දිය බිඳකි - වර්ෂා

අග්නි පිපාසිත

උඩු සුළඟේ වැද

කොහි ගියාද නුඹ - වර්ෂා

ආයෙත් නම් මේ

කාෂ්ඨ පොළවට

වහින්නෙපා නුඹ - වර්ෂා

නුඹට ලොවක් නැති

අපට උරුම නැති

සිහිනයක්ය නුඹ - වර්ෂා

රුහිරු පොළව මත

කාසි මල් පිපෙයි

හඬන්නෙපා නුඹ - වර්ෂා

සූර්ය සප්තකය

යුගාන්ත ගිර මත

නැග එනවා දුව - වර්ෂා

වළාකුළක නුඹෙ

පුංචි හිස හොවා

මුවා වෙන්න නුඹ - වර්ෂා

සඳ මඬලට නැඟ

කිරි සයුරේ නුඹෙ

දෙපා පොඩි දොවන් - වර්ෂා

කඳුළු උනන්නැති

අපේ ඇස්වලට

පෙනෙන්නෙපා නුඹ - වර්ෂා

ත්‍රිකුණාමලයේදී කප්පම් කල්ලියක් විසින් ඝාතනය කරන ලද ජූඩ් රෙජි වර්ෂා දියණිය නමිනි.අජිත් පැරකුම් ජයසිංහ

නිල් අහස

2009-03-15T21:28:00.009+05:30

නිල් අහස කිසිවිටක හිස් නෑ
ඉර නැග ඇවිදින්
සගවාලන මුත් තරුවැල්
අමාවකේ ගණ අදුරක් නෑ...
තරු කැට නොනිදා
රැයක් පහන් වෙන හැම කල්
හමනා සුළඟට වෙහෙසක් නෑ
මල් මල් සුවඳද ලා
දළු සිසිල ද මුසුවෙනකල්

මගෙ නිල් අහසේ තරුවැල්
හමන මදනලේ සිහිලැල්
මල් සුවදද ලා දළු සිහිලද
රැගෙන ඇවිත් ඔබ හැබැහින්

අමාවකට ගණ අදුරක් වී
මකන්නෙපා තරුවැල්
කඩා වැටෙන තනි තරුවක්වී
වැටෙන්නෙපා අහසින්

අහන්න - http://www.divshare.com/download/6816637-11f

හඬ රටාව- නිරංජලා මංජරී
නාද රටාව - නවරත්න ගම‍‍ගේ

මව් සෙනෙහසේ කඳුළු

2009-03-01T22:02:00.013+05:30

නෙතඟ කඳුළක් දරා කිරිකැටියකු තුරුළු කරගත් මවක බසයට නැගීනි. තෙමසකට පෙර බසයකට යටව මියගිය අනියම් කම්කරුවකුගේ බිරිදක වූ ඇය සිය දරුවන්ගේ කුසගින්නට කිරිකැටියාත් කරපින්නාගෙන අනුනට දෝත පෑවාය.දෝරේ ගැලූ මව් සෙනෙහසේ කඳුළු නැවත නැවතද අත්දුටුමි.

මුතු අහුරු ලෙසට
වැහි බිදිති රැගෙන
මුදු පියා සලන සකුණී
ගිරි මුදුන කොනක
හොර රහසෙ තැනූ
කැදැල්ල කෝ ලිහිණී

පොඩි තුඩින් රැගෙන
නෙක සියුම් කැටිති
බොහෝ දුරක් ගෙනෙනා ලිහිණී
නුඹ කඳුළු සලා
ගිරි මුදුනෙ තැනූ
කැදැල්ලනැත මෙහි සුරැකී//

සමුගන්න ඉතින් මෙහි නොයිද තවත්
දරුවන්ද සමග ඉගිලී
වැහි කඳුළ දරා මෙහි එන්න එපා

වැහි කඳුළු ගෙනා වැහි ලිහිණී//

අහන්න:http://www.archive.org/details/LihiniGeetha

ආදරණිය හුදකලාව + කල්පිටියේ දිවි ගෙවෙන යාපන මුස්ලිම් වැසියෝ

2009-03-01T07:28:00.003+05:30

http://www.yastream.net/upload/audioPlayer.php?id=392&page=2&language=1&cur=audioPlayer.php&key=Kalpitiya,Sri%20Lanka,Jaffna%20Muslims,Short%20Story,Tharanga%20Jayasena&catid=5, අහන්න,
˜ ආදරණිය හුදකලාව, හාදුවක් නැතිව ගෙවෙන 137 දිනයටත් රෑ වුණා
මම ජනෙල් දොරවල් සේරම වැහුව, වහලේ හිල්තුළින් ඇවිත් මකුළු දැල්වල පැටලෙමින් සද එළිය මගේ හුදකලාව නැති කරන්න දුබල උත්සාහයක් යෙදෙමින් හිටිය˜
උපුටා ගත්තේ - හද ඉවුර අන්තර්ජාල කොළම - තරංග ‍ ජයසේන.

ලෝකය එක යායක්

2009-02-19T12:34:00.001+05:30

මොකක්ද මේ ආදරය කියන්නේ මම හිතන්නේ ඒකට නිර්වචන දෙන්න බෑ. ඔබ හැමදෙනාටම ඒ ගැන විවිධ නිර්වචන තියෙන්න පුළුවන්. ඔව් ලෝකය පැවතෙන්නේ ආදරය නිසා. ඒත් ඒක ඇතුවත් බැරි, නැතිවත් බැරි තවත් එක දෙයක් විතරයි. වෙලාවකට මට හිතෙනවා ආදරය කියන්නේ විඳවීමක් කියලා. මොකද ආදරය විදිනව වෙනුවට විඳවන අය වැඩියි. ඒක ලබා ගන්න විදියයි, බෙදාගන්න විදියයි හරිම වෙනස්. ඒ කියන්නේ අපි ආදරය කරන විදියයි ආදරය බලාපොරොත්තු වෙන විදියයි වගේම ඒ ආදරය ලබා ගත්තට පස්සේ ඒක රැක ගැනීමයි ආදරය දරා ගැනීමයි පරස්පර විරෝධි වෙනවා.

මගේ අත්දැකීම් කියනව නම් පුංචි කාලයේ ගෙදර වැලි මිදුලට වෙලා තාත්තා ගෙදර එනකම් බලන්හිටි කාලේ හරිම සුන්දරයි. ඒ කාලේ මට ආදරය ගැන ලෝභකමක් තිබුණා. මොකද අම්මගේ ආදරය අවධානය යොමු වෙන්නේ අයියටයි මටයි දෙන්නටම වැඩිය මල්ලිට. ඉතින් එතකොට පුංචි දරුව කාලේම ආදරය වෙනුවෙන් ලෝබකමක් අයිතිකර ගැනීමේ උවමනාවක් මට තිබුණා. නමුත් ඒ හැගීම අද මගෙන් ඇත්වෙලා. දැන් මම ලෝකෙටම ආදරය කරනව. ලෝකය ඒ ආදරය මොන විදියට ලෝකය දැක්කත්. මං හිතන්නේ ඒක අපි හැමෝටම පොදු දෙයක්. දැන් මට හිතෙන්නෙ ආදරය කියන්නේ නිර්වචනයක් දෙන්න බැරි දෙයක්.

ඉස්සර දවස්වල එකට දැවටිලා එකට ජීවත්වෙලා බෙදාගත්ත ආදරය වෙනස් වුණාම එහෙම නැත්නම් තවත් කෙනෙකුට බෙදාගන්න වුණාම එතන තව දුරටත් ආදරයක් ඉතිරි වෙනවද? අර ගීතයක තියෙනවා පේ‍්‍රමයයි වෛරයයි අතරේ වෙනස කෙස් ගහකට තරම් කියලා. ඒත් ජීවිතය කියන්නේ ආදරය සහ වෛරය අතර දෝලනය වෙන දෙයක්ද? දැනෙන්නේ නෑ මට කොහොමද ලෝකයටම ආදරය කරන්නේ කියලා. මොකද අපි ලෝකයටම ආදරය කරද්දි ලෝකය අපේ ආදරය දකිනහැටි, ඒක විදින හැටි හරිම වෙනස්. ඒ වෙනස්කම් ඇතුලේ ලෝකයටම බෙදාගන්න බලාපොරොත්තු වන අපේ ආදරය හුදකලාවෙනවා. ඇත්තටම ඒ හුදකලාව දරන්න බැරි තරම් අසීරුයි. කොහොමද අපි දෑත දිගු කරලා ආදරෙයි කියලා තව කෙනෙකු බදා ගන්නේ. ලෝකයා අපේ ආදරය නිර්වචනය කරන්නෙ අපි හිතන්නේවත් නැති විදියට නම්, තවත් කෙනෙකුට ආදරෙයි කිව්ව හම ආයෙමත් අපිට ලැබෙන පිළිතුර ඔව් මාත් ආදරෙයි, හැබැයි අයියෙකුට වගේ, නංගියෙකුට වගේ පිළිතුරුනම් අපිට ලැබෙන්නෙ, කොහොමද ආදරය පිවිතුරුයි කියන්නේ. කවදද ලෝකය එක යායක් වෙන්නෙ.

දුරින් දැනෙන නුඹ සෙනෙහස

2009-02-15T09:55:00.002+05:30

අරුණට පළමුව හිනහෙන
මල් තුහිනෙක මුදු සිහිලස
කොපුලත තැවරෙන ගානයි
දුරින් දැනෙන නුඹ සෙනෙහස

සඳ පානට රිදීවන්ව
දිලෙනා රූ පිණි අහුරක
දැවටෙන සඳ සෙවනැල්ලයි
දුරින් පිපෙන නුඹ සෙනෙහස

ගණ අදුරට වියන් බදින
නිල්මල් තරු කැට අතරේ
උල්කාවක් නොවී ඉන්න
ඒ එළියෙන් සැනසෙන්නම්
නුඹ නිල් අහස ළඟයි
ම තණ පලස, දුරයි

යෙහෙළි

2009-02-10T23:36:00.002+05:30

අමාවක අහසට
පිබිද රන්වන් තරුකැට
යායක් ලෙසින් දිඳුලා
බිද දැමූවයි ඝනඳුර
කොවුලන් නිතර හැඩුවද
අවුරුදු ළඟයි කීවද
පාලූව මකා ඉදහිට
නුඹ ගී ගැයූ කෙවිලිය
මගේ යෙහෙළිය.............

අවසන සටන් බිම වැද
ගුලිකර තුඩට පන්හිද
දෙවියන් ඇමතු ගැහැණිය
නුඹ ගී ගැයූ හංසිය........
මගේ යෙහෙළිය
කියන් මාහට ................

දහයට එක බැගින්
මිලයට නම් කෙරුණු
දෙල්කද මඟ අසල
විකිනුන රන් සුඟක
කවදා යලිත් දකිනද
පිබිදෙන රෝස කුසුමක්
රන් සුණු සුඟක දැවටුන

(නිමිත්ත - මොණිකා රැවන් පතිරණ කිවිදියගේ
පොත් එකතුවක් කළකට පෙර පදිකයේ විකිණිමට තිබිණි)

මිමිණෙන සෙනෙහස

2009-02-09T14:29:00.004+05:30

දවස් තාමත් තුරුණුයි
මේ පෙමැති සිසිරය සිහිලයි
හේමන්තයද නුදුරුයි
මට හීත දැනෙනවා
හුස්ම පොද මිදෙනවා...................
ඒ වුනත් තාම නෑ නොවැ
උණූහුමක් .................

පේ‍්‍රමයෙන් ආතුර වෙලා
හේමන්තයත් ආවද කලින්
දොර හැර බලන්නට අවැසියි
ඒ වුනත් තාම නෑ නොවැ
ඇමතුමක්,..............

මන්දාරමම පිණි බර වෙලා
හුළගට ඇවිත් මුතු හිම කැට්ති
කොපුළත වැදෙයි කදුළැලි වගේ
ඒ වුනත් තාම නෑ නොවැ ඇමතුමක්,
පේ‍්‍රමයෙන්.............

අවකාශය,

2009-02-08T01:20:00.011+05:30

මම ඉඩක් හොයන්න පටන් ගත්ත. යාළුවොත් එක්ක කතා කරන්න, මොහොතක් නැවතිලා හිතන්න. පොතක් පතක් කියවන්න ඉඩක්. කොළඹ නගරෙ පුරාම මගේ හිත ඉගිල්ලුණා. යාළුවෙක් එක්ක කතා කරන්න තැනක්? එකපාරටම මතක් වුනේ මහජන පුස්තකාලේ, දැන් ඒකත් හිර කූඩුවක් වෙලානේ, ඉස්සර නම් ශ‍්‍රවනාගාරෙ ඉදිරිපස තණ බිස්සෙ කස ගහක් පාමුල වාඩි වෙන්න ඉඩක් තිබුණ. පතුල රිදෙන්න කස ඇට ඇණුනට ඒ හෙවන විඳගන්න ඉඩදීල ගහ ඉරමුවාකරල හෙවනක් හදල දුන්න. දැන් ඒව තහනම් කලාප වෙලා. කෙටි යකඩ වැට පැනල තණ බිස්සට පය තියන්න කළින් මුර හමුදාව කඩාගෙන පනිනව. ප‍්‍රශ්න කීරිම් ''ඇයි ඔතන. අයින් වෙන්න,. අයිඩින්ටිය තියෙනවාද?, පුස්තකාලේ ප්‍රවේශපත තියෙනවද? නැත්නම් කරුණාකරල යන්න එළියට.''

හ්ම්... එතනින් නික්මිලා පුස්තකාලේ ආපනශාලාවට ආව. ඒක හරියට දුම් ගැහුණු අදුරු ගුහාවක් වගේ පුස්ගඳ ගහනව. අවුරුදු දොළහකට පහළොවකට කලින්නම් හවස 6.30 විතර වෙනකම්, විවිධ මතිමතාන්තර එක්ක තේ කෝප්ප හරි හරියට ගැටුණූ තැනක නටඹුන් විතරයි එතන ඉතිරිවෙලා තිබුනෙ, පුස්තකාලේ පොත් බැහැරදෙන අංශයට ගියා. එතනත් විශේෂ වෙනස්කම් කිසිවක් සිදුවෙලා තිබුනෙ නැහැ. අනිත් හැමතැනම වගේ අඳුර අරක්ගෙන තිබුනා.මම හිතන්න පටන් ගත්තා. අවකාශය, ඉඩ, ඒක කොහෙද තියෙන්නේ? අපේ මනස් තුළ හිතන්න අවකාශයක් ඉඩක් ඉතිරිවෙලා තියෙනවාද? අපි අවට අපි ජිවත්වෙන තැන්වල අපට ජිවත්වෙන්න හිතන්න පොළඹවන අවකාශයක් නිර්මාණය වෙලා තියෙනවද? එහෙමත් නැත්නම් අපි අවට තියෙන අවකාශය අපි විසින්ම අහුරාගෙන ද තියෙන්නේ ?

ඔබට හිතෙන්න පුළුවන් මේ දේවල් කිසිම අර්ථයක් නැති දේවල් කියලා. ඒ වුනත් මට හිතෙනවා යම් පමණකට අපි මේ පරිභෝජනවාදි සමාජය තුළ පරිභෝජන භාණ්ඩ වෙලා කියලා. අපි හිතන්නෙ පතන්නෙ නෑ. මොකද අපි වෙනුවෙන් හිතලා අපි වෙනුවෙන් වැඩ කරන වෙළඳ ආයතන අපේ ඔළුගෙඩි පුරවලා තියෙන හින්දා. ඒ එක්කම අපි හිතනව නමි දැන් හිතන්න පටන් ගන්නේ ටීවී. එකේ රේඩියෝ එකේ පත්තරේ යන දේවල් එක්ක. අපි හිතනකොට මාධ්‍යඅපි වෙනුවෙන් හිතලා ඉවරයි. අපිට හිතන්න දෙයක් ඉතුරු කරලා නෑ.

පහුගිය දිනවල නිරන්තරව ඇස ගැටෙන වෙළෙද දැන්වීමක් තිබුණ. තමන්ගෙ පුතා නැන්දම්මලාගේ ගෙදර යන බව දැනගෙන තමන් බලන්න නාවට දුක්වෙන මවක් කේන්තියෙන් පුතාට දුරකථන ඇමතුමක් ගන්නවා. එහා පැත්තෙන් ඇහෙන්නෙ මව්ට ආමන්ත‍්‍රණය කරන ගීතයක්. අර අම්මගෙ කේන්තිය වාෂ්පවෙලා යනවා. දරුදුක ඉස්මතු වෙනවා. මොනවද අපේ සමාජය ප්‍රවර්ධනය කරන්නෙ?

හිස් අවකාශය අතරින් අපේ හිත් හිස්වෙලා කියලා විතරයි මට දැනෙන්නේ. ඔබ මොකක්ද ඒ ගැන හිතන්නේ. ඉස්සර වගේ නෙමෙයි කලාවෙන් සංස්කෘතියෙන් පොතපතින් අපි ඈත්වෙලා. අපේ සම්බන්ධකම් ඒ කියන්නෙ මව්පිය දුදරු, සොහොයුරු සොහොයුරියන්, ස්වාමි භාර්යා, මේ හැම සම්බන්ධකමක්ම ඈත්වෙලා. මේ හැම එකක්ම නමට විතරක් එහෙම නැත්නම් අවශ්‍යතාවයන්ට විතරක් සීමාවෙලා. මේ මට හිතෙන හැටි. ඔබ කොහොමද මේ ගැන හිතන්නේ.

වචන

2009-02-05T23:43:00.001+05:30

වචන කියන්නෙ, බොහෝ දේ කියන, ඒවගේම බොහෝ දේ නොකියන අකුරු, සමහර වෙලාවට මේ අකුරු හුගක් දුර්වලයි. තවත් සමහරවෙලාවට ඒව හරි ශක්තිමත්, කොන්කී‍්‍රට් වලටත් වැඩිය. අනිත් එක ඒව එළියට දැම්මට පස්සෙ ආයේ ඇදල ගන්නත් බෑ. කතාවට කියන්නෙ පනින්න පෙර හිතා බලන්න කියල. ඒ වගේම තමයි කියන්න කලිනුත් හිතා බලන්න ඕනි.

මොකද වචනවලට ඝාතන කරන්න පුළුවන් හින්ද. හුගක් දෙනෙක් චරිත ඝාතනය කරන්නෙ අකුරුවලින් වචන මුවහත් කරගෙන. ඔබ අහල තියෙනවද එක රාජනියෝගයක් ගැන. එහි තිබිල තියෙන්නෙ අණක්, මරණිය දඩුවමක් පිළිබඳව රාජඥාවක්. එහි සිංහල අදහස වන්නෙ, මරන්න එපා. නිදහස් කරන්න යනුවෙන්. නමුත් අවසාන මොහොත තුළ පෝරකය අභියස එය කියවා ඇත්තේ, මරන්න, එපා නිදහස් කරන්න කියල. ඒ අනුව වචන අතරෙ තිබුණු කොමාව හැලිල නිදහස මරණයෙන් කෙලවර වුණා. ඉතින් වචන කියන්නෙ දෙපැත්ත කැපෙන ආයුධ. බොහොම පරිස්සමන් අන්අයටත් තමාටත් හානියක් නොවෙන තැනට පාවිචිකළයුතු දේවල්.

තවත් කාරණයක් තියෙනවා. ඒ තමයි අපි ගණුදෙනු කරන අය එක්ක තියෙන දැන හදුනා ගැනීම. අපි හැම මොහොතෙම ජීවත්වෙන්නෙ කිසියම් ගණුදෙනුවක් එක්ක. පවුලෙ අය වේවා, හිත මිතුරන් වේවා. ඒ හැම දෙනා එක්කම තියෙන ගණුදෙනුව සන්නිවේදනය හරහා ප‍්‍රක්ශේපණය වෙනවා. ඒ මෙවලම තමයි භාෂාව.

දෙවැනි කාරනේ අපි කා එක්කද ගනුදෙණු කරන්නෙ කියන එක. ඒ වගේම මොන වගේ ගනුදෙනුවක්ද සිදුවෙන්නෙ කියන එක. මේ සම්බන්ධව මම දන්න එක් සිදුවීමක් තිබෙනවා. විදේශ රටක උසස් අධ්‍යාපනය හදාරන සොහොයුරියකට ඇමතූ මිතුරෙක් ඇයට කියලා තිබුණා මහන්සිවෙලා පාඩම් කරලා උසස් ප‍්‍රතිඵල අරගන්න කියලා. මොකද ඒ ප‍්‍රථිඵල අනුව සමහර අවස්ථාවලදී දුෂ්කර සේවය සඳහා යාමට ඉඩ ඇති බවයි. එයින් ඔහු අදහස් කරේ සේවා කාලය තුළ දුෂ්කර සේවයෙන් නොයෙදිය යුතු බව නෙමෙයි. ඇය අදක්‍ෂ බවට අදහසකුත් නෙමෙයි. ඇත්තටම ඔහු පවසා තිබුණේ තමන්ගේ කුඩා නැගණියට සෙනෙහසින් කරන ආයාචනයක්. ඇගේ යහපත අපේක්‍ෂාවෙන් ඔහු පැවසු ඒ වදන් ඇය භාරගෙන තිබුණේ තරමක් වෙනස් විදියකට. ඒය කිසියම් සමච්චලයක ස්වරූපයකට ඇය භාර අරන් තිබුණා. ඉතින් මේ අනුව කියන්න තියෙන්නේ අපි කතා කිරීමේදී කතා කරන්නේ මොනවද කතා කරන්නේ කාත් එක්කද මොන පදනමක් අනුව ද කියන තැන ඉදලා කතා බහා කරන්න ඕනේ කියලා.

මොකද අපි කටින් වචන එළියට දැම්මට පස්සේ ඒ වචනවලට අරුත් දනවන්නේ එයට සවන් දෙන අය. බොහෝවිට සිහිනෙන් හෝ අපේක්‍ෂා නොකළ ප‍්‍රතිචාර අපේ වචන හරහා අනෙක් අයට සංනිවේදනය විය හැකියි. ඉතින් හිතන්න කියන්න පෙරත් දෙතුන්වරක්වත් හිතන්න.

ගුරු ගීතය

2009-02-04T19:34:00.000+05:30

ආදරණීය දුයිශෙන්
මම තාම මඟ බලන් ඉන්නවා
කදු මුදුනේ පොප්ලර් ගහ පාමුල
අල්තීනායි
තාම මඟ බලන් ඉන්නවා

වසත් සීත සුළඟට
උණූසුමට ගොම පිදුරු එක්කරන්
අපේ දුප්පත් පුංචි පාසල
පෙනෙන නොපෙනෙන
දුරින් ඉදගෙන
අල්තිනායි,
තාම මඟ බලන් ඉන්නවා

කැලෑමල් සුවද ගෙන
හමා ඒන මද සුළඟ
අතීතෙය සුවඳ සිහි කරනවා
තණ බිමේ පිණි කැටිති දිලෙනවා
කඳුළු සේ දියවෙලා ගලනවා
කවමදාවත්ම මට කියන්නට බැරි වූණ
ගුරුගීය මම තනිව ගයනවා ///

පුපුරු

2009-02-04T12:45:00.005+05:30

කනාමැදිරියෙක්මි
අදුරෙහි සැරිසරන
ආලෝක පුංඡයකි
අදුරට ලොබ බදින
හෙවනැති අමාවක
නැතිවට රීදී සඳවත
දිදුලමි මොහොතකට
ගිනි පුපුරක් ලෙසට
තිතක්වුව එය
ආ(ලෝකයකි)

මේ රැයේ මිහිරිම වෙලාවයි/ ආදරණිය තාත්තේ

2009-01-25T19:56:00.000+05:30

http://www.yastream.net/upload/audioPlayer.php?id=331&page=19&language=1&cur=audioPlayer.php&key=Poem,Kanchana,Tharanga%20Jayasena,song&catid=5 (වයර්දිගේ දෝරේ ගලන හැගීමි )

ලිහිණිගේ ලියමන

2009-01-25T19:41:00.000+05:30

http://www.yastream.net/upload/audioPlayer.php?id=168&page=1&language=1&cur=audioPlayer.php&key=laughter%20&catid=6 ( ලිහිණිගේ ලියමන - අහල බලන්න මේ ඔබේ හඩ ද? )

කාකාස සහ කාසේ

2009-01-24T14:02:00.000+05:30

උස් මිටිකම් කියන්නෙ එකක්, දැන උගත්කම් කියන්නෙ තවත් එකක්, මේ දෙකම තියෙන්නෙ උසස් මනසක් තියනවා කියන මනුසතා ළඟ, ඒ කියන්නෙ හෝමෝසේපියන් කියන අපි ළඟ කියලයි කියන්නෙ. කොහොම උනත් මේ උස්මිටිකම් දැන උගත්කම් සමහර වෙලාවට හරි හම්බකරගන්න පුළුවන්. මේ දෙකම තියෙනව වුනත් මනුස්සකම්, ඒක අපි ළග තියෙනවද?

කාර්යාල කාර්ය සහායක සහ කාර්යාල සේවක කියන්නෙ එකම තැනක චරිත දෙකක්. හැබැයි මේ චරිත දෙකේම රගපාන්නෙ එකම අවයව තියෙන මනුස්සයො කියල, මනුස්සයින්ට අමතක වෙනව. අපි කාකාස තමයි හැබැයි අපිට කාසෙ නැහැ කියල, කාකාස කෙනෙක් මට ළඟදි දවසක කිව්ව. කාරනේ හොයල බැලූවම එයා කිවෙ අපිට කාසේ හෙවත් ක්‍ෂය රෝගය නැහැ කියල. අනෙක් අතට කාසේල, කාකාසේල ගැන එහෙම හිතනව ඇති කියන අදහසත් එතන තියෙනව.

ළඟදි සේවාස්ථානයෙන් ඉවත්වෙලා වෙනත් ආයතනයකත් මානව සමිපත පිළිබඳවම සේවය කරන්න යන්න ලැස්ති වෙචිච මහත්මයෙක් එහෙනම් මම යනව කියල අනිත් කට්ටියට ආචාර සමාචාර කරල යන්න ආවා. ඉතින් අපේ කාර්යාල කාර්යය සහායක ඇත්තොත් බලාගෙන ඉදල තියෙනව එතුමට සුභපතන්න. අවුරුදු ගණනාවක්ම එකම ආයතනයෙ එකම අංශයෙ එකට සේවය කරපු කෙනෙක්නෙ, වට රවුමෙි ගිහිල්ල අවසානෙට මේ තමන් එක්ක එක ආයතනයේ සේවය කරපු කාකාසෙලා තමන්ට සුභපතන්න බලාගෙන ඉන්න විත්තිය දැක්කහම මේ මහත්තයට ඒක දරාගන්න බැරිවුනා. එක තැන ගල් ගැහැණ. තමන් සමුගෙන යන්න ආව නෙවෙයි වගේ හැසිරිලා, දිගඇරල තිබුණ තිබුණු පත්තර මේසෙ ළඟ මොහොතක් නතරවෙලා ඉදල නොකියම යන්න ගියා.

අපි කාකාස තමයි ඒ වුණාට අපිට කාසෙ නැහැ අනිත් අයට බෝවෙන්න. අත්වල හොරිත් නැහැ, කියල ඔහු මගෙන් සමු අරන් ගියා. අර කූඹී කිව්ව වගේ අනේමන්ද අපේ අයගෙ නිරුවත කොහොම වහගන්නද කියල. මනුස්සකම් මැරිච්ච එහෙම නැත්නම් මැරීගෙන යන සමාජයක අපි පරිණාමය වෙන්නෙ මනුස්සකම මරා දමාගෙනද?

ලිහිණිගේ ලියමන

2009-01-16T07:23:00.000+05:30

http://www.yastream.net/upload/audioPlayer.php?id=169&page=1&language=1&cur=audioPlayer.php&key=Life,%20Fte,Dtermination%20&catid=6 (අහල බලන්න ලිහිණිගේ ලියමන)

හැට වසරක නිදහස අභිමන්

2009-01-14T22:51:00.000+05:30

හඩනු පෙම්බර දේශය

2009-01-12T23:12:00.000+05:30

හවස දුරතතනය දිගේ ඇවිත් හදවතේ පතුලම කොනිත්තපු ටිමිරාන්ගෙ බිදුන කටහඩ තාමත් ඇහෙනව. " ඒ කවිය මම ලිවිවෙ මගෙ යාලුව වෙනුවෙන්. සුනෙතුයි මමයි එක ගාමන්ටි පැක්ටරියෙ වැඩකලා. එයා පුත්තලමෙ. සුනෙත් ආමි එකට ගියාට පස්සෙ තොරතුරක් නැති නිසා ළගදි දවසක මම එයාගේ අක්කට එස් එම් එස් එකක් යැව්ව. සුනෙත්ගෙ ‍‍පෝන් නොම්බරේ ඉල්ලල. එදා රැ සුනෙත් ගෙ අක්ක මට උත්තර ලියල තිබ්බ. මල්ලි නැතිවුණා. මිනිය ගන්නෙ හෙට කියල. තාමත් ඒ එස් එමිඑස් එක මගේ පෝන් එකේ තියෙනව." අවසානෙට ටිමිරාන් මට එහෙම කිවිව. මේ ටිමිරාන් සුනෙත් ට ලිවිව කව.

හඩනු පෙම්බර දේශය

මේ කතාවේ වීරයාගේ

ලේ පැල්ලම් තැවරුනේ

පිට පැත්තේය

මේ කවිය

සියලු දන

"රස නොවිද"

විදගත යුතුව ඇත්තේ

ඒ නිසාය.................

පාලම් ඇන්ද මත සිට

ජිවිතේ ගැන හීන තේරුව

අලුත් හීනෙකට වී

පාලමෙන් එතෙරවුණු

වීරයා මියගිය කතාවේ

පාලම් ඇන්ද පාලුය..................

ඔහු මගේ

සොඳුරුතම මිතුරාය
කෙලවරක් නැති හීනවල

නිමවුම් කරුවාය

ශෝක රස ලා ලියන

සමරු කවියක යළි නොඑන

නිමිතිකරුවාය..............

පෙම්බැන්ද දෙරණට

ඇණ ගැසූ දින හදවත

හීනයක මළගම

ඔහු නොලී කවි තුළින්

මට හමුවිය

තරු පටි මකරන්ද යට

ඔප කලත් මරනය

ජීවිතය උදෙසාම

කළ සටනක

සිහින් කෙදිරුම

ඇසෙන්නේ

"යුද්ධයට වෙඩි තියන"

මිනිසුන්ට පමණය...................

කවිපද තුළින් වුව

සෙල්වෙඩි රිංගලා යන

මල් වෙඩි ගොලුවෙලා යන

තැන තැන සුසුම්ලන,

හඩනු පෙම්බර දේශය

පිරිමි පුතුනගෙ

ලෙයින් හේදෙන

ටිම්රාන් කීර්ති

මේ මොහොතේ ලසන්ත මිය ගිහින්. නාදුනන වෙඩික්කරැවෙක් අතින්. හෙට කුමක් විය හැකිද? මරණය කා සොයා පැමිණෙනු ඇත්ද? සැබෑවයි මාටින් නිමොලර් පියතුමා පැවසු පරිදි ගොලුවූ සමාජයක බිහිරන් ගේ ඉරණම ගැන කවර කතාද? තවත් එක් ජර්මණියක්, ගසා තීරයක් ඉරාකයක්, වියටිනාමයක් ?????

රන් කහවණු

2009-01-06T22:51:00.002+05:30

ටිකක් රෑ වෙනකල් ඔෆිස් එකේ වැඩ කරල ගෙදර යන්න කොටුවෙන් බස් එකට නැග්ග. ඒ වෙත්දිත් සෑහෙන පිරිසක් බස් එකේ හිටිය. ඒ අතර දරුවො දෙන්නෙකුයි අම්ම කෙනෙකුයි හිටිය. දුවට අවුරුදු 18 ක් ඇති. පුතාට අවුරුදු 10 ක් විතර. අනේ ඒ වුනත් ඒ ගෑනු මනුස්සය ගේ අතේ තිබුණු රත්තරං වළලූ දෙකේ දීප්තියෙන් වැලමිට දක්වා පැතිරුණු පිළිස්සුමි කැළල් වැහුනෙ නෑ.

මුළු බස් එකේම ඇස් අර තරුණ ගෑනු ළමය දිහාවටයි යොමු වෙලා තිබුනෙ. පැහැපත්බව, රූමත්බව ගෑණු ළමයෙකුට ආභරණයක් තමයි. සමාන්‍යයෙන් දකින කෙනෙක් දෙවරක් හැරිල බලන සුන්දර කමක් උපතින් ඈට ලැබිල තිබුණ. නමුත් ඇගේ සුන්දරකමට ලැබුණු ප‍්‍රතිචාර ඇය දරා ගත්තෙ දෙකලවා අතර මුහුණු සඟවා ගනිමින්. ඒ එක්කම අර අසරණ අම්මත් පුංචි පුතාත් ඒ හැමෝගෙම ඇස් කොන් බැලූම් විද දරා ගත්ත. බස්රථය ඔවුන්ගේ ගමනාන්තයට ආවම ඇය බසයෙන් බැස ගත්තෙ නයි හුබහක් ළගින් පැනල දුවන හා පැටියෙක් වගේ.

ඔබ මොකද හිතන්නෙ අර අසරන අමිමයි දරු දෙන්නයි ගැන. රට රස්සාවකට ගිය ඇය දියනියකුත් ඒක්කම ඇවිත්, ඉතින් ඒක ඇගේ වරදක්ද? ජයට මගුලක් කාල විදේශිකයෙක් බැන්දහම ඒ ලැබෙන දරුවො සුජාතයි. ඒත් එහෙම නොවෙන අය. තරුණියකගේ හෝ තරුණයකු ගේ අතගත්න අයගේ දරුවනට විදේශීය ඌරුවක් ලැබීම ගරුකටයුතු වීමටත් අනෙකාට එසේ නොසැලකීමටත් ඇති සීමාව කුමක්ද?

තමන්ගෙ කුසට අවසරයකින් හෝ අනවසරයකින් පැමිණි ශූක්රාණුවක් යුක්තාවක් හා එක්විම වැලැක්වීමට අපොහොසත්වීම නිසා භ‍්‍රෑනයකුට ගර්භාෂයක් සැපයීම නිසා, රෝහලක තම බිළිදිය අතරමං නොකර හදාවඩා ගැනීම නිසා, මේ අයෝමය ගැහැණිය ගේ කුසින් උපන් දියණිය කිසියම් දිනක තමා මෙලොවට බිහිකලේ කුමක් නිසාදැයි විමසුවහොත් ඇය දෙනු ලබන පිළිතුර කුමක්විය හැකිද?

ඔබට දැනුනාද කිසිවක්, මේ සමාජයේ අපි තාමත් ගල් යුගයටත් එහායින් ඉන්නෙ කියල. රෙදි ඇන්දට අපි ඉන්නෙ නිරුවතින්. අර තරුණ සොයුරිය තනිව සිටියානම් ඇය තවත් එක් විදේශීය තරුණියක් පමණක් විය හැකියි. මේ කියන මොහොත තුළත් ඇයත්, එවැනිම තවත් සොයුරු සොහොයුරියනුත් සමාජයේ නිරුවත් දෙනෙත්තූළින් නිකුත්වන වෙඩි උණ්ඩ වර්ෂාවන්ට ගොදුරු වෙමින් සිටිනවා. හිතන්න ඔබේ දෙනෙතිනුන් ඔවුන්ට වෙඩි උණ්ඩ එල්ලවනවාද?

මන්දාරම් සිත

2009-01-04T14:18:00.001+05:30

සුභ අලුත් අවුරුද්දක් වෙිවා

2009-01-01T07:17:00.000+05:30

කලු කපුටා සුදුවන තුරු මොල් ගහේ දළුලන තුරු

එකසිය විස්සක් දෙසිය විස්සක් ආයුබෝ වේවාකියල කියන කියමනට

පුංචි දෙයක් එකතු කරන්න ඔිනි’

යුධගිනි නිවෙන - හද ගිනි නිවෙන

රිය අනතුරු අඩුවන - රෝ දුක් නිවෙන

එකිනෙකා කෙරෙහි

අවබෝධය සෙනෙහස ගොඩ නැගෙන

ආදරය පිරී ඉතිරෙන

සුභ අලුත් අවුරුද්දක් වෙිවා

මනුස්සකම

2008-12-29T23:22:00.000+05:30

මිනිස්සු අමනුස්සකම් හංගගෙන ඉන්නෙ, දරාගෙන ඉන්නෙ කොච්චර අමාරුවෙන්ද කියල දැනෙන්නෙ පාරට බැස්සහම. මේක තවත් එක කාන්තාවකගේ දෘෂ්ඨියක් විතරක් වෙන්නත් පුලුවන්, ඒ වුනත් අනේ මන්ද පිරිමියෙක් දක්කහම ගැහැණුන්ගෙ හිතිවිලිත් කුපිත වෙනවද කියල.

වැඩට යන්න එන්න බස් එක තෝර ගන්නෙ ඒ සඳහා වෙන විකල්පයක් නැති හින්ද, අපි සල්ලි ගෙවුවත් අනුන්ගෙ බස්නෙ, ඉතින් හෙට යන්න තියෙන ගමනක් අද යනවයි කියල හිත හදාගෙනමයි බස් නැවතුමට යන්නෙත්,

බස් නැවතුමට යනකම් එනකම් මග දිගට මුණ ගැහෙන සමහරක් පිරිමි පරාණ බලාගෙන ඉන්නෙ කොයි වෙලේද ගෑනියෙක්ගෙ රෙද්ද වචන වලින් ගලවන්නෙ කියල. කෑලි, බඩු , අයිටමි, පාර , මල් තව එක එක ජාති, ඒ විතරක් නම්මඳැ නෑදැකම්, අක්කෙ, නංගියෙ, තව සමහර වෙලාවට පාරක් තොටක් අහන්න එන්නෙත් රෙද්ද පල්ලෙ අත දාගෙන.

ඊළගට බස් නැවතුම. කෙල්ලෙක් හරි ගෑනියෙන් හරි තනියම නම් ඉන්නෙ. පාරෙ යන තී‍්‍රවීලර් මෝටර් සයිකල්, කාර්, වෑන් ඔය ඔක්කොම වාහනවල නලාව නාද වෙනව. මට තේරෙන්නෙ නැහැ මොකක් ද ඒ අය වලක්වා ගන්න හදන අනතුර කියල. ඒ අතර බොහොම ආදරණිය ඇමතුම් හෙමත් නැතිවා නොවෙයි. එන්න, යන්න, ආතල් ගන්න කතන්දර ගොඩයි.

මට හිතෙනව මේ මිනිස්සු ඉපදුනේ ඕපපාතිකවද කියල? කොහොමද කියන්නෙ හෙහෙම මිනිස්සු තමන්ගෙ අම්මලව නංගිලව අක්කලව අදුනනවයි කියල. තමන්ගෙ ජීවිකාවට මෙකක් හරි වෙන මොකක් හරි දේකට හරි, ඒක රැකියාවට හරි විනෝදාංශයට හරි කරන අයත් ඇති. ඒ වාගේම ඔින තරමි ගෑනු පරානනත් ඉන්නව පිරිමින්ව ආකර්ශනය කරගන්න උත්සහ දරන, ඒක වැරුද්දක් නොවෙයි.

හැබැයි පාර තොෙටි ගෙදර යන්න හරි වෙන ගමනක් යන්න හරි බසයක් එනකම් තැග් ගැහෙන, එදිනෙදා ජීවිතය පිරිමහ ගන්න විවිධ උවමනා එපාකම් වලට ගෙදරින එළියට බහින දැරියක්, යුවතියක්, කාන්තාවක් කාගේවත් ලිංගික දඩයමක් වෙනව නම් මිනිස්සු හිතනව නම් තමන්ගෙ පවුලෙ ගෑනු උදවිය ඇරෙන්න අනිත් ගෑනු උදවිය නිදහස් ලිංගික කලාපෙක පරිහරනෙට සැදී පැහැදී සිටිනවා කියල ඒ අමනුසස්යිනට අපි ආමන්ත‍්‍රණය කළයුත්තේ කොහොමද?

ආවෝ... ගියෝ....

2008-12-16T18:08:00.000+05:30

අංශුවෙන් අංශුව
ගොඩනැගූ මේ යෝධ තුඹස තුළ
විස ඝෝර සර්පයින් වුව
සිටින්නට පිළිවන

දිවෙන් මුව පිසලමින්
වේයන් තළුමරන
තලගොයා බෝ අහිංසකය

මහා වැස්සට පෙරාතුව
බලන් අර තුඹස දෙස
අහා අරුමය,
නිදහස් වූ ලෝකයක් සොයා ගෙන
ඇදෙන රන්වන් මෙරු රැස
රුං ගාමින් ඉගිළ
ආලෝකයක් සොයායන අසිරිය

සුපෙම්වත් වූ මේ උදෑසන
තණ පලස මත
තෙත බරිත, පියාපත් සියදහස
හැන්දෑකරේ ඉගිළුණු මෙරු........

ආදරය

2008-12-09T16:47:00.000+05:30

මේ මෑත දවසක පාසල් සේවා වෑන් රථයක සේවය කරන රියදුරු මහත්මයෙකුට අපූරු අද්දැකීමකට මුහුණ දෙන්න වෙලා තියෙනවා. මේ වෑන් රථයෙ පාසල් යන්න අවුරුදු 7 පුංචි පුතෙක් තවත් පුංචි දියණියකට ලියුමක් ලියලා තිබුණා. අවාසනාවකට ඒ ලියුම රියදුරු මාමා අතට තමයි අහුවුණේ.

ළමා අකුරෙන් පිටුවක් පිරෙන්න මං ඔයාට ආදරෙයි චූටි නංගි මේ මෝඩ මාම හින්දා මට ඔයාට කිස් එකක්වත් දෙන්න විදියක් නැහැ.

ඒක තමයි ඒ ලියුමේ ලියවිලා තිබුණේ. ඔබ මොකද හිතන්නේ. අපි පුංචි දරුවන්ට ආදරේ කියලා දෙනවා. අම්මට ආදරේ කරන්න, තාත්තට ආදරේ කරන්න, පුංචි නංගිට, මල්ලිට ආදරේ කරන්න උම්මා එකක් දෙන්න අපි පොඩි අයට කියලා දෙනවා. ඒත් එහෙම කියලා දෙන්නේ එක්තරා කාලවකවානුවක් වෙනකම් විතරයි. අවුරුදු 6 , 7 ක් යද්දි ඒක වෙනස් වෙනවා. අර පුංචි කාලේ පෙන්නපු ආදරය උගන්නපු ආදරයට වැට බැදෙනවා. එක පාරටම ගැහැණු පිරිමි කියලා තාප්පයක් බැදෙනවා. කිසිම හේතුවක් කාරනයක් නැතිව ඇතිවන මේ වෙනස්වීම කොහොමද දරුවන්ට දැනෙන්නේ කියලා කවදාවත් කවුරුවත් හිතන්නේ නැතිව ඇති.

පොඞ්ඩක් කරදඩු උස් මහත්වෙච්ච දරුවෙක් අම්මගේ ඔඩොක්කුවේ ඉද ගන්න බත්කටක් කවා ගන්න ගියාම සමහර අවස්ථාවල මේ මොන නාකී හුරතල් ද කියලා දෙමාපියන් අහනවා. ඒ කියන්නේ ළමාවියෙන් යොවුන්වියට පැමිණෙනවා කියන්නේ එකපාරම නාකීවෙනවා කියන අදහසක්. හුරතල් වෙන්න පුළුවන් පොඩි එවුන්ට විතරද? ඇයි වැඩිහිටියන් හුරතල් වුණාම මොකද වෙන්නේ. අපි කවද්ද මේ යතාර්ථය තේරුම් ගන්නේ. මම දකින විදියට, මම හිතන විදියට අපි හිතන පතන විදියේ ක‍්‍රියාත්මක වන විදියේ වැරැුද්දක් තියෙනවා. සංස්කෘතිය, සබ්්‍යත්වය නැති කරනවා කියන නොවෙයි මම මෙතන අදහස් කරන්නේ සමාජය තුළ පවුල තුළ පාසල තුළ අපි සහෝදරකම් වගා කරන්න ඕනේ කියන එක. ආදරය වගා කරන්න ඕන කියන එක.

අනෙක් අය එක්ක තරග කරනවා වෙනුවට සහයෝගයෙන් ජීවත් වෙන්නේ අනෙක් කෙනාව තේරුම් ගන්න අපි අනාගත පරම්පරාවට හුරු කරන්න ඕන. ජීවිත කියන්නේ බෙදා ගන්න තියෙන දේවල් මිසක් මරාගන්න තියෙන දේවල් නෙමෙයි. අපි යහගුණදම් වගා කරනවා කියන්නේ ආදරය සෙනෙහස දයාව, කරුණාව, එකිනෙකා අතර පතුරුවා හරිනවා කියන එක.

අපි දෙයක් අත්පත් කර ගන්න අප සතු කර ගන්න දගලන දැගලිල්ලම අපේ ජීවිතයේ සතුට රදවා ගැනීමටත් තියෙන්න ඕන. මොකද කිසියම් දෙයක් අත්පත් කර ගැනීමෙන් පස්සේ ඒක පැත්තකට දාලා ඔහේ තියෙන්න හරිනවා. ඒකට තිබෙන ආසාව ඉවර කරනවා. නමුත් අපි ජීවිතය බෙදා ගන්න ඕන, ආදරය බෙදා ගන්න ඕන. ඒ බෙදා ගැනීම ඒ අවබෝධය ජීවිත කාලයටම වෙන්න ඕන. ඒක අත්පත් කරගෙන කූඩුවකට දාලා හිරකරලා වහල තියන්න නම් අපි තවදුරටත් ආදරය කිරීමට අවශ්‍යද?

ළඟ පාත - දුර ඈත

2008-12-04T12:07:00.000+05:30

ළඟ ළඟ එක සමාන දුර

පිලී දෙකක ගමනක් යන්නේ

අතිනත අතහැර අපි කොයිබද යන්නේ

කොතනක එක්වෙන්නේ .............

පීළි මාරුවෙන ඊළඟ නැවතුම

කෙලවර ළං වන්නේ

නැවත දුරස්වන්නේ

ළඟ, ළඟ දුරවෙන්නේ

දුර නෑ ළං වන්නේ

කොතනද නවතින්නේ .............

තව දුර යනවද

මඟ නවතිනවද

කවුරුත් නෑ දන්නේ

හරියට අපි වාගේ

ක්‍ෂීතිජය ළඟපාතයි,

මිරිගුව දුර ඈතයි

අමාවක

2008-12-01T18:18:00.000+05:30

සාංකාව සිත උතුරා
වාන් දමන විට
හීන් පොදට පෙති ලෙහෙනා
මල් කැකුලක් ලෙස
හඬ නොනගා බිදී වැටෙයි
හදාගත්තු හිත

ළඟ ඉන්නට
කණාමැදිරි එළිවත් නැතිකොට
දෑස් ඇරන් මං ඉන්නේ
සසර පුරුද්දට
අමාවකට මල්වර වුණු
කුමුදු කැකුලකට
සදබිඳුවක් ඇහැ ගැහෙන්න
ඉඩක් තියෙනවද

ළගින් හිටිය හෙවනැල්ලත්
ඈතට යනකොට
දුරින් තියෙන තනි තරුවට
පෙනේද මගෙ දුක

හරිත නිම්නයේදී

2008-11-13T12:16:00.000+05:30

සදාහරිත තණ පලසක නිරුවත් දෙපා කිතිකවන පිණි බිඳු වල අසිරිය අත්දකින්නට නම් ඔබ යා යුත්තේ මහඑළිය දෙසටයි. ඉහට අහස සෙවණිකළ ඒ සොඳුරු නවාතැන්පළ තරම් ආත්මය සන්සුන් කරවන ක්‍ෂේමභූමියක් වෙන කොහිද?

හීන කලාලය

2008-11-07T14:58:00.000+05:30

මම හීන දකින්නට පටන්ගත්තෙ කවද ඉදල ද කියන්න මමවත් හරියටම දන්නෙ නෑ. පුංචි දරුවො නින්දෙන් හිනා වෙද්දි් හීන දකිනවා කියලනෙ කියන්නෙ. මාත් ඒ දවස්වල ඉදලම හීන දකින්න ඇති. දැනුම් තේරුම් ඇතිව ලෝකෙ දකින්න පටන් ගත්ත දා ඉදලම මට තිබුණ බලාපොරොත්තු වලට මම අද නමක් දෙනව.
''හීන''
හැබෑ වුණු හීන, හැබෑ නොවුණ හීන අතර මම මගේ ලෝකෙ ගොඩනගනව. අනිත් හැමෝම වගේම. මේ මගේ විතරක් නෙවෙයි අපි හැමෝගෙම හීන. අපේ හීන. අපි, අපි කැමති විදිහට දකින මගේ ඔබගේ හීන. විදින්න, මේ මගේත් ඔබේත් හද ගැහෙන රිද්මයයි.

හීන කලාලය

හීන විලට විත් හීන නෙලනවා මං
රටා වියන්නටහීන දකිනවා මං
හීන කලාලෙට පාට පොඟනවා මං
හීන කලාලේ රටා අදිනවා මං
මගේ කලාලේ මගේ රටාවේ
හීන වියනවා මං

දුම්බර මල්ලෙති නැතිවා
තුන්පත් හෙවනැලි නැතිවා
මගේ කලාලේ මගේ රටාවේ
හීන වියනවා මං//

හීන විලට විත් හීන නෙලනවා මං
රටා වියන්නටහීන දකිනවා මං
හීන කලාලෙට පාට පොඟනවා මං
හීන කලාලේ රටා අදිනවා මං
මගේ කලාලේ මගේ රටාවේ
හීන වියනවා මං

කඳුඳුළු එකතුකර රටා අදිනවා මං
මුතුමාල රටාවක් හැඩට මවනවා මං
සිනා එකතුකර රටා අදිනවා මං
පරසතු මල්වැල් රටා වියනයවා මං

මගේ කලාලේ මගේ රටාවේ
හීන වියනවා මං///

ගායනය - කුමාරි සඳලතා මුණසිංහ
නාද රටාව - රෝහණ ධර්ම කීර්ති

පිරිනිවන් මංගල්යය

2008-11-01T11:29:00.000+05:30

බලියාග සිරිතේ ඇති ශාන්ති කවි රචනා අතර පිරිනිවන් මංගල්යය කවි එකතුව බුදු රජානන් වහන්සේගේ පිරිනිවන් පෑ අවස්ථාව නිරූපණය කර රචනාවී ඇති අති විශිෂ්ඨ කාව්‍ය නිර්මාණයක් වනවා. ශෝක රසය තීව්රව දනවන මෙම කවි 30 දයාන්නද ගුණවර්ධන මහතා ජේ .ඊ සේදරමන් ගේ බලි යාග විචාරය කෘතියෙන් තෝරාගෙන ඇත්තේ මධුර ජවනිකා වැනි තවත් සුවිශේෂි නිර්මාණයක් රටට දායාද කිරීමේ අරමුණින් වුවත් ඊට පෙර ඔහුගේ අභාවය සිදුවීම නිසා එම නිර්මාණය නොපිපි කුසුමක් බවට පත්වුණා. මේ කවි එකතුව ලබාදුන් වසන්ත ගූණවර්ධන මහතාට ස්තූතියි

(1 )
පන්සාලිස් අවුරුදු අප මුනිදුන් වැඩ හිඳ
චුන්දය දුන් දන් වළදා රෝගය වන් සඳ
ගන් ගා තිර වැටෙනා මෙන් නොපැකිළ එමු හුද
සන්සාරේ අගටම විය මරුවා නෙත් බැද
(2)
එතැන් පටන් තෙමසක් ගත වුනු තැන
සොඳින් එවන් සමවත් මුනි අර ගෙන
ඉතින් පිරිනිවන් පානෙමි සිතු වන
එයින් දෙරණ කම්පාවිය අප මන

(3)
අනද තෙරිඳු වඩිමින් මුනි ළඟ ටා
නැමඳ පතුල බිම හසකර සොද ටා
නොවෙද පොළව කම්පා වුනෙ මෙවි ටා
කිමද ඇසුවෙ මුනිඳුන් ගෙන් එවි ටා

(4)
මහසත් බිහිවුනූ කලටත් එලෙ සේ
ජයගත් දින බෝ මුලදිත් සොද සේ
එමහත් කොට බිම් කම්පා වුනු සේ
අදවෙත් මගෙ පිරිනිවනද මෙලෙ සේ

(5)
එක එක රීදී තොරණින්ද
දෙක දෙක රන් රුවනින් ද
සක දිසි පිළි තොරණින් ද
නෙක රන් තරු විල සේ
දැක දැක වඩින ලෙසින් ද
මහ සඟ සපිරි වරින් ද
සල් උයනේ මුනිනන් ද
වැඩවුන් සඳ මෙලෙ සේ

(6)
සොදින එදන රැසිවන සල්වන මැද
මෙදින පිරිනිවන් පානෙමි කී සඳ
වදින හඬන මහ සඟ දැක ඉකි බිඳ
ඉදින මෙතැන නොම හඬනුව කිය නුද

(7)
තෙරිඳුට අඩ ගසමින් අනද තොප
අඩන්නෙ කිමද මෙදැන්
තෙමසට මුල පෙරදින් නොදැනද
මරු මට කලෙ අයදුන්
සසරට මුනි නොබැදුන් සිරි නැති
සිවි විසි තැන් වඩිමින්
නිමකොට බුදුසිරි දැන් මම යමි
නිවනට අලූයම දින්

(8)
අදසිට කවර බුඳුන් සමඟ හිද
කරනෙමි පැන විසදුන්
මඟතොට ආ සමිදුන් දෙනෙත් අද
නිසල වුනේ මෙලෙසින්
සදවට තරු විලසින් තෙරුන්මැද
වදිනෙමි කවර බුදුන්
අද සිට මගෙ මුනිඳුන් කියන්නද
කාටද අනේ ඉතින්

(9)
සල්වන පිරි නිවනේ මුනිඳු සඳ
දල්වන පහන මෙනේ
මල් දන වැද දෙරණේ අඬන
කඳුළෙන් අලූයම එදිනේ
උල්දිය විල් ලෙසිනේ ගලන මහ
සෙන් කඳුළැලි මැදිනේ
සල් සුවදින් පවනේ සුසුම් හඬ
ලෙවි සැම තැන් ඇසුනේ

(10)
මල් දන නැගී පහන් කියන්
එම මල්ල රජුට මෙවදන්
වල්වැදි සත විලසින් නොයන්
කිව මල්ල රජුගෙ පුරදින්
සල්වන තුළ මුනිඳුන් නිවන් පිරි
කල් දන වැඩ විලසින්
බොල් විය අද මුනි ඳුන් සැනෙන් ගොස්
මල්ල රජුට පවසන්

(11)
මල්ල රජුන් සැට දහසම එවිගස
ගොල්ල සෙනඟ බිසවුන් හා නොවලස
දුල්ල කඳුළු දහරින් තෙමමින් හිස
නිල්ල වරල බිදිමින් එති මඟ බැස

(12)
සල්වන මල් යහනේ දැකලා මුනිදු
සල්වන සොල්වන සේ හැඬු නිරිඳු

සිල්වදනින් ඒ අනුරුද තෙරිදු
මල්ල රජුන් හට පවසයි මෙබදු

(13)
ඔවා අසන් දුක් නිස්පල වන්නේ
යවා සදුන් දර රැස්කර ගන්නේ
දවා සොහොන්කර මුනි රජිදුන්නේ
නිවා ධාතු ගනුවයි පවසන් නේ

(14)
කෙලෙසින් සෑයට මුනිදුන් ලන්නේ
කෙලෙසින් මුනිඳුගෙ ධාතු ලබන්නේ
කෙලෙසින් පෙරමුනි දැවුදැයි වන්නේ
එලෙසින් වදහල මැන තෙරි දුන්නේ

(15)
රන් සළුවෙන් මුනි බඳපොර වන්නේ
නන් සුවදින් තෙල්වත් කරමි න්නේ
රන් තොරණින් රන් දෙණ සරස න්නේ
වන්දනයෙන් දර සෑ කරවන් නේ
(16)
සක්විති රජ පෙර දවනා විලස ට
වික්මැති මුනිදුන්ගේ ගූණ සිහි කොට
දුක් නැතිවම රන් දෙණ ඔසවා සිට
නික් මෙනු මුනිඳුගෙ ආදාහන යට

(17)
සතියක් ගිනිලා සෑය නොදන් නේ
මෙපවත් රහතුන් ගෙන් විමසන් නේ
ගුණයුත් එකසුප් මහ තෙරිඳුන් නේ
අදිටන් විලසින් ඒ සිදුවන් නේ

(18)
නැණ බල තෙරිඳුන් කොතැන සිටින් නේ
ගෙන ඒ සමවත් ලෙනක වෙසෙන් නේ
දැනගත් විට මේ පුවත බුදුන් නේ
එන තෙක් සෑයේ ගිනි නොවදින් නේ

(19)
සිප්පලි ගුහා උන්
එකසුප් තෙරිඳු සැනෙකි න්
සමවත් නැගීයෙමි න්
කොයි ද අප මුනි බලා දිවසි න්

(20)
පිරි නිවන් පා ලා
රන් දෙණ තුළ හොවා ලා
බුදුන් රුව දැක ලා
යන්ට නික්මුණි සැනින් එක ලා

(21)
කුසිනාරාපුර මල්ල රජුන් නේ
වෙසෙනා සැට දහසක් වැසියන් නේ
සැදෙනා අන්දම සල් සෙවනින් නේ
දකිනා මෙන් පිරිනිවන බුදුන් නේ

(22)
සුරපති සෑයට මල්වැසි ලන් නේ
නිමනැති දන වැද මල් අහුලන් නේ
පරසතු මල් කොතනින් අරගන් නේ
ගවුතම මුනිඳුගෙ සොහොනින් ගන් නේ

(23)
නොරහත් තෙර හඬලා වැටෙමින් නේ
සිරිමත් මුනි අපි කෙළෙස දකින් නේ
නොපනත් පැවිදා මෙලෙස සිතන් නේ
එමහත් මැරුණා අපි ජයගන් නේ
(24)
නායක යෙක් නැත අපට ඉතින් නේ
නෑ සැක දැන් අපි ජයගෙන ඉන් නේ
දායක දන්වැට නැත අඩුවන් නේ
ඒ දැක ඇයිදැයි අපි වැලපෙන් නේ

(25)
එබ සට සිතුවයි එකසුප් තෙරිඳු
අදසිට නැතිවෙයි ශාසන මුනිඳු
මතුවට මතුවේ නම් ඒ අවිදු
දහමට සංගායන වෙයි පසිදු

(26)
ගින්දර ඇයි නොවදින්නේ නොකියා
රන්දෙණ කින් මුනි ඉන්නේ නොකියා
මන්ද නිවන්පුර වැඩියේ නොකියා
ඇන්ද සිවුර ඇයි දුන්නේ නොකියා

(27)
සිදු කොට සිරිපා තෙරිඳු දිසාවට
සිරුරට වැන්දයි නළල තබා සිට
අදසිට බුදු දැක්මක් නැත මේ ලෝකෙට
පදසිව් ගාතාවෙන් අදිටන් කොට

(28)
මුනි සිරිපා යුග රන්දෙණ වන් නේ
තනියම සෑයට ගිනි ඇවිළෙන් නේ
මුනි පුද ධාතුව සිව් කොටසින් නේ
එහිවුන ගිනි මැද වැඩ සිට ඉන්නේ

(29)
බුදුන් පිරිනිවි අසා රජ සත් දෙනෙක්
දඹදිව රට පුරා
යොදුන් ගනනින් මුදුන් බලකොටු
සියල් සේනා පිරිවරා
පුදන්නට අප බුදුන් සැමදින
බෙදන් ධාතුව නොමසුරා
රදුන් කොළ හල බසින් පැමිණෙයි
දෝන බමුණා එම වරා

(30)
කුසිනාරා වේට දීප අල්ල කප්ප
විසල් පුර ද
සිරිසාරා පාවා රට රාමාග‍්‍රය
ගෙන තෝරා සාවස්තිය අටක් නගර
බමුණු එස ද
දුනි බේරා ධාතු සැමට සව්
සතනගෙ ආසිරි මැද

දයානන්ද ගුණවර්ධන
(ජේ .ඊ සේදරමන් ගේ බලි යාග විචාරය ඇසුරින් )

බදාගැනීම සහ බෙදා ගැනීම

2008-10-31T22:18:00.000+05:30

බදාගැනීමයි, බෙදා ගැනීමයි ගැන ලියද්දි චන්දන ගැන කියන්න ඕනි. මොකද මමත් දන්න වොලිබෝල්ව බදා ගත්තටත් මාත් එක්ක බෙදා ගත්තටත්.

වොලිබෝල්ගෙ නම විපුල.පාසලේ විභාගෙට ඉංග‍්‍රීසි ප‍්‍රශ්න පත්තරේ නම ලියන්න දැනගෙන හිටියේ නෑ ඉංග‍්‍රීසියෙන්, කොළටික පෙරලල බැලූව. තැනක (වී) අකුරෙන් පටන් ගන්න නමක් තිබුණ. නම ලියන්න ඕනි තැන ඒක බලාගෙන නම ලිව්ව. ටීචර් අහනව කවුද වොලිබෝල් කියල. විපුලත් අහනව කවුද වොලිබොල් කියල? ඔන්න ඔහොමයි වොලිබෝලි බිහිවෙන්නෙ.

කට්ටි පැනල ගෙවල්වල බැල මෙහෙ කරල, අන්තිමට බිල්ඩින් සයිටි එකකදි චන්දනට හමුවෙන වොලිබෝල් අකුරු ඉගෙන ගන්නව. අනිත් අය කියවන පොත් කියවන්න. ඩබල් රූල් පොතේ අන්තිම පිටුවෙ පකෝරිස් කියල ලියල අහුවෙන දවසෙ චන්දන විපුලට කියනව දැන් උඹ අකුරු ඉගෙන ගත්ත ඇති කියල. අම්ම බලන්න ගෙදර ගිහින් වොලිබෝල් වහ බොන්නෙ පුංචිම කාලෙ අම්ම විකිණුව කියන නංගිගෙ තොරතුර දැන ගන්න බැරිව. තමන් වගේම බිහිවෙචිච සහොදරී ගැන රට්ටු කියන කතා දරා ගන්න බැරිව නොවෙයි, ඒ සහෝදරීව හොයාගන්න බැරි වේදනාවටයි වහබොන්නෙ. නැවතුම එතන නොවෙයි තියෙන්නෙ ආරංචිය නංගි ප‍්‍රංසෙ ඉන්නව කියල. අලියොන්ස් එකට යන විපුල ප‍්‍රංස ඉගෙන ගන්නව. මේ වෙනකොට වෙද්‍ය ශිෂ්‍යාවක් වන ඒ සහෝදරී වොලිබොල් බදාගන්න ලංකාවටත් ඇවිත් ගිහිල්ල ඉවරයි

මුලදි හුගක් අයට වොලිබෝල් එක්ක බෙදා ගත්ත දේවල් තිබුණ. උඹ අවජාතකය, උඹේ අම්ම බඩට ආපු දරුව විකුණන් කාපූ එකී. උඹල කැලේ කොලේට හැදුනු එවුන්,.......මේ වගේ තව හුගක් දේවල්. ඊට කාලෙකට පස්සෙ චන්දනටත් ඔහුගේ මිතුරන්ටත් ‍චන්දනව බදාගන්න ඔනි වුණා. ඒ තමන්‍ ගේ කඩේ ‍වෙළදාමට හවුල් වෙන්න ආව අත්උදව් කාරයෙක් විදිහට නෙවෙයි තවත් මනුස්සයෙක් විදිහට. තමන්ගෙ බාල සහෝදරයා විදිහට, ඇස් දෙක පාදගන්න ඕනි වෙනව. ලෝකය දකින්න. ඒ සතුට දුරට වෙලා හදවතින්ම විදින්නත් චන්දනට පුලුවන් වෙලා ති‍යෙනව.දැනෙනවද බදා ගැණිමෙයි. බෙදා ගැනීමෙයි වෙනස.

ලිහිණි

හුදකලාව

2008-10-30T23:08:00.000+05:30

පුංචිම කාලේ ඉදල

මම හුදකලාවට කැමතියි

ඒ කවුරුත් මට කරදර කරනවට

මම කැමති නැති හින්ද

හුදකලාව කොච්චර නම් ලස්සනද...................

දේදුන්න වගේ,

ඇදිල මැකිල යනව

මීදුම වාගේ ගලාගෙන ඇවිත්,

නොපෙනී යනව

හුදකලාවෙ ඉන්න

මල් පොහොට්ටුත් එක්ක කතා කරන්න

පිපෙන්න ලංවෙච්ච

බෝවිටියා මල් දිහා බලන් ඉන්න

මම හුගක් ආසයි

ඒ එයාල මගේ කතාවඅහගෙන ඉන්න හන්ද

දිය හවරිය පදුරුත් එක්ක සෙල්ලම්කරන පුංචි මාළු පැටවු

මගෙත් එක්කඒ හිනාවෙන්නෙ,

සෙල්ලම්කරන්න එන්න කියල.

පංති කාමරේ කෙටි බිත්තියෙන්

පිටිටනියට උඩින් පේන

නිල් අහස දිහා මම බලන් ඉන්නෙ,

කාටවත්ම මාව නොපෙනෙන හන්ද

වලාකුළු මගෙ කදුළු උරා ගන්න හින්ද

අදුරෙ ඉදගෙන රැඑළිය කරන

තරු දිහා මම බලාගෙන ඉන්නෙ

කාටවත්ම මගේ ඇස්,

ඇස නොගැටෙන හින්ද

ළගට වඩා දුර යාළු කමට මම කැමති

අනිත් අයට මාව දැනෙන්න පුළුවන් හින්ද

පුංචිම පුංචි දේටත් මගේ හිත රිදෙන්නෙ,

ආදරේ බලාපොරොත්තුවෙන හින්ද.

හැම තිස්සෙම හිනා වෙන්නෙ

අඩන්න බැරි හින්ද
කාෂ්ඨක පොළවට වැටුන

එකම එක වැහි බින්දුවකටත්,

ජීවිතයක් තියෙනව කියල

අනිත් අයට දැනෙනව නම්........

ගැබිබර වෙච්ච මන්දාරම උසුල ගන්න

හුළගෙ පාවෙනවළාකුළු වලට පුළුවන් නම්

ඇයි ......................

එක වැහි බිදුවක් දරාගන්න

මේ වැහි ලිහිනිට බැරි!!!

Xකිරණ

2008-10-29T23:40:00.000+05:30

විශ්වාසය

2008-10-29T07:57:00.000+05:30

මම සාමාන්‍යයෙන් මට හිතෙන දේ බොහොම විවෘතව කියන කෙනෙක්, ඒක ඔබට කියල විශෙෂ නැහැ, හැබැයි මම හිතනව ඒ කියන දේ තුළ මම අදහන ජීවිතය තියෙනව කියල, කෙනෙක්ගෙ හොදක් හරි නරකක් හරි ඒ අදාල පුද්ගලයටම කියන්න කියල මට කියල දුන්නෙ මිතුරියක්, ඒ වාගේම ඇය මට කියල දුන්න සැක ඇතිව ජීවත්වෙන්න එපා කියල. ඇය මට කියල දුන්න. කිසියම් දෙයක් ගැන, කෙනෙක් ගැන සැකයක් අවිශ්වාසයක් තියෙනව නම් එතන නිවැරදී, පැහැදිලි සමිබන්ධයක් ගොඩනැගෙන්නේ නැහැ කියල, හැම තිස්සෙම සැකය ඉස්සරහට එනව කියල, වඩා වැදගත් වෙන්නෙ විශ්වාසනීයව ජීවත්වීම කියල මගේ මිතුරිය මට වටහල දුන්න.

අපි වැඩ කරද්දි සමහර අවස්ථාවලදි තව කෙනෙකුගේ හිත රිදෙන්න පුවන්, එයා මොන විදිහට ඒක බාර ගනීවිද දන්නෙ නෑ වගේ හිතිවිලි හිතට වද නොදෙනවාමත් නොවෙයි. ඒ වුනත් අපි හැමදාම කරන්නේ අනෙක් අයගේ හිත් සතුටු කරන්න අපව රවටා ගැමක් නම්, එහෙම නැත්නම් අනිත් අය ගැන හිතල අපි වේදනාවිදිනව නම් ඒකට විසදුමක් තියෙන්න ඕනි. මම කරන්නෙත් එක්තරා විදිහක මානසික විරේකයක්. මේ හැඟීම් හිතේ හිර කරගෙන දුක් විදින්නෙ නැතිව එළියට මුදාහරිනව. හරියට තටුවෙන් ලිහිනු පිහාටුවක් වගේ, මම මගේ හිතිවිලි වලට නිදහස් සුළගෙ පාවෙලා යන්න ඉඩදෙනව. ඒවා කොහේ කොහේ හරි පාවෙලා යාවී. කාගේ හරි අත්ලක මොහොතකට රැදේවි, වැස්ට තෙමේවි, අවිවට වේලේවි, තටු නැතිවට සැහැල්ලූවෙන් පියඹාවි. ඒ තමයි විශ්වාසවන්ත වීමේ සැහැල්ලූව.

අපි සමාජයට, අපට පවුලට විවෘත නම් අපේ හදවත් ඒ වාගේ සැහැල්ලූයි, මොකද සඟවන්න දෙයක් අපේ ජීවිතවල නැති හින්ද, අපේ සමිබන්ධකම් ව්වෘත වුණාම හිත්වල කහට බැදෙන්නෙ නෑ, මොකද හැමදේම කෙලින් කතා කරල විසද ගන්න අපිට හැකියාව තියෙන නිසා. අපේ අඩුපාඩු හොද නරක අපි දන්නව නම් අපට හිතන්න පුළුවන්.

මට මා ගැන විස්වාසයක් තියෙනකොට මම කරන වැඩගැනත් මට ඉබේම විස්වාසයක් ගොඩනැගෙනව. මම විස්වාසැති සගයෙක් කියල. ඒ විස්වාසය නිසාම අපි කරන සියලු දේ ගැන අපි අවට තියෙන දේ ගැන අපි විශ්වාස කරනව. ඔබ මොකද ඒ ගැන හිතන්නෙ, ඔබට ඔබ විස්වාසනීයද? ඔබේ සමීපතමයින් අතර, පවුලේ සාමාජිකයන් අතර, කාර්යාලය තුළ, ඔබ විස්වාසැති සගයෙක් කියල,

ලිහිණි

ජීවිතේ

2008-10-27T22:06:00.000+05:30

ජීවිතේ වෙලාවකට හරියට හමන සුළඟ වගේ, කොහෙන් හැමුවද? කොහේටද හමාගෙන යන්නෙ කියල කවුරුවත් දන්නෙ නැහැ. ජිවත් වෙන්න ඉහලට අදින හුස්ම පොදත් එක්ක බැදිල තියෙන අපේ ජීවිතේ ඒ හුළං පොද වගේ නොකියම ඇවිත් නොකියම යන්නත් යනව. ඒ වුනත් ඒ නොකියා ඇවිත් නොකියාම නික්මුණාට අපේ ජීවිතවල තියෙන සමහර සමිබන්ධකම් වල දිල පලල මැරෙන තුරාවට අපේ ජීවිතවල මතකයක් ඉතිරි කරනව.

මඩකලපුවෙ කල්ලඩි වෙරල පේන තැනක එක කාන්තාවක් ඉන්නව. ඇය රාජේශ්වරී, 1978 අවුරුද්දෙ සුළි සුළගට මඩකලපුවෙ ඇයගෙ මහ ගෙවල් නැති වෙනව. අම්ම තාත්ත එක්ක කොළඹ ඇවිල්ල ඉන්නකොට 83 කළු ජුලියෙදි කොළඹ ගෙවල් නැතිවෙනවා; ඒ අතර කොහොම හරි කරල බම්බලපිටියෙ හින්දු විද්‍යාලෙ උසස් පෙළ විද්‍යා විෂයන් කරනව. බැදල දරුවට මාස තුනේදි මහත්තය අතුරුදන්වෙනව. ඔහුත් ඈ වගේම උපතින් දමිල. ඒ වෙද්දි නංගිල දෙන්නගෙ මහත්තුරු ආමි එකට ඔත්තුදෙනව කියල එල් ටී ටී ඊ එකෙන් ඝාතනය කරල වසරක් ගතවෙලා නැහැ. නැගනියන් දෙදෙනා අත ගත්තෙ ගන්දරින් මඩකලපුවට සිංහල පවුලක සහෝදරයො දෙදෙනෙක්.

අත දරුවත් රැගෙන ස්වාමියා හොයාගෙන කොළඹ එන ඇයට නවාතැන් හම්බවෙන්නෙ අනාත කදවුරක ටකරං මඩුවක, අවසානයෙ ඇය දරුව රැකගන්න රස්සාවක් හොයා ගන්නව. ඉස්පිරිතාලේ සාත්තු සේවිකාවක් විදිහට, ණය වෙලා ඉඩම් කෑල්ලක් අරගෙන නිවසක් හදනව. අත්වැඩ දීල, සිමෙන්ති අනල, බ්ලොක් ගල් ගහල හදාගත්ත වැඩ නිමා නොවූ නිවස පෙන්නල පළමු වතාවට මේ මගේ ලේ කඳුළු කියල ඇය කියනව, එකම එක දවසක්වත් පදිංචියට යන්න කලින් අත්තිවාරම විතරක් ඉතිරිවෙන්න ඇගේ නිවස; කාටවත් නොකියාම ආව සුනාමිය ගෙනිහින්. රාජේශ්වරී අපිට කියනව, මම තාම ජීවත්වෙනව. මට ඒකට ශක්තිය තියෙනව කියල.

ඇගේ දියණිය දැන් ඒ උසස්පෙළ කරනව මම දන්නව ඈ දිනනව කියල. මොකද ඇයට මොනව නැති වුනත් ජීවිතේ තියෙන නිසා. තමන්ගේ අතේ ඇගිලි අතරෙන් ගිලිහෙන ජීවිතය ඇය අල්ල ගන්නව. මේ එක උදාහරණයක්, හබැයි මේක මම අදහන්නෙ අපට පාඩමක් කියල, මොකද රාජේශ්වරී තමන්ගෙ මතකයන් එක්ක ජීවිතය අත අරින්නේ නැතිව, ජීවිතය වලදාන්නෙ නැතිව එයට මූහුණ දෙණ හින්ද. අපි කීයෙන් කීදෙනෙකුට එහෙම ජීවිතේට මුහුණ දෙන්න පු ළු වන්ද ?

ලිහිණි

හිනාව

2008-10-27T11:36:00.000+05:30

හුඟ දවසකින් කාටවත්ම ලියුමක් ලියන්න බැරිවුණා. ආස්රය කරන හුග දෙනෙක් ළග වගේම හුගක් අයගෙ ගෙවල්වලත් දැන් දැන් දුරකථතන තියෙනවනෙ. කියන්න තියෙන දෙයක් කතා කරලම කියන්න පුළුවන්කම තියෙද්දි මොකටද තවත් ලියුම් ලියන්නෙ කියල ඔබට හිතෙන්න පුළුවන්, ඒ වුනත් ලියුමකින් කියන්න පුළුවන් දේවල් දුරකථනයෙන් නම් කො හොමවත් කියන්න බැහැ. ඒ නිසාම මට හිතුන මට කියන්න තියෙන දේවල් හැමෝටම කියවන්න ලියුමක් ලියන්න ඕනි කියල.

කොළඹ හතේ හරියටම කියනව නම් රීඩි ඇවිනිවි එකේ හෙවනට වැවුනු මාරගස්ගොන්න ගාවදි පාර අතුගාන අම්ම කෙනෙක් එක්ක පත්තරකාරියක් කතා කරල තිබුන. 87 අවුරුද්දෙ. දිනය හරියට කියන්න බැරිවුනත් ඒ කතාව මාර්තු 8 වෙනිද ඒ කියන්නෙ ජාත්‍යන්තර කාන්තා දිනේ දවසෙ කාන්තා පත්තරේක පලවෙලා තිබුන. ඇය කියල තිබුණ ජීවිතයෙ සියළු දුක්ක දෝමනස්ස උහුල ගන්න පුළුවන් හිනාවක් නැති මූණු දකින එක තමයි දරා ගන්න බැරි වේදනාව කියල.

ඇය සමාජයෙන් බලාපොරෝත්තුවෙන්නෙ හිනාවක්, මනුස්සකමක්, පිළිගැනීමක්, ඇත්ත මම පිළිගන්නව එදාට වඩා අද සමාජෙ සංකීර්ණයි. එළියට බැස්සහම ආයෙ ගෙදරට එනකම් ජීවිතේ වුනත් විශ්වාස නැහැ. ඔළුවෙත් ප‍්‍රශ්න. ජීවත්වෙන්නෙ කොහොමද? රස්සාවෙ තත්වෙ කොහොමද වාගෙ දාහක් ප‍්‍රශ්න. ඒ වුනත් මට හිතෙන්නෙ අනිත් අය එක්ක හිනාවෙන්න ඒක ප‍්‍රශ්නයක් නොවෙයි.

අර මම මුලින් කියපු පත්තර කෑල්ල කියවද්දි මගේ වයස අවුරුදු දොළහක් විතර ඇති. ඒ සිදුවීම මාව වෙනස් කරා. මූණට මුණ ගැහෙන දැස් එක්ක හිනාවන් හුවමාරු කරගන්න මම පුරුදු වුනා. මොකද ඒ අම්ම කියපු කතාව මටත් අදාල වුණු හින්ද. කා එක්ක වත් අමනාපයක් නැති වුවත් පොළවට ඔරවන එක මම නතර කරා. බස් එකේදි, බස් නැවතුමේදී, පාර මාරුවෙද්දි, මම යන එන හැමතැනකම අදත් මගේ හිනාවට මට පිළිතුරු හිනාවක් ලැබෙනව.

ඒත් සමහර වෙලාවට කෙනෙක් දෙන්නෙක් අහනව හිනාවෙන්නෙ අදනනවද? කියල. මම උත්තර දෙනව. ඔව් මනුස්සයෙක්නෙ කියල. ඒත් මම අද ඔබෙන් අහනව හිනාවෙන්න අදුනන්නම ඕනිද?
ලිහිණි

කඳුළු

2008-10-25T08:07:00.001+05:30

ඊයේ පෙරේදා දවසක දුරකතන ඇමතුමක් ලැබුණා. මගේ සොහොයුරියක ගෙන්. ඇය මගෙන් ඇහුවා අපේ කඳුළු නතර වෙන්නේ කවද්ද කියලා. මට දෙන්න තිබුණේ එකම උත්තරයයි. ගංගාවල් ගලාගෙන යනවා හිදෙන්නේ නැහැ. අපේ කඳුළුත් ඒ වගේ. අපි ඉන්නේ ක්‍ෂෙම භූමියක,ඉතින් ගහකොල තියෙනකම් පොලොවේ තෙත රැදෙනවා, දිය උනනවා. අපේ ජීවිතත් ඒ වගේ තමයි. අපි අපේ හැඟීම් අපේ ජීවිත බෙදාගන්න තාක්කල් අපේ කඳුළු නතර වෙන්නේ නැහැ. මොකද සතුටටයි, දුකටයි දෙකටම අපි කඳුළු බෙදා ගන්න හින්දා කියල

ඔබ මොකද හිතන්නේ? ඔබ එකඟ නොවෙන්න පුළුවන්. කඳුළු කියන්නේ වේදනාවක්. කඳුළුත් එක්ක ජීවත් වෙනවා කියන්නේ මොන මූසලකමක්ද? ඔබට එහෙම හිතේවි. ඒ වුණත් කඳුළ කියන්නේ හොඳ යාළුවෙක්. කාත්කවුරුවත් නැති වෙලාවකත් ඇති වෙලාවකත් ජීවිතේ තනියෙන් හුදකලාව දරාගන්න වෙලාවකත් අපිව දරා ගන්න කඳුළු බිංදුවලට පුළුවන්. ඉතින් අපි කොහොමද කඳුළු හෑල්ලූ කරන්නේ.

ජීවිතය විඳගන්න බැරි අසීරුතම බර මහමෙරක් නම් ඒ මහමෙර දියකරන්න පුළුවන් කඳුළුවලට විතරයි. සමහරක් වෙලාවට ඒ කඳුළු හෙලන්නත් අපි හැංගෙන්න ඕන. නාන කාමරයකදී, ළිඳක් ළඟකදි එහෙමත් නැත්නම් කාටත් නොපෙන අඳුරෙදී තමයි අපි මහමෙර දිය කරලා හරින්නේ. කොපුල් තෙමා ගෙන ගලා යන වතුර බිංදුවල හංඟලා අපි ඒ බර නිදහස් කරනවා. මට කඳුළු ගැන මෙහෙම කියන්න හිතුනේ ඇයි? එළියට එන්න පාරක් නැතිව බරට, ඒත් නොවැටි තියෙන කඳුළු බිංදුවක් ඇහැමුළ බරට දැනුන හින්දා. මට හිතෙනවා මගේ කඳුලේ බර ඇයි අනිත් අයට දෙන්නේ කියලා. ඒ වුණත් ඒ කඳුළු තියෙන්නේ බෙදා ගන්න. මගේ කඳුළු වැටන්නේ කලින් ඒ කඳුළු බෙදා ගන්න ඉන්න අයට මාව දැනෙනවා. මට මාව හංඟන්න බෑ.

අපි ජීවිතය බෙදා ගන්නවා නම් සතුටයි දෙකම බෙදා ගන්න ඕන. හැබැයි ඒ සතුටු කඳුළු වගේම දුක් කඳුළු වලටත් වටිනාකමක් දෙන වටිනාකමක් තියෙන අයත් එක්ක. ඔබත් ඔබේ කඳුළු බෙදා ගන්නවද? මහමෙර දියකර හරිනවද? උත්සාහ කර බලන්න ඔබට දැනේවී අප‍්‍රමාණ සැහැල්ලූවක්. හුළගේ පාවෙන කුරුළු පිහාටුවක් වගේ.

ජීවිතේ දරාගන්න බැරි බර දර තියාගෙන යන්න එපා. මොකද මහ මෙර වුණත් දිය කරන්න ඒ බර අපිත් එක්කම දරා ගන්න කඳුළු අපේ ඇහැමුල තියෙන හින්දා... සමීපතමයන්ගේ ඇහැමුල තියෙන හින්දා...

ලිහිණි

2008-10-24T21:43:00.000+05:30

My Dear Mother

2008-10-23T22:24:00.001+05:30

On one bright day I saw you, clad in a pink saree. I recognized you as soon as I saw you, bearing tears of happiness and sorrow within your eyes. I kept watching standing from afar how tears glow in the Mother's eyes. I raised my head and looked at Mother. When our eyes met, Mother bent her head a little and smiled at me. As we've known for a long time. My little friend stepped on to the poruwa with hopes aligned for a brand new life. We all watched that small Angel with so much love. We all gathered there to give her our blessings and love.

At the same time I wanted to declare my love- to say thank you- at least a moment before the day came to an end - to the Mother who offered strength to that small Angel, to circle this Earth without fear or dependency. I was waiting to tell you that. At one moment I looked for you. But you were nowhere to be found. I felt so sad. I couldn't complete my responsibility. I told my friend. After about an hour by chance I met Mother. I called out Mother's name and asked if it isn't her. At that moment I felt an affectionate bonding. A feeling of "ours and mine." But I wasn't able to convey my feelings to Mother in that exact way. Language was an obstruction between us. But I felt that Mother was touched by the feelings I wanted to express to her.

Actually my dear Mother, my hands are too small to embrace you. Because you heart is that much bigger. You pose love, kindness, compassion as well as happiness, console and blessings. My dear Mother, in our country we are raised to bear our feelings within us. We are hardly driven towards expression. But I know that there is no achievement in hidden love. There are some things that need no expression. Mothers don't speak of their compassion. Mother's only speak of their happiness. But dear Mother, when someone else feels that you give them love, the happiness felt by that person is unbelievably great.

I think that you felt happiness Mother, when you embraced me at that moment. I still experience that happiness until the time of my death. I felt a great console when my head rested on your bosom. I also felt the sound of your cry. I also felt the joy in the tears that left you Mother. On behalf of those who are incapable of sharing joy and sorrow. Dear Mother, you cry for those who cannot cry. You give a smile to others and laugh along with them. That is the specialty I see in you.

To be honest I haven't hugged my own mother in a long time. If I try to do so she will ask me why the old are crawling on their knees. That's our culture. Dear Mother, I would like to tell you from the bottom of my heart that the hour was yours. My friend's wedding was your day. I saw six more eyes shining as bright as yours. My friend's eyes. Her mother's eyes. Your lifetime partner's eyes. My Mother your are the shining light featured in those eyes.

Dear Mother, I want to tell you, that you are the most loving Mother I've seen among many others in this world. I know that there are many boundaries for a women's love. But love for children is common to all. Dear Mother, there are no boundaries for your love. You can give love to the whole world. I know that already you love the whole world. But I want to tell you alone that I feel your love. Dear Mother, we can easily say thank you to someone for their assistance. We can even say thank you very much. But some one's love can only be amended by a similar amount of love. That love cannot be measured anywhere in anyway. That love cannot be valued.
Dear Mother, I wish to tell you, that I found out the vastness of love from you. I thank you for showing that we possess strength to defeat what destiny thrusts upon us. I thank you parents, for giving life to someone like you. Because many others learn life from you. Mother, I respect you. I love you. Because you are loveable

Lihini
Note:Dedicated to a mother who has devoted herself to a child without both arms living in a completely unknown country. This is reminiscent of her love for a child. The letter was written on this child's wedding dedicated to motherhood.

The article was translat by Shashini Ruwanthi Gamageed

මඟ නොහැරුණු රීදී රැහැන්(කෙටි කතා)

2008-10-22T20:56:00.000+05:30

අහස වගේම තෙරක් නැතිව නිල්ම නිල් පාටින් බබලන සාගරය මට හොද යාළුවෙක් වගේ සමීපයි. නිහඩතාවය බිදගෙන බුබුලූ බුබුලු පෙණ කැටිති ගොඩාරියක් වෙරළ ඉම බිඳිල යන හැටි, හීන් වැල්ලෙ සීරුවට ඇදෙන පා සටහන්, රළ බිදෙන මායිමේ මැකිල යනහැටි මට හරියට කවියක් වගේ. සුනාමිය ආවහම මට දැනුනෙ මම හිටිය තැනින් උස්සල පොළේ ගැහැව්ව වගේ හැඟීමක්. ඒ හින්දම වෙන්නැති හුඟ දවසකින් මම මුහුදට ගියේ නැත්තෙ.

අවුරුදු දෙකක් කියන්නෙ ටිකක් දිග කාලයක්. විරාමයකට පස්සෙ මුහුදට යන්න මම ලෑස්තිවුණේ දිය කිඳුරියක් වගේ සතුටින්. හුග කාලෙකින් යාළුව බලන්න යන්න කලින් මම නවාතැනේ කන්ණාඩියෙන් මගේ දෙපා දිහාව බැලුව. මම කැමති ඕනම තැනකට මාව ගෙනියන්න ඒව සැදී පැහැදී හිටියෙ මට යන්න ඕන තැන මම තීරණය කරනකම් වගේ. නොගැඹුරු මුහුද තීරයට මාව අරගෙන යන්න කියල මගේ සිත කිව්වට පස්සෙ ඔන්න මගේ දෙපා වැඩ කරනව. මාව සතුටින් තියන්න දුවන්න පනින්න පීනන්න එයාල මගෙත් එක්ක හරි හරියට වැඩ.

මට මුහුද දාල යන්න දුක හිතුන. හවස ආවේ හරිම ඉක්මනින්. ලස්සන වසිලිස්සා බබායිගා යකින්නගෙ ගෙදර හැංඟිලා ඉන්න කොට අහස කළු කරගෙන ඉර එළිය වසාගෙන අªර ආවලු. ක්ෂිතිජය අදුරුවෙලා ඉර එළිය ඈතට ගියාට, කලූ අදුරක් පලාතම වසාගත්තට, අනේ මට මගෙ යාළුවව දාල යන්න හිත දුන්නෙ නෑ. මට තව පුංචිම මොහොතක් ඇයත් එක්ක ඉන්න ඕන. මේ සීතල ලූණු වතුරට පනින්න මම කොච්චරකල් බලාහිටියද? ඉතිං ඇයි මට හදිස්සියක්?

මම මට විතරක් නෙමෙයි අවට හැමෝටම ඇහෙන්න හයියෙන් හිනාවුණා, ඒ හැමෝම මා දිහා බලන් ඉන්නවත් මම දැක්ක. ඒත් ඒ හැම දේම වෙනස් වෙන්න ගතවුනේ එකම එක නිමේශයක් විතරමයි. ඒ නිමේශයෙ මොන තරම් දේවල් වුණාද? පලාතම අදුරුවුනේ එක පාරට, මේ සියල්ල එක්කම මට දැනුන මුවහත් පිහියක් බත්කෙන්ඩෙ වැදෙනව වගේ හැඟීමක්, ලොකු වේදනාවක්, හරියට විදුලි දහරාවක් මුහුද දෙබෑකරල ඇවිදින් ඇඟට ඇතුල් වුණා වගේ. අනිත් අය මාව වතුරෙන් ගොඩටගන්න කොට මට දැනුන ටිකින් ටික බඩ රිදෙන්න ගන්නව.

වතුරෙන් මාව ගොඩට ගන්නත් දොස්තර කෙනෙක් ගාවට මාව අරන් යන්නත් ඒ හැටි වෙලාවක් උන්නෑ. මාව දොස්තර ගාවට එක්ක යන්න වාහනේට දාගත්තු අන්කල් බුදුන් වැදල වාහනේ එළියට ගත්ත. ඩොක්ටර් තව ලෙඞ්ඩු ගොඩක් දාල ඇවිත් ගිලන් රථයකට මාව දා ගත්ත, ඔක්සිජන් බටේ අල්ලන් හිටිය ඇස්දෙක එක තප්පරේකට හෙල්ලූනේ නැහැ, අම්මයි තාත්තයි දෙන්නත් මා එක්කම.
මරණ බය ඇත්තටම මට ඒක දැනුනද?. මට දැනුනෙ බොහොම සාමකාමී නිරවුල් සැනසීමක්, අඳුරක් තිබුනත් ඒ අඳුර දිහාට මාව තල්ලූවෙලා ගියත් මට වේදනාවක් දැනුන් නෑ, බොහොම සාමකාමී සැහැල්ලූවක් මාව වෙලා ගත්ත. මරණය මේ තරම්ම සැහැල්ලූවක් නම් ඇයි මම එතනට නොයා ඉන්නෙ, මට හිතන්න ඉඩක් හොයා ගන්න කලින්ම කම්මුල පුපුරු ගහන්න කම්මුල් පාරක් වැදුන. කවුද ඔයාට නිදා ගන්න කිව්වෙ, මොකක්ද ඔයාගේ නම, ඔයා අහැරිලා ඉන්න ඕනි, ඔයාට එහෙම නිදාගන්න බැහැ. මම උත්තර දෙන්න හදනව.

මගේ තාත්ති, මගේ අතින් අල්ල ගෙන මට කියනව, මම කරපු දේවල්, තව කරන්න තියෙන දේවල්, මගේ බලාපොරොත්තු ගැන. එයාලගේ ජිවිතවල මට තියෙන තැන ගැන, මම දැනගෙන හිටිය මගේ පවුලෙ නිශ්චිත තැනක් මට තියෙනව කියල. හැබැයි කවදාවත්ම මාව මගේ පවුලට කොච්චර වටිනවද කියල හොයන්න, ඒ ගැන හිතන්න මට උවමනාවක් උන් නෑ මෙච්චර දවසකට, ඉතින් මම කොහොමද එයාලව දාල යන්නෙ.

මරණ බය නොදැනුත් මම හිතනව මට ඒ වේදනාව දැනුනු කියල, ඔව් මම හිතනව මම ඒක දැක්ක මගේ දෙමව්පියන්ගේ ඇස්වල. ඒ ඇස්වල තිබුණු කදුළු, බලාපොරොත්තු, වේදනාව මම මගේ ඇස් දෙකින්ම දැක්ක. මගෙන් අහකට නොගිය හැම ඇහැකම තිබුනෙ ඉල්ලීමක් ධෙර්යමත්වෙන්න, ජීවත්වෙන්න කියන ඉල්ලීම, හදවතේ ගැස්ම දෙගුණ තුන්ගුණ වෙද්දිත් මම කොහොමද මගේ අයව දලා යන්නෙ, මම ඔරසන් කියන්න පටන්ගත්ත. හැමදාම යාඥා පොත බලාගෙන කියපුව මට කටපාඩම් හිටල, මම ජීවත් වෙනව තව දුරටත්, මට එහෙම හිතුණ.

හීනයක් ද .... දිය කිඳුරියක් .... මුහුද වෙරලක්... නාදුනන මාළුවෙක්(ජෙලි ෆිෂ්)... පහරදීමක් ..... දොස්තර කෙනෙක්... ගිලන් රථයක් රෝහලක් ... දැඩි සත්කාර ඒකකයක්, නැවත ජීවිතය ලැබීමක්......

කලින් එන අඳුර කියන්නෙ මොකක්ද? ආලෝකය කොච්චර වටිනවද කියලද? එහෙමත් නැත්නම් වෙනසක් වෙන්න මොහොතක් ගතවෙන්නෙ නෑ කියලද? ඒත් නැතිනම් හැම ආලෝකයක් පසුපසම අඳුරක් තියෙනව කියලද? අදුරට පස්සෙ ආලෝකය එනව කියලද?

මම ජීවිතයේ මරණීය අත්දැකීම වරණියව අත්දුටුව, මම හිතනව මම හින්ද තවත් අයට ඒ අත්දැකීමෙන් ගැලවෙන්න ඉඩ ලැබේවි කියල. මොකද ඒ හරහා තව ගොඩක් අයට මේ අනතුර ගැන දැන ගන්න ඉඩක් ලැබුණ හින්ද, මම හරිම වාසනාවන්තයි, මම දැන් දන්නව මගේ අයට මාව කොච්චර වටිනවද කියල, මම දන්නව වෙනදටත් වඩා මට කරන්න දේවල් තියෙනව කියල, මේ ලෝකය වෙනුවෙන්, අපි වෙනුවෙන්, මම වෙනුවෙන්, ස්තුතිය සියලූ බලවේගයන්ටම, මට නැවතත් ජීවිතය අත්දකින්න ඉඩ සැලසුවාට. සිහිනයක්ව මියදෙන්නට ඉඩනොදී.

ලිහිණී

2007 වසරේ හික්කඩුව නොගැඹුරු මුහුදු තීරයේදී මා මිතුරියක අත්විදි සැබෑ ජීවන අත්දැකීමක් මගේ බසින් නැවත අකුරු කෙරුවා පමණී. මේ සෑම සිතිවිල්ලකම සැබෑ හිමිකාරීත්වය ඇය සතුය.

දහඅට වංගුවෙදි හමුවුණු අම්මා.... (කෙටි කතා)

2008-10-21T12:46:00.000+05:30

හුන්නස්ගිරිය සාම චෛත්‍යය පහුවුණා. බස්එක නතර වුණේ තේ බොන්න. දහඅට වංගුව බැහැලා මහියංගනය, පදියතලාව, මහඔය පහුකරන් අම්පාරට යන්න තව කිලෝ මීටර එකසිය අසූවක් විතර තියෙනවා.මගෙත් එක්ක ආසනය බෙදාගෙන හිටිය අම්මගෙ ඇහැ පියවෙන්න ගත්තා. ගමන් මහන්සිය වෙන්න ඇති. මගදි ඒදලා කටේ දාගත්ත විට හපේ ඒ අම්මගේ කටේ. බස් එක හෙමිහිට කන්ද බහින්න පටන් ගත්තා. දෙපැත්තට පැද්දෙන බස් එක් රිද්මෙට අපිත් දෙපැත්තට තල්ලූ වෙන්න පටන් ගත්තා. අඩ නින්දේ හිටපු අම්මගේ කට කොනකින් බේරුණු කෙළ බිංදු දෙකක් සුදු ඔසරිය තෙත් කෙරුවා. ඇය නින්දෙන් ඇහැරිලා ඒ ගුරුපාට බුලත් පැල්ලම් පිහදාලා දාන්න මහන්සි වුණා. වතුර ඩිංගකින් තෙමපු ටිෂු කඩදාසියක් මං ඈ දිහාට දික් කෙරුවා. කීපවාරයක් පිහදාලා ඒ පැල්ලම යන්තම් වහ ගන්න ඇයට පුළුවන් වුණා. මං වතුර බෝතලය ඇය දිහාට දිගු කරා.

”මොකටද?” ඇය මගෙන් ඇහැව්වා.
”කට හෝදන්න”
මං කිව්වා. ඇය ආදරණීයව හිනා වුණා.
”බැහැ තාම විට කටේ”
ඇය කිව්වා. කටේ තිබුණ බුලත් හපය ඇය තාම රස විඳිනවා. හරියට පුංචි දරුවෝ ලොසින්ජරයක් කටේ තියාගෙන දිය වෙනකම් සූප්පු කරනවා වගේ. මට කම්මැලිකමක් දැණුනා. කියවන්න ගෙනාපු පොත වහලා පැත්තකින් තියලා මං ඈ දිහාට හැරුණා.

”පුතේ අම්පාරට තව හුඟක් දුරද?”
ඇය මගෙන් ඇහුවා.
”කොහොමත් තව පැය හතරක් පහක් යාවී, මගදි චෙක් පොයින්ට් එහෙමත් තියෙනවා නේ, අම්මා හුඟ කාලෙකින්ද අම්පාරේ යන්නේ.”
ඇගේ ඇස් දිලිසුනා.
”හරියටම අවුරුදු විසිහතරකින්. ලොකුඳුට අවුරුද්දක් වෙද්දී මගේ යාළුවෙක් අහ ගියා. දැන් එයාට විසිපහක්”
”එතකොට අද මේ යන්නේ”
”පුතාව බලන්න, කෑම්ප් එකට, දවාලියෙන් යන්න බැරිවුණොත් බලන්න බැරිවෙයිද දන්නේ නෑ. මාස දෙකහමාරකින් දැක්කේ නෑ.”
ඇස් අගින් මතුවෙච්ච කඳුළු බිංදු දෙක ඔසරි පොටින් පිහදාන ගමන් අම්මා උත්තර දුන්නා.

”ආ.. අද එහෙනම් අම්මා හරි සතුටින් යනවා ඇත්තෙ. හරියට වට වන්දනාවේ යනවා වගේ.”
ඇගේ ඇස් හිනාවුණා.
”ඔව්... ඇත්තටම ඊටත් වඩා හුඟාක් සතුටින් මම යන්නේ.”

දහඅට වංගුවෙ වැහි මංදාරම හුළගට ගසාගෙන ගියාට බස්රියේ ඉදිරි වීදුරුවට පුංචි පුංචි වැහි බිංදු වැටෙන්න පටන් ගත්තා. ඇය දිගටම ඇගේ කථාව කියනවා.

”මගේ එකම පුතා, එයාට තව අක්කලා දෙන්නෙක් ඉන්නවා. දෙවෙනියා රට, එයා තාම දන්නේ නෑ මල්ලි හමුදාවට ගියා කියලා.”
”පුතා දන්නවද අද අම්මා එයාව බලන්න එනවා කියලා.”
මං ඇයට බාධා කළා.
”නැහැ එයා මගෙන් හමුදාවට යන්න ඇහුවා. මං කිව්වා පුතා ගියොත් මං මොනවාහරි බීලා ජීවිතේ නැති කර ගන්නවා කියලා. එකම දරුවා නේ. ඒ ගමන අම්මගේ කැමැත්ත නේ කියලා හිටියා. ඊට සති දෙකකට පස්සේ අපේ අයියලාගෙ අහ යන්න ලෑස්තිවුණා. ගම්පහ, එහේ ගිහින් ඒ පුතාලත් එක්ක මැනිං මාර්කට් එකේ බිස්නස් කරනවා කිව්වා. මාසකින් එකහමාරකින් එන්නේ කියලා ඇඳුමුත් ලෑස්ති කරන් ගියෙ, කව්ද දන්නේ මේ විත්තියක්. අපේ අවසරය අරගත්ත විදියට වෙන කාටදෝ කියලා අත්සනක් අරගෙන ගිහින් තියෙන්නේ.”

”දැන් ඉතින් ඕක කිව්වොත් ආයිත් වරද වැටෙන්නේ මයෙ පුතාටම නේ. ඒ ගිහිල්ලා මාස එකහමාරකින් විතර ලියුමක් එව්වා. අම්මා කලබල වෙන්න එපා. මං ඉන්නේ අම්පාරේ කොණ්ඩුවටුවාන් කෑම්ප් එකේ කියලා. සුමාන දෙකක්ම මං ගත්ත කෑමක් උගුරෙන් පල්ලෙහාට ගියේ නෑ. කොයි වෙලේත් මතක් වෙනවා. මං හිටියේ ඇඬූ කඳුළින්.”

ඇය ආයිමත් ඔසරි පටින් කඳුළු පිහදා ගත්තා. අතේ මැණික් කටුවට පල්ලෙහායින් රුපියලේ කාසියක තරමට මතුවෙලා තිබුණ දිය බුබුල මං දැක්කේ එතකොටයි.
”ඊයේ පැණි වළලූ හැදුවා, අතට තෙල් ඩිංගක් වීසි වුණා.”
මගේ බැල්මට ඇය උත්තර දුන්නා.
”ගෙදර සුවදැල් මලක් ඉදිලා තිබුණා. තව පොලොස් අච්චාරුවක් හදාගත්තා දරුවට තියාගෙන කන්න. තව යාළුවොත් ඇතිනේ බෙදා හදාගෙන කන්න.”
පුතා වෙනුවෙන් උස්සන් ආපු කඳමළු ගැනයි ඇය එහෙම කිවේ.

”අම්මා ගෙදරින් ආවේ කීයටද?”
”ඇහැ ඇරුනේ පාන්දර දෙකහමාරට. අම්මටයි ගෙදර අයටයි දවාලට උයලා තියලා පළවෙනි බස් එකට එන්න ආවා. ඒත් අද හතරේ බස් එක නෑ. ඉතින් පහමාරේ බස් එකේ ආවේ නුවරට එනකොට හතයි. අම්පාරේ පළවෙනි බස් එක ගිහිල්ලා. අට වෙනකම් හිටියා මේ බස්එක එනකං.”

නොදනීම හැටනවය හන්දියේ චෙක් පොයින්ට් එකටත් ආවා. දෑතට උස්සාගෙන යන්න බැරි තරම් පුතා වෙනුවෙන් අරන් ආව දේවල් උස්සගෙන බහින්න ලෑස්තිවුණු අම්මගෙ දෑත දිහාට තව දෑතක් දිගු වුණා. අම්ම තනියම නෙමෙයි කියල මට දැනුණේ ඒ වෙලාවෙ. ඒ අම්මයි. තාත්තායි පෝලිමට එකතුවුණා. ආයිත් බස් එකට,

”මං හිතුවා ඔක්කොම පාර්සල් ඇරලා බලයි කියලා. එහෙම වුණානම් ආයේ ඔතන්නත් කරදරයි නේ. පුතා බලන්න කෑම්ප් එකට යනවා කිව්වහම හැදුනුම්පත විතරයි බැලූවේ, පාර්සල් ඇද්දේ නැහැ.” බස් එකට ආපු අම්මා කිව්වා.

”දැන් අද රැ වුණොත් අම්මලා කොහොමද ගමට යන්නේ,? දැනටමත් දෙකහමාරයි.”
මං ආයෙත් ඇහැව්වා.
”මේ වෙසක් මාසෙනේ පුතේ. ඔය තොරණක් යටට වෙලා හරි ඉන්න පුළුවන් නේ. බය හැකක් නෑ. පුතාලගේ තාත්තත් ඉන්නවා නේ.” අම්මා කීවා.
ඊළඟ කඳුළ වැටුණේ මගේ ඇහින්. දුරකතර ගෙවාගෙන තමන්ගේ දරුවව බලන්න එන මේ අම්මයි තාත්තයි රැය පහන් කරන්න සුදානම් වෙලා ඇවිත් තියෙන්නේ නගරේ තොරණ් මඩුවක් යට. හරියට නන්නාදුනන රටක අතරමං වෙච්ච යුවලක් වගේ. අම්ම කෙනෙක්ගේ තාත්ත කෙනෙක්ගෙ ආදරය කොයිතරම් විශාලද? අමිමලා තාත්තලා දරුවන් වෙනුවෙන් විදින වේදනාව ඒ දරුවන්ට දැනෙනවද? තාමත් ඒක මතක් වෙනකොට මගේ ඇහැට කඳුළු උණනවා.

ලිහිණි

වසරකට එකහමාරකට පෙරාතුව මුණ ගැහුණු මේ අම්මව මම තාමත් හොයනව ඇය කුරුණෑගල මාවතගමට කිට්ටු කටුපිටිය ගමේ කියලයි කිව්වෙ. ඒ අම්මගෙ නම යමුනා.

විශ්වය

2008-10-20T14:46:00.000+05:30

අපි ලෝකය දකිනවද?, වෙලාවකට මම, මාවම ප‍්‍රශ්න කරනව.

ඒ වෙලාවට මට හිතෙන එකම දේ, අපි තව දුරටත් කුරා කූඹි මිනිස් යන්ත‍්‍ර කියල විතරමයි.

අපි

2008-10-19T13:58:00.001+05:30

ජීවිතේ පුරාම
ආදරයම හොයන
ආදරයම විතරක් පතන අපිත්
හරියට මුහුදු රැල්ල ව‍ගේ
වෙරළට හාද්දක් දීල දුර ඈතට යනව...
හමුවීමේ සතුටට
වෙරළ බදා ගන්න රළ ව‍ගේ
අපිත් ආදරේ බදා ගන්නවා.

වෙරළ ඉම බිදිල යන
පෙණ කැටි වගේ
ජීවිතේ බිදිල යද්දි
පිපෙණ සුදු පෙණ බිදු වගේ
ලෝ‍කෙට පේන්න හිනාවෙනව
හයියෙන් විලාප දීල අඩන රළ
වෙරළ ඉම දි සන්සුන් වෙනව වගේ
මේ ඔබත් මාත් නොවේද ?

ලිහිණි සර. . .

2008-10-18T01:55:00.000+05:30

අලස සුව විදිමින් නිද්ද්‍රාවක වැතිර සිටි වැහි ලිහිණියක වෙමි. වසරකට පෙරාතුව ඊමේල් හරහා පැමිණි සිහින් වැහි බිංදු නැවත පියා සැරිමට කාළය පැමිණ ඇතැයි මතක් කරමින් කුසීත තටු සෙනෙහසින් පිරිමැද හිතිවිලි කිති කවන්නට පටන්ගති.

නිදහසේ ඉඟිලීමේ සතුට සිතිවිලි සුළංසර සමග මුසුවී ඉමක් නැති සයිබර් කොදෙවේ සැරි සරන්නට දිරිය සපයන ලදි.

අලුත් අහසක සරන ආගන්තුක ලිහිණියට නවාතැන් සපයමින් දිරි සිදුණු පියාපත් ශක්තිමත් කරමින් සුළං සරට මුහුණ දෙන්න‍ට අත්වැල් ඇල්ලුවෝ බොහෝවෙති. එතෙර මෙතෙර සිට විහඟ නදට සවන් දුන්, වෙහෙස පියාපත් පිරිමැදි ඒ සද්ජනයින්ට පළමුව ආචාර කරමි. ඉදින් මේ ලිහිණි ස්වරයයි.